Σάββατο, Μαΐου 28, 2011

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ

 (Από το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)

Οι λοιμώξεις του αναπνευστικού σε έναν ηλικιωμένο άνθρωπο προκαλούν επιπλοκές και χαρακτηρίζονται από υψηλή θνησιμότητα. Τον Νοέμβριο του 2010 ο Θανάσης Βέγγος αντιμετωπίζει με επιτυχία μια τέτοια λοίμωξη και παίρνει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Ο Χάρος, όμως, λαχταράει «καινούριο αίμα» από την καλύτερη και εκλεκτή γενιά των ανθρώπων. Τον Δεκέμβριο ο Θανάσης Βέγγος παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο που συνοδεύεται από πτώση, πρόσκρουση και πρόκληση αιματώματος στον εγκέφαλο. Εισάγεται επειγόντως στην μονάδα εντατικής θεραπείας και υποβάλλεται σε λεπτή χειρουργική επέμβαση. Η ζημιά φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη. Ο ηθοποιός βρίσκεται σε καταστολή και παραμένει διασωληνωμένος για ένα πεντάμηνο. Σιγά σιγά ,εξαιτίας της ακινησίας του, παθαίνει κατακλίσεις και αρχίζει να λιώνει. Η οικογένειά του ζει το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Τραγική ειρωνεία; Ο βαθιά αισθαντικός ηθοποιός της αδιάκοπης κίνησης και του τρεχαλητού χωρίς όρια οδεύει στο σημείο μηδέν της ανυπαρξίας ακίνητος και ναρκωμένος.

Ο Θανάσης Βέγγος φοβόταν τα γηρατειά και αντιμετώπιζε την έλευση του βιολογικού τέλους χωρίς ενοχές επειδή ήξερε πως οι καλοσυνάτοι άνθρωποι δεν απολογούνται για την ομορφιά της ψυχής τους. Ζούσε το θρησκευτικό συναίσθημα χωρίς τις ακρότητες κάποιου θρησκόληπτου.

Ήταν επιλεκτικός και σπανίως έδινε συνεντεύξεις. Ίσως γι’ αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να αποδεχτώ την συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Τέρενς Κουίκ. Με τους δημοσιογράφους φαινόταν απόμακρος. Η ιδιοφυΐα και το ταλέντο του ήταν πρωτογενή στοιχεία του χαρακτήρα του και ήταν αδύνατον να ερμηνευτούν μέσα στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής αναζήτησης της αλήθειας και των εφήμερων κριτικών για τους ρόλους και τις ταινίες του.

Απέφευγε τις δημόσιες σχέσεις και ήταν ολοκληρωτικά δοσμένος στην εργασία του. Υπήρξε ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός των ταινιών του γιατί ήθελε να είναι ο απόλυτος υπεύθυνος του δημιουργικού του έργου. Ζούσε στο μεδούλι του το περιεχόμενο των ρόλων και αναζητούσε την τελειότητα σε εποχές που οι ταινίες κόστιζαν ακριβά και οι ηθοποιοί δεν είχαν την πολυτέλεια να κάνουν λάθη και να επαναλαμβάνουν τις σκηνές. Το γνήσιο πάθος του ο Βέγγος το πλήρωσε με μια χρεοκοπία που όμως δεν στάθηκε ικανή να τον λυγίσει. «Τράβηξα πολύ κουπί στην γαλέρα της ζωής» θα μας πει συγκινημένος. Με όλες τις αντιξοότητες  μπροστά του συνέχιζε να χαρίζει γέλιο , να συμμετέχει σε ριψοκίνδυνες σκηνές και να αναδεικνύει τις αντιφάσεις της ελληνικής ψυχής με χιούμορ και αγάπη.

Ο αξιαγάπητος ηθοποιός υπήρξε ένα παιδί που μεγάλωνε ηλικιακά αλλά διατηρούσε ανόθευτα τα παιδικά του όνειρα. Ίσως γι΄αυτό, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν τον κατηγόρησε ούτε επιχείρησε να λογοκρίνει σκηνές σαν αυτή του μικρού Γιαννάκη που δεν τρώει το φαγητό του και ο Βέγγος αγανακτισμένος του τρίβει το πιάτο με την μακαρονάδα στο πρόσωπο. Ή όταν περνάει με το ποδήλατό του και ρίχνει καρπαζιές στα παιδιά που τον εμποδίζουν ή όταν αποκαλεί «Κούρδο» αυτόν που του ρίχνει το ξεσκονόπανο στο πρόσωπο. Αν αυτές οι σκηνές αφορούσαν κάποιον άλλον ηθοποιό πιθανόν να μην περνούσαν απαρατήρητες και να ξεσήκωναν θύελλα αντιδράσεων. Στον Βέγγο, όμως, η παιδική του αθωώτητα ήταν αφοπλιστική και αναγνωρίσιμη από το σύνολο των θεατών. Αν θυμάμαι καλά, η μοναδική φορά που συζητήθηκε ο Βέγγος ήταν στην ταινία «Όλα είναι δρόμος». Εκεί, ο ηθοποιός υποδύεται έναν θηροφύλακα που τουφεκίζει και αφαιρεί την ζωή ενός λαθροκυνηγού που έχει προλάβει να σκοτώσει την τελευταία νανόχηνα. Αυτήν την σκηνή ,θα μας εκμυστηρευτεί ο Βέγγος, είχε ζητήσει να την εγκρίνουν τα μέλη της οικογένειάς του κάτι που πραγματικά έγινε!

Ο Βέγγος υπήρξε υπόδειγμα οικογενειάρχη και βιοπαλαιστή. Η σωματική του έκφραση υπήρξε μοναδική και ανεπανάληπτη. Αν κάποιος προσπαθούσε να την αναπαράγει, απλά θα αποτύγχανε! Ο ηθοποιός δεν μας άφησε θεωρητικό έργο. Ήταν άνθρωπος της πράξης και αυτοδίδακτος. Απέκτησε άδεια για να ασκήσει το επάγγελμα του ηθοποιού το 1959. Δούλεψε κοντά σε σπουδαίους ηθοποιούς. Πολλοί συνάδελφοί του, είμαι σίγουρος για αυτό, δεν μπόρεσαν να χωνέψουν την αλματώδη εξέλιξή του και την καθιέρωσή του σαν «έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς του ευρωπαϊκού κινηματογράφου»(Ευγένιος Αρανίτσης).

Ο Θανάσης Βέγγος υπήρξε ένας κωμικός που έκλαψε με δάκρυα αληθινά!

