Κυριακή, Ιουνίου 26, 2011

ΑΛΜΠΕΡΤΟΣ ΝΑΡ(1)




(Από την τιμητική εκδήλωση-αφιέρωμα στην μνήμη του Αλμπέρτο Ναρ. Ομιλητές είναι οι Τάσος Καλούτσας, Θωμάς Κοροβίνης, Μανόλης Ξεξάκης και Περικλής Σφυρίδης. Είναι Παρασκευή  10 Ιουνίου 2011, στην μικρή εξέδρα του Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης


Πρέπει να ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Είχα πάει να παρακολουθήσω μια εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο του Παρατηρητή στην Προξένου Κορομηλά. Στην εκδήλωση θα παρουσιαζόταν μια συλλογή διηγημάτων του λογοτέχνη Γιώργου Σκαμπαρδώνη παρουσία και του ίδιου του συγγραφέα. Η προθήκη του βιβλιοπωλείου ήταν γεμάτη με τα βιβλία του Σκαμπαρδώνη και οι φανατικοί φίλοι του είχαν έρθει για να τον ακούσουν. Στο τέλος της παρουσίασης, όταν δόθηκε η δυνατότητα στο κοινό να παρέμβει με τις ερωτήσεις του, σηκώθηκε κάποιος κύριος που καθόταν πλησίον μου και εξήρε το έργο και την πνευματική πορεία του Σκαμπαρδώνη. Σε αυτόν τον άγνωστο κύριο μού έκανε εντύπωση η εγκαρδιότητα και η προσπάθειά του να πείσει το ακροατήριο για την ειλικρίνεια των προθέσεων του. Η στάση του έμοιαζε να μην είχε κάτι το προσποιητό. Αργότερα, «συνάντησα» τον άγνωστο αυτόν κύριο στην δεύτερη σελίδα της εφημερίδας "Θεσσαλονίκη" στην στήλη «Επί παντός του επιστητού». Σ' αυτήν τη στήλη αρθρογραφούσε για πολλά χρόνια ο Σκαμπαρδώνης και τώρα γινόταν κοινόχρηστη και βήμα έκφρασης ενός πυρήνα ανθρώπων που αποτελούσαν οι Θόδωρος Ιωαννίδης, Σάκης Τότλης, Πάνος Θεοδωρίδης,  Γιώργος Τούλας,  Θανάσης Γεωργιάδης και  Στέλιος Κούκος. Σε όλους αυτούς περιλαμβάνονταν και ένας ακόμη με το όνομα Αλμπέρτος Ναρ και ήταν ο άγνωστος κύριος της εκδήλωσης.

Ο Αλμπέρτος Ναρ γεννιέται τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του ’40 και πιο συγκεκριμένα το 1947. Όπως αναφέρει και ο ίδιος, «μεστώνει στην ατμόσφαιρα της μετεμφυλιακής Ελλάδας» και διανύει την εφηβεία του μέσα στην «καταλυτική δεκαετία του ‘60». Ο Ναρ υπήρξε γόνος επιζώντων του ολοκαυτώματος ή αλλιώς «τέκνο του 115210 και της 40041». Οι γονείς του ήταν άνθρωποι που προέρχονταν από την λαϊκή τάξη. Διαβάζουμε στο διήγημα του Περικλή Σφυρίδη «Στην μνήμη του Αλμπέρτου Ναρ και του άλλου Αλμπέρτου» (οκτασέλιδο του Μπιλιέτου, Ιανουάριος-Απρίλιος 2006) τα εξής: «Ο παππούς λοιπόν ήταν ψαράς, ο πατέρας μου μαραγκός και η μάνα καπνεργάτισσα. Αυτός ο τίτλος μου, αυτές οι περγαμηνές μου και δεν μπορώ να σταθώ πουθενά χωρίς να τις μνημονεύσω». Κοντά στην ταξική συνείδηση του Ναρ διακρίνουμε και μια συνείδηση της ματαιότητας του διαχωρισμού των ανθρώπων με βάση τα κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια.

