Σάββατο, Μαρτίου 26, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ!


Συμπεριφερόμαστε σαν η ανθρωπότητα ν' αποτελεί ένα σύνολο αναλώσιμων βιολογικών μονάδων - ιδού τι θα πει να είσαι μοντέρνος! 
Ευγένιος Αρανίτσης, Είσοδος υπηρεσίας, εφ.Ελευθεροτυπία, 26/3/2011
 
Ένας ηλικιωμένος με μπαστουνάκι πάει να περάσει την διάβαση. Εκείνη την στιγμή μια γυναίκα οδηγός ακινητοποιεί το αυτοκίνητό της απότομα. Το απότομο φρενάρισμα είναι αρκετά θορυβώδες και ο παππούς ταράζεται στιγμιαία. Η οδηγός ζητάει συγγνώμη και ο παππούς της λέει πως ο θάνατός θα αποτελούσε γι’ αυτόν λύτρωση. Με ηλικία κάτι παραπάνω από ενενήντα, συμπληρώνει, δεν θα τον πολυενδιέφερε αν θα ζήσει ή θα πεθάνει. Προχτές, άκουγα την Κική Δημουλά να μιλάει για τον θάνατο και να τον χαρακτηρίζει ως την μεγαλύτερη αυθαιρεσία της ζωής. Η ποιήτρια λέει πως κανείς δεν την ρώτησε αν ήθελε να γεννηθεί και επομένως θα ήταν πιο δίκαιο να ερωτηθεί αν θέλει να πεθάνει! Λογική και δίκαιη η απαίτηση της αλλά οι άνθρωποι σε όλες τις εποχές πεθαίνουν χωρίς να ερωτηθούν. Υπάρχουν θάνατοι παράλογοι και ζωές αδικοχαμένες. Υπάρχουν θάνατοι αναμενόμενοι και φυσιολογικοί. Άλλοι πονάνε και βλέπουν τον θάνατο σαν λύτρωση. Άλλοι γίνονται αυτόχειρες και κόβουν απότομα το νήμα της ζωής τους. Άλλοι κουρασμένοι και χορτάτοι από ζωή αποσύρονται και περιμένουν να πεθάνουν -Θυμηθείτε τα λόγια του Ευγένιου Αρανίτση για τον ζωγράφο Μόραλη. Άλλοι σαν τον Οδυσσέα Ελύτη σηκώνονται το πρωί και πεθαίνουν το απόγευμα ήσυχοι και γαλήνιοι! Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που έχουν τεράστιες περιουσίες και παθαίνουν τρέμουλο και κατάθλιψη στη σκέψη πως θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τα πάντα όταν πεθάνουν. Εδώ θυμηθείτε τον βαθύπλουτο Νιάρχο που παρακαλούσε τους γιατρούς να τον κρατήσουν στην ζωή. Αυθαίρετος ή όχι, ο θάνατος νοηματοδοτεί την ζωή και μας ζητάει κατά την διάρκεια του σύντομου βίου μας να παραδώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Μια τέτοια βασική αρχή μας είχε μεταδώσει ο πατέρας μας που στο θάλαμο 1 της νευροχειρουργικής κλινικής του ΑΧΕΠΑ δεν πονούσε και ούτε είχε βαρεθεί την ζωή του…


Ετικέτες ,

Δευτέρα, Μαρτίου 07, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Από τον Ρεμπώ που έτρεμε στην ιδέα πως τα σκουλήκια θα κατέτρωγαν την σάρκα του μέσα στον τάφο! Από την μητέρα που ξάθαψε τα μόλις λίγων ημερών ενταφιασμένα παιδιά της. Από την χαροκαμένη μάνα που έβαζε κουβέρτα πάνω στον τάφο για να μην βραχεί από την βροχή ο νεκρός γιος της. Απο τους  συγγενείς  του νεκρού που για χρόνια δεν ξέρουν άλλη διαδρομή από το σπίτι -νεκροταφείο και νεκροταφείο-σπίτι, η ζωή δεν έχει άκρη ούτε και λογική! Είμαστε περαστικοί και όλα είναι σαν ψέματα. Όπως θα έλεγε και η επί δεκαετίες πεθαμένη γιαγιά μου "γελάν ντουνιά"!