Πέμπτη, Μαΐου 26, 2011

ΚΩΔΙΚΟΣ: ΕΜΦΥΛΙΟΣ

Ο εμφύλιος σπαραγμός είναι μια σταθερή και διαχρονική αξία στην πατρίδα μας. Είναι ιστορικά διακριβωμένο πως είμαστε χωρισμένοι σε παρατάξεις και ομάδες που αλληλοκατηγορούνται. Οι ανέξοδες συκοφαντίες και η πρόκληση τεχνητής πόλωσης είναι δοκιμασμένες συνταγές που επιτυγχάνουν να συσπειρώνουν τα μέλη μιας ομάδας. Στην απουσία περιεχομένου,  οι κόντρες σκληραίνουν και τα απαίδευτα μέλη των ομάδων γίνονται φανατικοί που παίρνουν διαζύγιο από την λογική!

Υπάρχει ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές (οπαδοί των ομάδων, των κομμάτων και των διαφόρων επαγγελματικών κλάδων) ένας αβάσταχτος ετεροκαθορισμός που προέρχεται από ένα σοβαρό έλλειμμα αυτογνωσίας και κατανόησης της καλής και κακής πλευράς του εαυτού τους. Κάνουμε ομηρικές μάχες για τις εντυπώσεις αλλά όχι για την ουσία. Μπορούμε να κηρύξουμε τον ανένδοτο για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους αλλά δεν πράττουμε το ίδιο κατά την απορρύθμιση των εργασιακών μας σχέσεων και της κατάργησης εργασιακών δικαιωμάτων που έχουν κατακτηθεί στο παρελθόν με μεγαλειώδεις αγώνες και αυτοθυσίες αγωνιστών.

Σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο (συνέντευξη στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ) απεχθανόμαστε το καινούριο. Πράγματι! Κάνουμε αγώνα για να μην αλλάξει κάτι και όχι για να αλλάξει. Αυτό, σύμφωνα με τον Ράμφο, είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας μας να προχωρήσουμε σε Συνθέσεις. Οι σκέψεις και οι συμπεριφορές μας είναι κατακερματισμένες και σαν τέτοιες υπάρχουν για να υπηρετούν κατακερματισμένους σκοπούς. Αν επιβιώνουν τα πολιτικά κόμματα στην σημερινή τους μορφή είναι γιατί καταφέρνουν να εφαρμόζουν στην πράξη την γνωστή τακτική του "διαίρει και βασίλευε". Οι ταριχευμένες πολιτικές δυνάμεις -έτσι τις ονομάζει ο Ράμφος- μιλούν  μια νεκρή γλώσσα που δεν μπορεί να συλλάβει και να εκφράσει τις ριζοσπαστικές τάσεις της κοινωνίας. Για τον Στέλιο Ράμφο ριζοσπάστες είναι οι δημιουργοί. Είναι αυτοί που ωθούνται από την πίεση του εσωτερικού χρόνου (αιωνιότητα είναι η διάρκεια του πένθους -Επαμεινώνδας Ασλανίδης) για να δημιουργήσουν,σε αντίθεση με τα συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας που έχουν μια διαταραγμένη σχέση με την χρονικότητα και ζούν σε ένα παρόν που αδυνατούν να μεταμορφώσουν. Η πιεστική  αίσθηση του χρόνου που επιβάλλεται από τις εξωτερικές συνθήκες (το διαρκές πρόσταγμα της Οικονομίας για όλο και περισσότερη "Ανάπτυξη" και "Πρόοδο", αυτή η διαρκής επιτάχυνση προς τα εμπρός και προς το πουθενά)  οδηγεί σε μια παθητικοποίηση και σε μια αποθέωση της μοιρολατρίας. Ο πολίτης αυτής της χώρας, κουρασμένος από τους τρελλούς ρυθμούς της Αγοράς, εντάσσεται  εύκολα  στο συντηρητικό τμήμα της κοινωνίας και μοιρολατρεί με  αυτό το "ό,τι βρέξει ας κατεβάσει"! Και, θα συμφωνήσετε, έβρεξε πολλά! Απολύσεις, μείωση των εισοδημάτων,  άγριο ξύλο από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς, διαφθορά σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και ξεσάλωμα όλων των κρατικοδίαιτων της, δήθεν, ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Απέναντι σε αυτήν την ολομέτωπη επίθεση είχαμε να αντιτάξουμε ως μοναδική άμυνα τη δημιουργία. Μόνο που και εδώ τα θαλασσώσαμε(για να μην πω τίποτα πιο δύσοσμο!). Γίναμε αμερικανάκια στους χρόνους και μέλη μιας κοινωνίας φακίριδων όπου όλα τελούνται με μαγικό τρόπο. Αρνηθήκαμε την οριστική αποκοπή από τον ομφάλιο λώρο της ομαδούλας -παράταξης και αγνοήσαμε πως "η κατανόηση είναι κάτι παραπάνω από την εξυπνάδα" επειδή προϋποθέτει μια ευαισθησία που βασίζεται στην αποκέντρωση του συναισθηματικού μας εγωκεντρισμού -υπάρχει μπόλικος εδώ στην Ελλάδα. Η ομαδική ψυχανάλυση της ελληνικής  κοινωνίας, τελειώνει ο Ράμφος, θα πρέπει να αποβλέπει στον σεβασμό των κανόνων μιας οργανωμένης κοινωνίας.

Υ.Γ. Bλέπω πως ο σημερινός "Ριζοσπάστης" αντιμετωπίζει με καχυποψία τις αυθόρμητες συγκεντρώσεις των πολιτών στις διάφορες πόλεις της Ελλάδας! Ποιός το κάνει αυτό; Η εφημερίδα Ριζοσπάστης  που σχεδόν καθημερινά μιλάει για λαϊκή αντεπίθεση και για εξέγερση του λαού. Δηλαδή, αυτό το ετερόκλητο πλήθος δεν ήταν λαός; Ακόμη, η συγκέντρωση αυτού του διαφορετικού κόσμου δεν συνιστά λαϊκή αντίδραση; Λαϊκές είναι μόνο εκείνες οι αντιδράσεις που γίνονται με την σφραγίδα  του Κομμουνιστικού κόμματος; Τέλος, όλοι αυτοί που δεν  γουστάρουν κανένα κόμμα πάνω από το κεφάλι τους είναι οι προσκυνημένοι του συστήματος;


Τετάρτη, Μαΐου 25, 2011

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Ενημερώνω αυτούς που θελουν να επικοινωνήσουν μαζί μου πως  η ηλεκτρονική διεύθυνση άλλαξε. Η καινούρια διεύθυνση είναι:
mesokosmos@mailbox.gr