Όνειρο του μικρού Αλμπέρτου είναι να γίνει τραμβαγιέρης (οδηγός ή εισπράκτορας σε τραμ, Λεξικό Τεγόπουλου-Φυτράκη). Το τραμ ασκεί μια ακαταμάχητη γοητεία στην παιδική ψυχή του και σε ηλικία τεσσάρων περίπου χρόνων αποφασίζει να μιμηθεί έναν γείτονά του και να κάνει βόλτα με το τραμ. Ξεφεύγει απ' την προσοχή των γονιών του και πριν περάσει τις γραμμές του τραμ τον αντιλαμβάνεται μια γυναίκα που τον αναγνωρίζει και τον πηγαίνει πίσω στους γονείς του. Οι γονείς του για παραδειγματισμό και συμμόρφωση τον ξυλοφορτώνουν. Αυτή, λέει ο ίδιος, είναι η πρώτη απόπειρα διαφυγής, η πρώτη ανεπιτυχής απόδραση. Το παιδικό ένστικτο, όμως, είναι ισχυρό και τον οδηγεί σε καινούριες περιπέτειες. Η αναζήτηση συμβόλων -ανάγκη ζωτικής σημασίας για ένα παιδί- και ο μιμητισμός το σπρώχνουν να παρουσιαστεί αυτοπροσώπως στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και να ζητήσει την έκδοση αστυνομικής ταυτότητας. Οι έκπληκτοι αστυνομικοί κάνουν το χατίρι του μικρού Ναρ μόνο που χρειάζονται και φωτογραφία. Ο μικρούλης Ναρ παραδίδεται από τους αστυνομικούς στους γονείς του και ξυλοφορτώνεται πάλι για την καινούρια του απόδραση. Φαίνεται, όμως, πως αυτή η μέθοδος διαπαιδαγώγησης είναι αποτυχημένη. Ο Αλμπέρτος ξεφεύγει και τρίτη φορά για να αγοράσει καραμέλες. Στην διαδρομή πέφτει θύμα τροχαίου ατυχήματος. Ένα φορτηγό στην κατηφόρα τον παίρνει από κάτω. Ένα ευδιάκριτο σημάδι στον γοφό θα τον συντροφεύει για πάντα και θα του θυμίζει την τρίτη απόδραση που κατά τύχη δεν αποδείχτηκε μοιραία. Ο ίδιος λέει: «Δύο φορές με κάνανε μαύρο και την τρίτη παραλίγο να μείνω σακάτης».

Ο Αλμπέρτος Ναρ αγαπάει το διάβασμα. Διαβάζει πολλά εξωσχολικά βιβλία αλλά και νοσταλγεί τα παλιά αναγνωστικά του σχολείου που «αναβιώνουν την δομή της ελληνικής κοινωνίας». Ακούει ραδιόφωνο και δισκάκια. Βλέπει πολλές ταινίες. Τα χρόνια της δικής του αναζήτησης μεσουρανούν ο Μάρλον Μπράντο, ο Τζέιμς Ντην και οι έφηβοι «λικνίζονται με τον Έλβις». Το 1999 ο Ναρ υποδέχεται με μεγάλο ενθουσιασμό την είδηση πως θα κυκλοφορήσουν τα απομνημονεύματα των Μπητλς. Είναι λάτρης φανατικός του ιταλικού τραηουδιού, των «αμάραντων ρεμπέτικων» και νοσταλγεί τις παραλίες και τα μπιτς πάρτι με τους ροκ ήχους. .Χαρακτηρίζει τον Άκη Πάνου «κατεξοχήν πνευματικό δημιουργό που διακρίνεται για τα σημαντικά αποθέματα λεβεντιάς και ντομπροσύνης» και λυπάται πολύ που το δικαστήριο δεν είχε αναγνωρίσει την πολιτιστική του προσφορά όταν τον δίκαζε. Το συνολικό έργο του Χατζιδάκι το αποκαλεί «εθνικό θησαυρό» και διαφωνεί με όλους αυτούς που ισχυρίζονται ότι τα τραγούδια που έγραψε ο συνθέτης για τον κινηματογράφο είναι υποδεέστερα. Το Παλιό Γυναικόκαστρο- βρίσκεται 15 χλμ. ΝΔ από το Κιλκίς, 45 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη και 19 χλμ. από το Πολύκαστρο και ανήκει στο Δήμο του Κιλκίς- το αποκαλεί «το χωριό μου». Την περίοδο των ναζιστικών θηριωδιών οι πόντιοι κάτοικοί του φυγάδευσαν κάποιους από τους καταδιωκόμενους Ισραηλινούς συμπατριώτες του. Για αυτό και κάθε χρονιά  ήταν πιστός στο ραντεβού και συμμετείχε με θέρμη στις πολιτιστικές εκδηλώσεις "Γυναικοκάστρια". Ο ίδιος εξέφραζε την επιθυμία του να παίζει λύρα και να ερμηνεύει ποντιακά τραγούδια.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Σάββατο, Ιουνίου 25, 2011