Ετικέτες ,

Σάββατο, Μαρτίου 05, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Όχι, ο θάνατος δεν με φοβίζει τόσο,
όσο ο φόβος του θανάτου, όταν πέφτει
απότομα στα πρόσωπα που αγαπώ,
όπως η πρώτη κρύα νύχτα του χειμώνα
σαν λαιμητόμος-κι ήταν μόλις καλοκαίρι
μόλις προχτές ήταν ακόμη καλοκαίρι
κι είχες στο δέρμα σου τα δώρα της αγάπης.
Πέφτει ασχέτως εποχής, πώς να σ’ το πω,
σαν λαιμητόμος, ξαφνικά, ή σαν αυλαία,
και υποκλίνεσαι βαθιά εις τον αιώνα:
Πάει, τετέλεσται το δράμα της ζωής σου.
«Δεν θα γιορτάσουμε άλλα ιωβηλαία»,
αστειευόταν ο πατέρας μου.
Φοβόταν;
Είχε το φόβο του θανάτου; Ποιος το ξέρει.
Δεν συζητήσαμε ποτέ, και μου φαινόταν
πάντοτε τόσο αρραγής-τι να ρωτήσω
και τι να καταλάβω; Τέτοια θέματα
δεν κουβεντιάζεις εύκολα με τους γονείς σου,
τα υποθέτεις κι αν μπορείς τ’ αφήνεις πίσω,
στα εννοούμενα και τα συμφωνημένα.
Κι όμως δεν μένει τίποτα ανείπωτο-
εκτός απ’ την αγάπη.
Ώρα να πηγαίνω,
έχω δουλειά και δεν σκοπεύω να νυχτώσω.

"Προσωπογραφία, ποίημα για τρεις φωνές"-
Διονύσης Καψάλης, εκδόσεις Άγρα



Οι άνθρωποι διαισθάνονται την ασθένειά τους. Όταν τους γνωστοποιείται και επισήμως η σοβαρότητα της κατάστασης, λίγοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους. Αρκετοί γίνονται φορείς μιας αρρωστημένης εγωπάθειας.Ο εαυτός τους και το πρόβλημά τους γίνονται το επίκεντρο της ζωής . Ό,τι τούς περιβάλλει είναι ασήμαντο. Το μόνο που φαίνεται να έχει αξία είναι η αποκατάσταση της υγείας τους. Οι πάσχοντες άνθρωποι και οι συγγενείς που τους συνοδεύουν είναι ικανοί να παρακάμψουν όλες εκείνες τις διαδικασίες που προβλέπονται για τους υπόλοιπους αρρώστους. Οι ανάγκες είναι επείγουσες και δεν υπακούουν σε πρωτόκολλα και κανόνες λειτουργίας των νοσοκομείων. Καθένας από εμάς δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τις γνωριμίες που έχει. Τα φακελάκια γεμίζουν σε πάχος με κύριο στόχο  να απλοποιηθεί και να ολοκληρωθεί σε χρόνο ρεκόρ η περίθαλψη και η ίαση του ασθενούς. Σε αντίθετη περίπτωση, η πολύωρη αναμονή τσακίζει τα νεύρα των αρρώστων, τούς κάνει δύστροπους και τους προετοιμάζει ψυχολογικά για όλα αυτά που θα επακολουθήσουν. Ευτυχώς ο πατέρας μου είχε κατανόηση, υπομονή και τη δικιά μας συμπαράσταση. Ο γιατρός που αποφάσισε την εισαγωγή φαινόταν προβληματισμένος με τις «δύο βούλες» που έβλεπε στον αριστερό πνεύμονα. Αποφάσισε την νοσηλεία του στον θάλαμο 1 στον έκτο όροφο της νευροχειρουργικής κλινικής.

Σιγά , σιγά ξετυλίγονται οι οδυνηρές αναμνήσεις…


Ετικέτες ,