Σάββατο, Μαΐου 21, 2011

ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΙ

Μπορεί ο δημοσιογράφος του τηλεοπτικού σταθμού να ήταν έξω απ' τις φυλακές του Κορυδαλλού για συγκεκριμένο ρεπορτάζ, αλλά του προέκυπτε κάτι άλλο. Στους δρόμους γύρω από τις φυλακές ένα αυτοκίνητο με τρεις οπαδούς του Ολυμπιακού κόρνανε δαιμονισμένα. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού ήθελαν να δηλώσουν την παρουσία τους με αυτόν τον θορυβώδη τρόπο και ο ρεπόρτερ δεν έχασε την  ευκαιρία να ικανοποιήσει την περιέργειά του. Τούς έκανε σήμα να σταματήσουν και τούς ρώτησε γιατί κάνουν τόση φασαρία. Αυτοί, θα  του απαντούσαν με την αφέλεια της νεότητας και της οπαδικής τρέλλας: "Ήρθαμε να πάρουμε τον πρόεδρο στο γήπεδο". Ο πρόεδρος ήταν ο Κοσκωτάς και βρισκόταν φυλακισμένος για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που είχε ξεσπάσει στην μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Ο αμερικανοθρεμμένος Κοσκωτάς, αυτός ο ευτραφής κύριος με την συμπαθητική όψη, μας είχε διδάξει πως αν είσαι μεθοδικός μπορείς να πετύχεις πολλά. Μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα ο Κοσκωτάς θα γινόταν τραπεζίτης, μεγαλοεκδότης και πρόεδρος του Ολυμπιακού. Το μυστικό σε αυτήν την ταχύτατη εξέλιξή του ήταν- προσωπική μου γνώμη- η επένδυση που έκανε στην νεοελληνική ξιπασιά που την δεκαετία του 1980 γνώριζε μεγάλες δόξες. Για να πούμε την αλήθεια, ο Κοσκωτάς γνώριζε πόσο λιγούρια ήταν οι συμπατριώτες του και εκμεταλλεύτηκε αυτήν την αδυναμία κατά τον καλύτερο τρόπο. Συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε γιατί έκανε γιάγμα τα λεφτά και έτσι εξέθρεψε και γιγάντωσε το τέρας του νεοπλουτισμού στην μικρή μας χώρα. Τα λιγούρια συσπειρώνονταν κοντά του και πολλαπλασιάζονταν θεαματικά εκείνες τις αξιομνημόνευτες εποχές.

Πολλοί είχαν  επωφεληθεί  από την γενναιοδωρία του. Χαριτολογώντας, του ταίριαζαν περισσότερο οι σοσιαλιστικές ιδέες! Ο κυρ Γιώργος μοίραζε  παντού άφθονο χρήμα. Ήξερε πως το πλιάτσικο και οι βρωμοδουλειές  απαιτούν συνεχείς δωρεές και  συνενόχους που ευεργετούνται και αποτελούν την λεγόμενη  "ομπρέλα προστασίας" από τις μελλοντικές επιθέσεις και κακοτυχίες.

Εκείνες τις εποχές έβρεξε πολύ χρήμα. Αν ο Κοσκωτάς  ενεργούσε με έναν διακριτικό τρόπο θα ήταν στις μέρες μας ένας ευηπόληπτος πολίτης. Τον έφαγαν και αυτόν τα δαιμόνια της φυλής του...   

Πέμπτη, Μαΐου 19, 2011

ΞΕΦΤΙΛΕΣ

Οι μικροπωλητές στις λαικές αγορές τοποθετούν τις τέντες για να προστατευτούν από την ισχυρή ηλιακή ακτινοβολία και από την βροχή. Εννοείται πως οι τέντες χρησιμεύουν και για την προστασία των υπό πώληση προϊόντων. Η ανθοπώλης, που το περασμένο Σάββατο θα τοποθετούσε την δικιά της τέντα στην λαϊκή αγορά των Εξαρχείων , δεν θα μπορούσε να φανταστεί ούτε στα πιο τρελά της όνειρα πως η ίδια και η τέντα θα λαμπάδιαζαν από τις δεκάδες μολότωφ που έπεφταν πέριξ του αστυνομικού τμήματος των Εξαρχείων. Αρκετοί άνθρωποι έτρεξαν για να της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες. Ένας εξ αυτών έπαθε εγκαύματα και χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο. Η ανθοπώλης φαίνεται να διέφυγε τον κίνδυνο και είναι σίγουρο πως εύχεται με όλη τη ψυχή της να συμβεί το ίδιο και στον συνάνθρωπο της που έτρεξε να την σώσει. Όταν με το καλό ξεπεράσει το σοκ θα επανέλθει στην εργασία της γιατί οι ανάγκες της ζωής είναι πολλές και οι "υποχρεώσεις τρέχουν". Θα τοποθετήσει ξανά το εμπόρευμα της και θα αναμένει τους πελάτες για να ξεπουλήσει και να κερδίσει το μεροκάματο που είναι σχεδόν σίγουρο πως θα εξανεμιστεί αμέσως! Τότε, με καθαρό μυαλό θα ξαναφέρει τις τραγικές στιγμές τις οποίες έζησε και ίσως διαβάσει αυτά που έγραψε ως αυτόπτης μάρτυς ο μουσικοσυνθέτης Δήμος Μούτσης: 
"Ούτε αλλοδαποί ούτε μετανάστες. Έλληνες ήταν. Γνήσιοι Αθηναίοι πολίτες, που άρχισαν δειλά – δειλά να προχωράνε κάνοντας κύκλο γύρω απ’ το σωρό με τα πεταμένα γλαστράκια και τα μισοκαμένα λουλούδια της γυναίκας που ‘φυγε με τ’ ασθενοφόρο. Κοίταζαν γύρω αν τους βλέπουν, κοιτιόντουσαν και μεταξύ τους κάνοντας νοήματα του στυλ «…πάρε εσύ πρώτος!… Όχι, εσύ καλύτερα…!» κι άρχισαν δήθεν αδιάφορα να πλησιάζουν, άλλοι διαλέγοντας τα καλά κι άλλοι κλωτσώντας και παραμερίζοντας τα καμένα, μέχρι που στο τέλος φεύγανε και ξανάρχονταν απροκάλυπτα και ξεδιάντροπα, φέρνοντας ολόκληρα καφάσια που τα γέμιζαν και τα ξαναγέμιζαν με γλαστράκια και λουλούδια, σαν τα όρνια που ορμάνε από ψηλά ν’ αρπάξουν ό,τι προλάβουν ν’ αρπάξουν απ’ το ψοφίμι"

Ξ Ε Φ Τ Ι Λ Ε Σ!!!