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ(2)

Μια επιπόλαιη ανάγνωση του προηγούμενου κειμένου δεν θα πρόσφερε ειδικές πληροφορίες για τον κόσμο της Ικαρίας. Μια προσεκτικότερη ανάγνωση, όμως, θα μας έλεγε περισσότερα! Εξηγούμαι:Ένα νησί δεν είναι απλά και μόνο οι άνθρωποι και το φυσικό περιβάλλον στο οποίο ζουν, αλλά είναι και το σύνολο των πληροφοριών που χρησιμοποιούν οι άλλοι για να δημιουργήσουν μια καλύτερη και πιο αξιόπιστη εικόνα του νησιού. Ακόμη, είναι οι συγκοινωνίες που διευκολύνουν ή δυσκολεύουν τον κόσμο να επισκεφτεί την Ικαρία, η συχνότητα των δρομολογίων, τα καράβια που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής τους ή  τα σύγχρονα πλοία που μειώνουν σημαντικά τον χρόνο που απαιτείται για την άφιξη στο νησί. Επίσης, είναι ο τρόπος και η μέθοδος που υιοθετεί μια δημόσια υπηρεσία - στην προκειμένη περίπτωση το γραφείο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης- για να διευθετήσει το πρόβλημα των κενών θέσεων στα σχολεία της περιφέρειάς του. Θέλω να πω ότι η πρόσκληση για να δουλέψω αφορούσε την Σάμο και όχι την Ικαρία. Το πράγμα θα ξεκαθάριζε εν πλω αλλά εγώ θα το μάθαινα μόλις έφτανα στην Σάμο. Το έμπειρο προσωπικό του γραφείου ήθελε να αποκλείσει την πιθανότητα να αρνηθώ την θέση και φρόντισε να με πληροφορήσει μόνο όταν είχε βεβαιωθεί πως  κατευθυνόμουν για να αναλάβω υπηρεσία. Φυσικά, δεν ήταν η πρώτη φορά που ο προϊστάμενος του γραφείου τοποθετούσε εκπαιδευτικούς στα σχολεία της περιφέρειάς του. Ήξερε πολύ καλά τις αρνητικές αντιδράσεις των εκπαιδευτικών που απέρριπταν τη θέση στην Ικαρία και προτιμούσαν άλλα μέρη. Γενικά, η Ικαρία ήταν ξακουστή για τα γλέντια και τους χορούς αλλά παρέμενε το 1999  ένα σχετικά άγνωστο νησί που απείχε αρκετά ναυτικά μίλια από το κέντρο της ηπειρωτικής Ελλάδας. Επιπλέον, η Ικαρία υπήρξε τόπος εξορίας για τους κομμουνιστές και οπωσδήποτε αυτό είχε αρνητική επίπτωση στην εικόνα του νησιού. 

Οι ταξιδιωτικές εντυπώσεις κάποιων φίλων ή γνωστών δεν αποτελούσαν πηγή πληροφόρησης για μένα. Αυτές οι εντυπώσεις ήταν ελάχιστες και είχαν διαμορφωθεί κατά την διάρκεια της τουριστικής περιόδου όπου όλα φαντάζουν όμορφα και ανέμελα. Κυριολεκτικά, πήγαινα αδιάβαστος στην Ικαρία. Ενδεικτικό της άγνοιας μου ήταν η αδυναμία μου να συνενοηθώ με τον ναυτεργάτη του πλοίου με το οποίο είχα καταφτάσει στην Σάμο. Μόλις έμαθα πως η θέση που θα υπηρετούσα ήταν στην Ικαρία, τον ρώτησα αν το καράβι πηγαίνει εκεί. Η μονότονα επαναλαμβανόμενη απάντησή του ήταν, "Στον Εύδηλο". Μετά από τέσσερις-πέντε ερωταπαντήσεις που ανταλλάξαμε, κατάφερα, τελικά,  να καταλάβω πως ο Εύδηλος ήταν το λιμάνι στην βορινή πλευρά του νησιού. Αφού λοιπόν βεβαιώθηκα, μπήκα στο πλοίο. Τα πλοία έμαθα εκ των υστέρων πως πήγαιναν τις μισές μέρες στον Εύδηλο και τις άλλες μισές στον Άγιο Κήρυκο, την πρωτεύουσα του νησιού.