Τρίτη, Μαΐου 17, 2011

MIRACLE WORKERS

Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ




Κάποτε ο πατέρας μου
η ώρα του η καλή

-ήμουν αφτέρουγο πουλί-

μ'  έπαιρνε στην παλάμη

- ακόμα νιώθω την αφή 

στα δάχτυλα σαν πρώτα  

να ρέει του ιδρώτα η άχρωμη βαφή

το αγαπημένο σφίξιμο

το τρίξιμο ακούω των βημάτων –

κόμπος σφιχτός τα δυο μας χέρια

και με έβγαζε τα μεσημέρια

μες στην ευρύχωρη του θέρους την αυλή

στη ζέση των σταχυών που στ` ανελέητο 

το φως λιγοθυμούν

και μου εξηγούσε 

πώς είναι ο κόσμος ο φθαρτός
– Βλέπεις; Παρακαλούν για θερισμό   Στην πλάση αυτή τα πάντα έχουν σκοπό    τέλος κι αρχή  Να μη λυπάσαι   να το θυμάσαι   η πιο τρανή χαρά τους να παν στ` αλώνι

Έτσι κι οι μόνοι μες στη φθορά τους

Σωκράτης Ξένος

Κάποτε ένας γνωστός μου,επιρρεπής στην σαγήνη που ασκούσαν τα δημοσίως αναγνωρισμένα πρόσωπα, μου έλεγε πως έτρωγε μαζί με τον καλαθοσφαιριστή Γκάλη -τότε ο Γκάλης έπαιζε ακόμη μπάσκετ και απασχολούσε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Θυμάμαι πως το αρχικό μου ξάφνιασμα διαδέχτηκε η περιέργεια για περισσότερες διευκρινίσεις. Ευτυχώς λοιπόν που είχα την ευκαιρία να κάνω περισσότερες από μία ερωτήσεις και έτσι να αποκαταστήσω το γεγονός στις πραγματικές του διαστάσεις. Τι είχε συμβεί λοιπόν; Ο γνωστός μου απλώς έτρωγε στο ίδιο μαγαζί με τον Γκάλη και σε μεγάλη απόσταση από αυτόν! Σαν να λέμε, οι δύο αυτοί άνθρωποι ανέπνεαν τον ίδιο αέρα και επομένως ο γνωστός μου θα μπορούσε να λέει και καμια αερολογία παραπάνω. Το περιστατικό για το οποίο σας μιλώ το ανακαλώ στην μνήμη μου και το χρησιμοποιώ ως παράδειγμα για να υποστηρίξω την άποψη πως είμαστε ένας λαός που οικειοποιείται εύκολα και γρήγορα το δημόσιο χώρο. Λίγο το περίεργο βλέμμα που ως εισβολέας τρυπώνει παντού, λίγο η εξουσιοφρένεια και η φαντασιοπληξία και ευθύς ο δημόσιος χώρος μετατρέπεται σε έναν καθαρά προσωπικό χώρο.

Ο χώρος ενός νοσοκομείου είναι αυτό που λέμε δημόσιος χώρος. Αυτός ο χώρος κατέχεται παροδικά από τους χρήστες οι οποίοι οφείλουν να σέβονται τους κανόνες. Γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, ασθενείς και συνοδοί είναι χρήστες που θα πρέπει να γνωρίζουν πως η οικειοποίηση του χώρου δεν σημαίνει αυτομάτως και κυριαρχία αυτού του χώρου. Στα νοσοκομεία συμβαίνει αυτό που συμβαίνει και με την άθλια πρακτική της χρησικτησίας. Όσοι χρησιμοποιούν περισσότερο τον χώρο έχουν το δικαίωμα να τον συμπεριλάβουν στο “ιδιοκτησιακό τους καθεστώς”. Ασφαλώς και η σκέψη μου δεν είναι υπερβολική αφού δεν μιλάω για την νομική κατοχύρωση της ιδιοκτησίας αυτού του χώρου αλλά για την απολύτως υποκειμενική αίσθηση της κατοχής του! 'Ετσι, οι νοσηλευόμενοι νομίζουν πως έχουν κλείσει σουίτα στο νοσοκομείο και βλέπουν τους νοσοκόμους ως το υπηρετικό προσωπικό που ικανοποιεί τα αιτήματά τους. Οι γιατροί εμπορεύονται τα υλικά του δημόσιου νοσοκομείου,κρατούν κρεβάτια -προσφατη περίπτωση σε νοσοκομείο της Αθήνας -για φίλους και γνωστούς,οι καθαρίστριες κάνουν πλιάτσικο στα υλικά καθαριότητας και οι μαγείρισσες παίρνουν ένα μέρος από τα τρόφιμα που προορίζονται για την σίτιση των ασθενών. Όποιος νομίζει ψευδαισθησιακά πως κατέχει τον χώρο κάνει αυτομάτως και τον συλλογισμό πως όλα του ανήκουν!

Οι χρήστες γκρινιάζουν! Οι νοσηλευόμενοι πληρώνουν μια ζωή στα ασφαλιστικά ταμεία και απαιτούν ανάλογη μεταχείριση. Οι νοσηλευτές γκρινιάζουν και κατηγορούν τις κυβερνήσεις που δεν κινούν τις διαδικασίες για την απαραίτητη πρόσληψη προσωπικού. Μερικοί από το νοσηλευτικό προσωπικό είναι ανάγωγοι και προκλητικοί με τους ασθενείς και άλλοι άξιοι συγχαρητηρίων. Κάποιοι παροτρύνουν τους ασθενείς να πληρώσουν και να προσλάβουν αποκλειστικές νοσοκόμες ώστε να έχουν καλύτερη εξυπηρέτηση. Κάποιες φορές βλέπουμε τους νοσηλευτές να αλληλοβρίζονται για τις εφημερίες. Οι εφημερίες είναι αιτία πολέμου στους αιώνες των αιώνων αμήν!

Στον θάλαμο 1 της νευροχειρουργικής κλινικής του ΑΧΕΠΑ μπήκαμε και δεν ήταν το τσιφλίκι μας. Η συμπεριφορά μας ήταν πλήρως εναρμονισμένη με τους ισχύοντες κανόνες. Ο θάλαμος ήταν τρίκλινος και χωρίς ντουζ για την υγιεινή των ασθενών.Βρισκόταν κοντά σε παράθυρο και έβλεπε απέναντι στο Ιβανώφειο. Από το παράθυρο έμπαινε φρέσκος αέρας. Στους άλλους θαλάμους η ατμόσφαιρα ήταν πιο αποπνικτική και ως προς αυτό ήμασταν τυχεροί. Ο συνοδός είχε μια καρέκλα στην οποία μπορούσε να την βγάλει όλη την βραδιά. Απαγορευόταν να φέρουμε τις δικές μας πτυσσόμενες καρέκλες αλλά επιτρεπόταν οι διαφημίσεις για την ενοικίαση ή πώληση τέτοιων καρεκλών από εταιρεία που τις εμπορευόταν.

Ολόκληρη η ημέρα περνούσε με αιμοληψίες, καταγραφές της θερμοκρασίας, της αρτηριακής πίεσης και του σακχάρου. Ελπίζαμε να πετυχαίνουμε νοσοκόμες που θα εφάρμοζαν πιστά τις οδηγίες των γιατρών. Οι δοσολογίες των φαρμάκων έπρεπε να είναι ακριβείς και όλα χρειάζονταν να γίνονται στην ώρα τους. Στον θάλαμο ήταν δύο ακόμη άτομα. Ένας νεαρός με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από τροχαίο ατύχημα και ένας άλλος που είχε κάνει πρόσφατα εγχείριση για αφαίρεση όγκου και παρουσίαζε κινητική αστάθεια. Με αυτούς δεν μείναμε πολύ γιατί σύντομα θα έπαιρναν εξιτήριο και θα αποχωρούσαν. Στην συνέχεια, ο πατέρας μου έμεινε για πολύ λίγο μόνος. Ο Σ. και ο 33χρονος Π. θα έκαναν εισαγωγή και θα τους τοποθετούσαν στον θάλαμό μας. Ο Σ. μαζί με τον Π. και τον πατέρα μας είχαν μπει σε λίστα αναμονής για να εγχειριστούν. Από τους τρεις του θαλάμου επέζησε μόνο ο ένας… 


Ετικέτες ,

Κυριακή, Μαΐου 15, 2011

"Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ"(1)

video
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Η απελευθέρωση των ζώων" στην ΕΔΟΘ. Μιλά ο Σταύρος Καραγεωργάκης.


Οι γάτες είναι ναζιάρες. Τις αρέσει να τρίβονται στα πόδια μας και να κουλουριάζονται. Τα χάδια των ανθρώπων τις απογειώνουν. Οι άνθρωποι το ευχαριστιούνται. Η συνύπαρξη με τις γάτες είναι ψυχική απόλαυση. Προσωπικά δεν θέλω να μοιράζομαι τον προσωπικό μου χώρο με γάτες και άλλα κατοικίδια. Τα ζώα πρέπει να μένουν ξεχωριστά από τους ανθρώπους.

Μου αρέσει να ταίζω τις γάτες από το μπαλκόνι μου. Όταν ρίχνω φαγητό μαζεύονται και περιμένουν με ένα βλέμμα όλο λαχτάρα για να χορτάσουν την πείνα τους! Ποτέ δεν συμβαίνει αυτό και θέλουν συνέχεια. Πολλές φορές μαλώνουν για την διεκδίκηση του φαγητού.

Μ' αρέσει να παρατηρώ την συμπεριφορά τους. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής οι αρσενικές γάτες γράφουν πολλά χιλιόμετρα από το κυνήγι της θηλυκιάς γάτας. Το ζευγάρωμα απαιτεί θυσίες και οι αρσενικές γάτες γίνονται κυριολεκτικά μισές. 

Οι γάτες διεκδικούν το χώρο τους και δείχνουν να θυμώνουν όταν κάποια άλλη γάτα παραβιάζει τα σύνορα. Πολλές φορές τις βλέπω να αρπάζονται και να ξεσηκώνουν ολόκληρες γειτονιές με τις φωνές τους που μοιάζουν με κλάμα μωρού. Αν είναι μέρα έχει καλώς! Το βράδυ τα πράγματα ζορίζουν γιατί οι άνθρωποι θέλουν να κοιμηθούν.

Ξέρω πως περπατώντας στον δρόμο τα μόνα πλάσματα που θα με φοβηθούν είναι οι γάτες. Τρυπώνουν κάτω από τα αυτοκίνητα και κουρνιάζουν μέχρι να περάσει η απειλή. Οι γάτες ξεσκίζουν τις σακούλες των σκουπιδιών για να βρούνε λίγο φαγητό. Όταν δεν ξεχειλίζουν οι κάδοι των σκουπιδιών, οι γάτες ριψοκινδυνεύουν και πηδούν μέσα στους κάδους. Μια φορά τρόμαξα από μια γάτα που είχε παγιδευτεί μέσα στον κάδο. Καθώς άνοιγα τον κάδο η τρομαγμένη γάτα έκανε ηρωϊκή έξοδο και αποκτούσε την ελευθερία της. Σίγουρα υπάρχουν γάτες που στάθηκαν πιο άτυχες και ζυμώθηκαν μέσα στις σκουπιδιάρες. Υπάρχουν και άλλες που χάνουν τις ζωές τους από τα αυτοκίνητα. Θυμάμαι μια να ψυχορραγεί στο οδόστρωμα και μια άλλη από δίπλα να μην δείχνει ταραχή από αυτό που βλέπει.Οι γάτες, αν και εφτάψυχες, πεθαίνουν και αυτές. Τις σώζει ότι γεννάνε τρεις με τέσσερις φορές τον χρόνο. Ο αριθμός των γεννήσεων  ξεπερνά τις απώλειες και ο πληθυσμός τους αυξάνεται ικανοποιητικά.

Οι γάτες είναι ενοχλητικές όταν νιαουρίζουν επίμονα και όταν μπουκάρουν απρόσκλητες από τα παράθυρα των σπιτιών. Καθοδηγούνται από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Οι αδέσποτες γάτες γίνονται εύκολα  θύματα μαζικών εξοντώσεων, κυρίως σε τουριστικές περιοχές. Οι φόλες, οι βασανισμοί, η στείρωση, η υιοθεσία, η περίθαλψη από φιλοζωϊκές εταιρείες είναι μερικές από τις ανθρώπινες συμπεριφορές που γεύονται οι γάτες.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

THE FUZZTONES

8η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ



Οταν ο Ελιοτ έστελνε την άφατη σκληρότητα Απρίλη μήνα, «σμίγοντας θύμηση κι επιθυμία», δε γνώριζε φυσικά πως η Σαλονίκη κάθε Μάιο υποδέχεται μια καθολική πνευματική ξερολίαση. Δυο οργανικές τελετές για το βιβλίο, πυκνές επισκέψεις σοφών λογίων, καβγαδάκια ερωτικά του πνεύματος, να βγαίνει κάνας μπαγιάτικος με καπέλο τζουτζέ περιμένοντας «αξιοποίηση», να περνάνε με σκοτεινά αυτοκίνητα νεότατοι ταγοί με σκληρές γραμμές προσώπου, αναμασώντας σχέδια ανάπτυξης αποθαμένα από την εποχή του Τζουμπέ.
Πάνος θεοδωρίδης

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μιλάει για το βιβλίο "Γεζούλ"(μετάφραση:όλα χάνονται) της Νίκης Μαραγκού. Μαζί τους ο δήμαρχος Μπουτάρης και η Μαρία Κουγιουμτζή-αδερφή του Σταύρου Κουγιουμτζή.




Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να στραφεί στις τέχνες και ιδιαίτερα στην λογοτεχνία.
Πολυπληθείς τάξεις, ξυπόλητα παιδιά και ανέχεια. Κάτω από τέτοιες συνθήκες η δίψα για μάθηση ίσως να είναι άσβεστη.
Μάθημα έξω από την τάξη .Τα παιδιά πάντα χαίρονται όταν κάνουν μάθημα έξω στην φύση. Δύσκολες εποχές για δασκάλους και μαθητές (1946)



Ευτυχώς που υπήρξαν φωτογράφοι όπως η Βούλα Παπαϊωάννου και ο Δημήτρης Χαρισιάδης και έχουμε σήμερα να βλέπουμε φωτογραφικό υλικό από τα σχολεία της ελληνικής επικράτειας.