Η απόσταση ανάμεσα σε Σάμο και η Ικαρία ήταν μία ώρα περίπου. Έφτασα βραδινές ώρες στον Εύδηλο . Ο αέρας ήταν δυνατός και ο κολπίσκος στο λιμάνι πολύ συμπαθητικός. Μόλις βγήκα από το καράβι ήμουν μπουχτισμένος και κουρασμένος από την 24ωρη περιπλάνηση στο Αιγαίο Πέλαγος. Βρήκα αμέσως ξενοδοχείο και το μόνο που λαχταρούσα ήταν ένα μπάνιο για να χαλαρώσω και ένας βαθύς ύπνος για να ξεκουραστώ. Το επόμενο πρωί έπρεπε να ξυπνήσω νωρίς και να πάρω ταξί για να μεταβώ στα νότια του νησιού, στον Άγιο Κήρυκο . 

Το πρώτο ουσιαστικό μήνυμα από την Ικαρία το βρήκα αναρτημένο στον τοίχο του ξενοδοχείου και κάτω από ένα αρκουδάκι:
"Όσο και αν τρέχεις
 δεν πρόκειται να βρεις
αυτό που ζητάς!
Γι' αυτό, χαλάρωσε!"

Πέμπτη, Ιουνίου 23, 2011

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΚΑΡΙΑΣ(1)

Τον Οκτώβριο του 1999 ταξίδευα από τον Πειραιά με ένα πλοίο που λόγω της κακής του φήμης είχε μετονομασθεί! Η πρακτική της μετονομασίας ήταν και συνεχίζει να είναι διαδεδομένη. Η αλλαγή του ονόματος ισοδυναμεί και σημαίνει στα μυαλά των κουτοπόνηρων την διαγραφή όλων των αμαρτιών του παρελθόντος. Πράγματα και άψυχα αντικείμενα βαφτίζονται με καινούρια ονόματα σαν ακριβώς την πολυφορεμένη λέξη της "επανεκκίνησης" για την πτωχευμένη οικονομία μας -για την πατρίδα μας βρήκατε καινούριο όνομα ή ακόμα; 

Αν ήξερα, λοιπόν, ότι το καραβάκι που θα με ταξίδευε ήταν ένα σαπιοκάραβο δεν θα το έπαιρνα! Όλη αυτή η λογική της μετονομασίας ήταν μια καραμπινάτη εξαπάτηση του επιβατικού κοινού που δεν ήταν υποχρεωμένο να γνωρίζει για τις αλλαγές των ονομάτων των πλοίων. Κανονικά, έπρεπε να διεκδικήσουμε την αξιορέπειά μας και να προβούμε σε ομαδικές διαμαρτυρίες γι' αυτήν την απάτη. Ήταν, όμως, το 1999 και βιώναμε μια ψευδαίσθηση ευδαιμονίας και, επιπλέον, βιαζόμασταν! Μπήκαμε άρον άρον στο πλοίο και ξεκινήσαμε.