Στην διεθνή έκθεση βιβλίου παρουσιάστηκε μια συλλογή(Ίδρυμα Μ.Τριανταφυλλίδη) από 50 σχολικά  βιβλία του 19ου αιώνα και αρχών του 20ου. Τα βιβλία αυτά εκδόθηκαν στην Αθήνα και Κωνσταντινούπολη. Μερικά από αυτά είναι μοναδικά.

Μέριμνα για την ορθογραφία των λέξεων.

Ορθή εκμάθηση των κανόνων της γραμματικής.

Παιδικά βιβλία

Με μια ξένη γλώσσα θεωρείσαι πιο μορφωμένος. Είναι έτσι;

Ο Μ.Τριανταφυλλίδης κληροδότησε την περιουσία του για να δημιουργηθεί ένα ίδρυμα που θα είχε σαν σκοπό την προαγωγή της Παιδείας σε ελληνόπουλα που ζούσαν και ζουν "μια γλωσσική ακαταστασία".


Τα μεγάλα οράματα!



Η κατήχηση απαραίτητη!

Τα καταγεγραμμένα  γεγονότα του παρελθόντος που στιγματίζουν την πορεία του ελληνικού έθνους.

Είναι η Ελλάδα τα βουνά, οι κάμποι, οι θάλασσες και τα ποτάμια;


Η προαγωγή της λογικομαθητικής σκέψης σε έναν κόσμο όπου ελάχιστα πράγματα προσεγγίζονται με την λογική.



Τίτλος της έκθεσης εικονογράφησης "Μίλα, μην φοβάσαι". Τελικά η ομιλία είναι ταμπού. Οι άνθρωποι περιορίζουν τον λόγο μόνο στα αναγκαία. Κάνουν χρήση αυτού του λόγου μόνο για να ικανοποιούν τις πρακτικές τους ανάγκες και περιορίζουν την έκφραση των συναισθημάτων τους.Το εικαστικό εργαστήρι παρουσιάστηκε από την  καθηγήτρια-συγγραφέα Riita Oittinen τον Οκτώβριο του 2010 στο Φινλανδικό Ινστιτούτο σε συνεργασία με την Εταιρεία της Ψυχοκοινωνικής Υγείας του παιδιού-Εφήβου. H έκθεση εικονογράφησης είχε στηθεί στην παιδική γωνιά.





Πολλοί θεωρούν ότι οι νέες τεχνολογίες αποτελούν κάτι επαναστατικό για τον χώρο της Παιδείας. Προσωπικά δεν με βρίσκουν σύμφωνο τέτοιες απόψεις. Ναι, μας ανοίγονται καινούριοι δρόμοι αλλά θα πρέπει να τους εξερευνήσουμε με πυξίδα προσανατολισμού τα αγωνιώδη ερωτήματα των ανθρώπων. Ελπίζω  ότι θα κάνουμε σωστή χρήση των υπολογιστών.

Παρούσα στην παιδική γωνιά και η  κάλπη. Η κάλπη είναι μια αφορμή για τα παιδιά να αποτυπώσουν τις σκέψεις τους με τον γραπτό λόγο. Σαν κίνητρο έχουν την δημοσίευση των πρωτότυπων απαντήσεων στην ιστοσελίδα του ΕΚΕΒΙ. Σε αυτήν την έκθεση βιβλίου το θέμα ήταν η εικονογράφηση των παιδικών βιβλίων. Η κάλπη είναι ένας καλός τρόπος για να ακούμε τα παιδιά.  




Στο φιλολογικό καφενείο έγιναν παρουσιάσεις βιβλίων και συζητήσεις.

Η γωνιά των εφήβων




Ο χώρος  για τον Οδυσσέα Ελύτη(βιβλία, φωτογραφίες, οπτικο-ακουστικό υλικό).


Φωτογραφία του Πάρι Πετρίδη


Πέμπτη, Μαΐου 12, 2011

BLITZ

RIDE

Τετάρτη, Μαΐου 11, 2011

KATI ΨΗΝΕΤΑΙ-Η ΚΑΒΟΥΡΝΤΙΣΜΕΝΗ ΝΕΟΤΗΤΑ!


Η 20χρονη Δήμητρα είναι μια γλυκύτατη κοπέλα που σπουδάζει νηπιαγωγός και συμμετέχει στο τηλεοπτικό παιχνίδι "Κάτι ψήνεται". Το έπαθλο σε αυτό το παιχνίδι είναι το ποσό των 1500 ευρώ και δίνεται σε αυτόν ή αυτήν που θα καταφέρει να συγκεντρώσει την υψηλότερη βαθμολογία. Οι συμμετέχοντες στο παιχνίδι διαγωνίζονται για τις μαγειρικές τους ικανότητες και οι ρόλοι τους εναλλάσσονται. Από κριτές γίνονται κρινόμενοι και από επισκέπτες οικοδεσπότες. Όλοι θα μαγειρέψουν για τους άλλους και όλοι θα γευτούν τα φαγητά των άλλων.

Κάθισα να δω την εκπομπή επειδή μου άρεσε η παρουσία της Δήμητρας. Κάνοντάς το, σκέφτηκα να δω πως λειτουργεί στην πράξη η αξιολόγηση αυτής της κοπέλας. Υποτίθεται πως στην συγκεκριμένη εκπομπή αξιολογούνται οι ικανότητες ενός ανθρώπου να παρασκευάζει γευστικά ορεκτικά, γεύματα και επιδόρπια που θα ευχαριστούν τους συμπαίκτες του παιχνιδιού. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν ισχύει αφού οι κριτές εισάγουν και άλλα κριτήρια αξιολόγησης. Για παράδειγμα, κάποια γυναίκα μιλάει για το άγχος της νεαρής κοπέλας λες και αυτό είναι κάποιο σοβαρό μειονέκτημα που θα πρέπει να επισημανθεί. Επίσης, οι συνδαιτυμόνες ενδιαφέρονται πολύ για το γούστο της Δήμητρας και για τον τρόπο που διακοσμεί το τραπέζι -η επιλογή του χρώματος για το τραπεζομάντηλο, η θέση των μαχαιροπήρουνων, το σερβίτσιο που θα χρησιμοποιηθεί, όλα αυτά αναδεικνύονται σε λεπτομέρειες μείζονος σημασίας. 

Στους συμπαίκτες της Δήμητρας δίνεται η δυνατότητα να εισχωρήσουν στον προσωπικό της χώρο και έτσι να σχηματίσουν μια καλύτερη εικόνα της προσωπικότητάς της -από διακριτικότητα σχίζουμε!!! Η 20χρονη Δήμητρα έχει ένα δωμάτιο γεμάτο από κούκλες, καρδούλες και φωτογραφίες. Όλα αυτά τα διακοσμητικά στοιχεία εκλαμβάνονται απ' τους μεγάλους της παρέας ως στοιχεία μιας ανώριμης προσωπικότητας. Στα σχόλια τους διαφαίνεται μια περιπαιχτική διάθεση και λίγο πολύ μαθαίνουμε ότι η νεότητα είναι μια περίοδος απειρίας -η απειρία είναι μομφή, κάντε άκρη στους έμπειρους!!!

Μια άλλη επισκέπτρια απογοητεύεται γιατί αλλιώς περίμενε το φαγητό και αλλιώς το βρίσκει- εδώ το άκρως εγωϊστικό αίτημα είναι η ταύτιση της επιθυμίας της λες και ο άλλος είναι όμοιος με αυτήν.

Κοντά σε όλα τα παραπάνω θα ήθελα να  προσθέσετε τα δώρα που ανταλλάσσονται από τα μέλη της παρέας, το είδος των εκπλήξεων που επινοούνται για να "σπάσει ο πάγος" της καινούριας ομάδας και τέλος, οι συμπάθειες και αντιπάθειες που δημιουργούνται μέσα στην ομάδα.

Με μια συνολική αποτίμηση της κατάστασης θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα ότι οι κριτές εισάγουν μια ποικιλία κριτηρίων αξιολόγησης. Έτσι,ο πρώτος επισκέπτης βαθμολογεί το φαγητό, την παρέα, τα δώρα  και την ηλικία. Η δεύτερη επισκέπτης την φιλοξενία και το φαγητό, η τρίτη το φαγητό και η τέταρτη το φαγητό, την φιλοξενία και την παρέα.

Η εισαγωγή και άλλων κριτηρίων που πλαισιώνουν το βασικό κριτήριο, η βαθμολογία, η αιτιολόγηση αυτής της βαθμολογίας είναι στοιχεία που τροφοδοτούν τον σύγχρονο μύθο της αξιολόγησης, όπου και αν αυτή η αξιολόγηση εφαρμόζεται ή πάει να εφαρμοστεί.

Η μετριοπαθής και γλυκύτατη Δήμητρα θα γίνει μια πολύ καλή νηπιαγωγός. Της το εύχομαι ολόψυχα! 

Κυριακή, Μαΐου 08, 2011

ΠΡΟΒΑ ΤΖΕΝΕΡΑΛΕ



(Από την πρόβα της ελληνικής αποστολής για την Eurovision 2011)

"Ήμουν κι εγώ εκεί"! Έχω στήσει μάτι και αυτί και παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις προσπάθειες του Λούκα Γιώρκα και των άλλων παιδιών. Όπως όλοι, περιμένω με αγωνία τη στιγμή που τα ελληνόπαιδα  θα ανέβουν στην σκηνή  του Duesseldorf Arena στη Γερμανία και θα δώσουν ένα καλό μάθημα στους Γερμαναράδες που δεν χάνουν ευκαιρία να συκοφαντούν τον περήφανο λαό μας!  

 

Τετάρτη, Μαΐου 04, 2011

ΣΑΡΑ ΚΕΙΝ


Η Σάρα Κέιν γεννιέται το 1971 στο Kelvedon Hatch κοντά στο Brentgood του Έσσεξ. Είναι η κόρη μιας δασκάλας και ενός πατέρα δημοσιογράφου. Στα μαθητικά της χρόνια διακατέχεται από ένα αόριστο μίσος για το σχολείο. Το μίσος την κατακλύζει αλλά δεν την γεμίζει με αρνητισμό. Μέσα στο μισητό εκπαιδευτικό σύστημα μπορεί να αναγνωρίσει υπεύθυνους καθηγητές που αποτελούν «σανίδες σωτηρίας» στα προσωπικά αδιέξοδα και στον ευμετάβλητο ψυχισμό των έφηβων μαθητών τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βοήθεια στην νεαρή Σάρα από την ενθάρρυνση της προσωπικής της έκφρασης. Παρουσιάζει κλίση προς το θέατρο. Η θεατρική πράξη γίνεται η μέθοδος με την οποία θα απελευθερωθούν οι αντιφάσεις και οι δημιουργικές δυνάμεις της Κέιν. Διαβάζει και γράφει πολύ. Αναζητά την αυτονομία και αντιδρά με το σφρίγος και την επαναστατικότητα μιας έφηβης που διεκδικεί το δικαίωμα του αυτοκαθορισμού της ταυτότητάς της.

Εισάγεται στο πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και σπουδάζει θέατρο. Ο αντισυμβατικός χαρακτήρας της την οδηγεί σε σύγκρουση με το καθηγητικό κατεστημένο. Το πανεπιστήμιο είναι ένα περιβάλλον αρτηριοσκληρωτικών ανθρώπων που κοιτάζουν να συντρίψουν την ελεύθερη έκφραση. Ένας καθηγητής την κατηγορεί πως κάποιο από τα δοκίμιά της είναι πορνογράφημα. Η απάντησή της είναι άμεση και άκρως δυναμική: Του πετάει « στα μούτρα περιοδικά πορνό». Το 1992 «ξεκινάει μεταπτυχιακό στο πανεπιστήμιο του Μπέρμινχαμ», απόδειξη πως εχθρεύεται την στασιμότητα και αναζητά την εξέλιξη. Θέλει να είναι κύρια των επιλογών της και ξεκαθαρίζει πως δεν έχει φιλοδοξία να γίνει ακαδημαϊκός.

Σφυρηλατεί μέσα της την έμμονη ιδέα για την αναζήτηση της πρωτοτυπίας στην θεατρική πράξη. Κέντρο αυτής της θεατρικής πράξης καθιστά τα βιώματα όλων αυτών των ανθρώπων που αδυνατούν να διατυπώσουν με ακρίβεια αυτά που νιώθουν.

Το κείμενο 4.48 Ψύχωση είναι γραμμένο για τις ανάγκες του θεάτρου. Είναι αυτοβιογραφικό και «καταγράφει με μεγάλη ακρίβεια τις μύχιες λειτουργίες του αυτοκτονικού νου»(Alastair Macaulay). Η συγγραφέας ξεδιπλώνει τον καταθλιπτικό της ψυχισμό. Η συνείδηση της θνητότητας την οδηγεί σε μια ακατανίκητη θλίψη. Όλα της τα συμπτώματα δείχνουν παθολογικό πένθος. Δεν μπορεί να κοιμηθεί και να απολαύσει το φαγητό της. Η σεξουαλική επιθυμία απουσιάζει και δεν μπορεί να αγαπήσει. Έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και χάνει κάθε ενδιαφέρον για το περιβάλλον της. Βασανίζεται από πλήξη και βαρεμάρα. Απορρίπτει τον κόσμο στον οποίο ζει. Είναι γεμάτη από θυμό τον οποίο αδυνατεί να διαχειριστεί. Νιώθει κουρασμένη και κατά πολύ μεγαλύτερη από την βιολογική της ηλικία. Δεν θέλει να πεθάνει μέχρι του σημείου να επιθυμεί την αυτοκτονία. Κάπου λέει: "γεννημένη για μόνη/να αγαπώ το απόν". Εκεί που υπάρχει ο φόβος υπάρχει και αυτό που φοβόμαστε. Ο θάνατος που απουσιάζει τροφοδοτεί και ισχυροποιεί την επιθυμία θανάτου. Η Κέιν σχεδόν εκλιπαρεί:"μην με αφήνετε να ξεχάσω". Γίνεται μανιακή της αναζήτησης νοήματος. "Δεν υπάρχει νόημα στη ζωή υπό το φως της απωλείας μου". Και αλλού: "Δεν υπάρχει φάρμακο στη γη που να μπορεί να κάνει τη ζωή να έχει νόημα" -εδώ θυμηθείτε και τον Αντώνη Γκίκα, οδός Πανός, αφιέρωμα Αυτόχειρες, Μάρτιος-Απρίλιος 1994: "Δεν υπάρχουν πια φαρμακεία/για τις ψυχές που διανυκτερεύουν/ο σώζων εαυτόν σωθήτω".