Προορισμός μου ήταν η πανέμορφη Σάμος. Το πλοίο θα περνούσε πρώτα από την Σύρο, την Μύκονο και προτελευταία από την Ικαρία. Όταν φτάσαμε στην Μύκονο, ο καπετάνιος του πλοίου μάς ανακοίνωσε από τα μεγάφωνα πως το καράβι θα έπρεπε να επιστρέψει στην Σύρο για να αγκυροβολήσει σε ένα ασφαλές λιμάνι. Βλέπετε, το Ικάριο πέλαγος ήταν απροσπέλαστο από τους ισχυρούς αέρηδες και ο καπετάνιος έκρινε πως η διέλευση την νύχτα ήταν μια απόφαση που θα έθετε σε κίνδυνο την ζωή των επιβατών. Κάποιος από τους επιβάτες, θυμάμαι, δυσανασχέτησε και οργίστηκε από την απόφαση του καπετάνιου. Επέμενε να μην επιστρέψει το πλοίο στην Σύρο και να συνεχίσουμε το ταξίδι. Ο τύπος αυτός ήταν η κλασσική περίπτωση θαλασσόλυκου που το έπαιζε ήρωας εκ του ασφαλούς. Κάτι τέτοιοι άνθρωποι, παρεμπιπτόντως, με εκνευρίζουν αφάνταστα. Αν ήθελε αυτός ο ατρόμητος να αυτοκτονήσει ας το έκανε μόνος του και ας άφηνε όλους εμάς να δειλιάζουμε! Ευτυχώς, ο πολύς κόσμος καταλάβαινε πως η "θάλασσα δεν πνίγει αλλά οι άνθρωποι πνίγονται σε αυτήν" και  υπάκουσε χωρίς διαμαρτυρίες στην αλλαγή πλεύσης. 

Επιστρέψαμε στην Σύρο και μείναμε εκεί για ένα εξάωρο μεχρι να ξημερώσει και να κοπάσουν οι άνεμοι. Μετά το εξάωρο συνεχίσαμε το ταξίδι μας. Διασχίσαμε το Ικάριο πέλαγος και το καράβι κουνιόταν αρκετά.

Το 1999 δεν διέθετα κινητό και έτσι το γραφείο της Πρωτοβάθμιας δεν μπορούσε να επικοινωνήσει μαζί μου για να με ενημερώσει πως η θέση μου, τελικά, δεν θα ήταν στην Σάμο αλλά στην Ικαρία. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

Τετάρτη, Ιουνίου 22, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ,ΠΑΤΕΡΑ-ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

22 Ιανουαρίου 2011. Σαν σήμερα πριν πέντε μήνες. Κάποτε μετρούσαμε την διάρκεια της παρουσίας σου.Τώρα μετράμε την διάρκεια της απουσίας σου!



Στον θάλαμο 1 μείναμε για δύο εβδομάδες περίπου. Στο διάστημα αυτό είχαμε επισκεφτεί το γραφείο του κ.Σελβιαρίδη που μας έδωσε την συγκατάθεσή του για την εγχείριση. Μιλάω για συγκατάθεση επειδή υπάρχουν περιπτώσεις ασθενών με όγκους που δεν είναι χειρουργήσιμοι και κατά συνέπεια κανείς από τους νευροχειρουργούς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη της χειρουργικής επέμβασης. Ο κ.Σελβιαρίδης κοίταξε για λίγο την μαγνητική τομογραφία του πατέρα μας και μας ανακοίνωσε χωρίς δεύτερη σκέψη πως ο όγκος έπρεπε να εξαχθεί το συντομότερο. Η μητέρα μας τον ρώτησε «πόσο θα κοστίσει η εγχείριση» και αυτός  απάντησε αμέσως πως το κόστος είναι μηδενικό γιατί θα καλυφτεί από τον ασφαλιστικό φορέα του πατέρα μας. Στην συνέχεια ο κ.Σελβιαρίδης παρέπεμψε την περίπτωση στον κ. Φόρογλου. Τον κάλεσε παρουσία μας , τού έδειξε την μαγνητική τομογραφία και τού ζήτησε να αναλάβει την εγχείριση. Για τον κ.Φόρογλου είχα ακούσει καλά λόγια και γνώριζα πως αποτελεί μέλος μιας καλής ομάδας  νευροχειρουργών στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Από τώρα και στο εξής είχαμε εναποθέσει όλες μας τις ελπίδες σ' αυτόν τον άνθρωπο.