Ο λόγος της Κέιν είναι κοφτός με μεγάλες σιωπές και παύσεις. Οι λέξεις χρειάζονται αναπνοές για να σηκώσουν το βάρος των νοημάτων και των βιωμάτων. Μετά την ηρεμία η καταιγίδα. Οι απορίες και οι ερωτήσεις της Κέιν πέφτουν με καταιγιστικούς ρυθμούς. Το μυαλό της "εξαθλιώνεται από το κακόβουλο πνεύμα της ηθικής των πολλών" και το σώμα της είναι ένα "ξένο κουφάρι". Γεννιέται σε "λάθος εποχή και σε λάθος σώμα" και σε έναν κόσμο που "όλα παν, όλα περνούν , όλα πεθαίνουν".

Στην αποτυχημένη απόπειρα να αυτοκτονήσει με μεγάλες ποσότητες χαπιών, αφήνει ένα ιδιόχειρο σημείωμα με την φράση "με σκότωσα". Σαν γνήσια συγγραφέας θέλει να διατηρήσει το δικαίωμα της αφήγησης μετά θάνατον, θέλει να έχει την τελευταία λέξη μετά την εκπνοή της ύπαρξής της. Η πρόθεσή της να αυτοκτονήσει είναι δεδηλωμένη. Οδηγείται στο νοσοκομείο και το ιατρικό προσωπικό είναι απολύτως ενημερωμενο για την ψυχολογική της κατάσταση. Η νοσοκόμα που είναι υπεύθυνη για την επίβλεψή της δεν κάνει σωστά την δουλειά της. Πιθανόν κοιμαται στο ωράριό της και ξυπνάει όταν ένας ασθενής προκαλεί επεισόδιο. Τότε είναι που συνειδητοποιεί την απουσία της Κέιν. Η πλημμελής παρακολούθηση δίνει την ευκαιρία στην συγγραφέα να κρεμαστεί από το κορδόνι παπουτσιού. Για μιάμιση ώρα η Κέιν βρίσκεται απαγχονισμένη και ο πατέρας της κάνει μήνυση για εγκληματική αμέλεια του προσωπικού και της διοίκησης του νοσοκομείου. Ο πατέρας της Κέιν δεν διεκδικεί χρήματα αλλά θέλει να εντοπιστούν οι υπεύθυνοι και να λογοδοτήσουν. 

Η παραδειγματική τιμωρία των εγκληματιών είναι ο μόνος τρόπος για να ησυχάσει η ταραγμένη ψυχή της κόρης του...

Υ.Γ.Γνωρίσαμε την Σάρα Κέιν χάρη στην μεταφραστική προσπάθεια της Ρούλας Πατεράκη και του Αντώνη Γαλέου. Δυστυχώς, δεν είχα παρακολουθήσει την παράσταση! 


Τρίτη, Μαΐου 03, 2011

ΣΕ ΩΡΑ ΓΚΡΙΝΟΥΙΤΣ



"Ήμουν και εγώ εκεί"!!! Μου ήταν αδύνατο να λείψω από την  γαμήλια τελετή στο Αβαείο του Westminster. Όπως και όλους τους κοινούς θνητούς, με συγκινούν οι αιώνιοι όρκοι αγάπης,οι βασιλικοί γάμοι στην μοντέρνα εκδοχή τους, τα δαχτυλίδια,οι επίσημοι προσκεκλημένοι,οι άμαξες, τα άλογα,τα πρωτόκολλα, τα γευστικά εδέσματα, τα παλιά κρασιά,τα φιλιά και τα άρρωστα παιδιά...
Καληνύχτα σε ώρα Γκρίνουιτς!!!

CHILLS




Από τα αγαπημένα μου τραγούδια...

Κυριακή, Μαΐου 01, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Του νεκρού σώματος τη τρίτη ημέρα αλλοιούται η όψις. Τη ενάτη πάσα διαρρέει η πλάσις, σωζόμενης της καρδίας. Τη δε τεσσαρακοστή, κι αυτή η καρδία απώλλυται.
(Ιωάννου Δαμασκηνού, Περί των εν πίστει κεκοιμημένων)
 "Όλοι μου σύστησαν κουράγιο. Οι πιο καλοί μου είπαν για τα δικά τους βάσανα. Δεν υπάρχει φαίνεται καλύτερη παρηγοριά για τον άρρωστο απ' το να του μιλάς για τις δικές σου αρρώστιες. Ο κυρ Θανάσης μου είπε πως έθαψε τον αδελφό του στην Καισαριανή, σε φέρετρο που το έφτιαξε μόνος του, στην κατοχή, με την Αντίσταση. Πως ρίξαν στο ίδιο κάρο 45 νεκρούς κι όταν τους βγάλαν, ο αδελφός του, ήταν ο 45ος , άθιχτος, η σφαίρα τον βρήκε ίσια στην καρδιά. Τα τραύματα του όλμου ήταν μεταθανάτια. Ο παπάς που τον κήδεψε -από τότε τους μισεί, λέει- έκανε τρισάγιο 30 δευτερολέπτων.
Δεν μπορείς να πεις σε κανέναν τον πόνο σου χωρίς ο άλλος να σου πει ένα χειρότερο δικό του. Μαθαίνω τον πόνο σαν τους πρωτόπλαστους.
-Τόσο ήταν το λαδάκι της, είπε στο τέλος.
"Ζωή σε σένα.Τα θερμά μου συλληπητήρια. Εφόσον ήρθαμε στον κόσμο αυτό, μια μέρα θα φύγουμε...Αρκεί να 'ναι καλό το τέλος". Όλα αυτά αποτελούν το τυπικό του τι ακούει ένας άνθρωπος που χάνει ένα δικό του.Μα εγώ δεν έχασα ένα δικό μου. Έχασα τον μισό μου εαυτό, τον καλύτερο"
Ο τρομερός μήνας Αύγουστος, Βασίλης Βασιλικός,εκδ.Οργανισμός Λιβάνη, Αθήνα 1995 

Ετικέτες ,