Ο κ.Φόρογλου επισκεπτόταν τον πατέρα μας και τους άλλους ασθενείς στον θάλαμο. Ο διπλανός στον πατέρα μας Π. είχε χειρουργηθεί από τον ίδιο πριν ένα εξάμηνο και κατά πως έδειχναν τα πράγματα αυτό θα επαναλαμβανόταν. Η κατάσταση του Π. ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Ο όγκος του είχε επανεμφανιστεί πολύ γρήγορα από την στιγμή της εξαγωγής του. Το σύμπτωμα που είχε οδηγήσει τον Π. να κάνει μαγνητική τομογραφία και να ανακαλύψει τυχαία τον όγκο, ήταν αλλεργικό άσθμα που του παρουσιαζόταν κατά καιρούς και το αντιμετώπιζε με κορτιζόνες. Κατά τα άλλα  ζούσε μια φυσιολογική ζωή και δεν φανταζόταν κανείς πως η ζωή του θα άλλαζε δραματικά μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Στο θάλαμο ήταν με τραχειοτομία και μηχανική υποστήριξη για την αποβολή των βρογχικών εκκρίσεων. Σιτιζόταν με φαγητό αλεσμένο πού του δινόταν με σύριγγα από την μύτη. Ο άτυχος Π. δυσκολευόταν να καταπιεί. Ένιωθε μεγάλο εκνευρισμό που δεν μπορούσε να σηκωθεί και να γευτεί κανονικά το φαγητό. Είχε δίπλα τους γονείς του που έκαναν έναν μεγαλειώδη αγώνα για να τον κρατήσουν στην ζωή. 

Στο άλλο κρεβάτι ήταν ο Σ., εξαιρετικός άνθρωπος που είχε μηνηγγίωμα το οποίο δεν μπορούσε να ξεριζώσει ολοκληρωτικά. Αποτέλεσμα ήταν τέσσερις εγχειρίσεις στο κεφάλι και μια ακτινοθεραπεία που, όπως μας έλεγε, δεν είχε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Είχε αστάθεια στο περπάτημα και η ισορροπία του δεν ήταν καλή. Και οι τρεις του θαλάμου ανέμεναν την χειρουργική επέμβαση και ευελπιστούσαν πως θα αποδεικνυόταν σωτήρια.

Την ζωή του Π. του Σ.  και του πατέρα μας την ζούσαμε κάθε ώρα και κάθε λεπτό. Μέσα στον θάλαμο υπήρχε τηλεόραση, οι ασθενείς συνέχιζαν να λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή και να σιτίζονται ανάλογα με το πρόβλημα που είχαν. Με τον πατέρα μας κάναμε αρκετές φορές την απόσταση του διαδρόμου. Πηγαίναμε από το ένα παράθυρο στο άλλο. Ο πατέρας μας κοντοστεκόταν και κοιτούσε αμίλητος την πόλη της Θεσσαλονίκης, όπως αυτή φαινόταν από τον έκτο όροφο του νοσοκομείου. Όταν βρισκόμουν κοντά του έκανα άσχημες σκέψεις για την κατάληξη που πιθανόν θα είχε η εγχείριση. Μερικές φορές μου ερχόταν στο μυαλό πως ίσως να ζω και να μοιράζομαι τις τελευταίες στιγμές με τον πατέρα μου.

Η ψυχολογία μας ήταν στο ναδίρ αλλά έπρεπε να σταθούμε όρθιοι και να συμπαρασταθούμε με όλες τις δυνάμεις μας στον άνθρωπο που έπραττε το ίδιο από την στιγμή της δικής μας γέννησης. Τα βράδια καθόμουν σε μια άβολη καρέκλα και σκεφτόμουν την κατηγορηματική διαβεβαίωση του κ.Ραμμόπουλου από το νοσοκομείο Παναγία για την ύπαρξη καρκινικού όγκου. Ο κ.Ραμμόπουλος ,μάλιστα, μας έλεγε πως στην διάγνωση υπήρχε ομοφωνία και από άλλους γιατρούς  τους οποίους είχε συμβουλευτεί. Όπως και να έχει, εγώ αρνιόμουν να το αποδεχτώ. Αναζητούσα περιπτώσεις στο συγγενικό περιβάλλον του πατέρα μας και διαπίστωνα πως ήταν «καθαρό» από καρκίνους. Έπειτα, ήμουν δύσπιστος αφού δεν είχε προηγηθεί βιοψία που θα επιβεβαίωνε με κάθε αξιοπιστία την καλοήθη ή κακοήθη σύσταση του όγκου. Ως τότε, διατηρούσα κρυφές ελπίδες για την οριστική αποκατάσταση της υγείας του πατέρα μας και διάβαζα ξανά και ξανά την διάγνωση της μαγνητικής τομογραφίας:

Η εξέταση έγινε πριν και μετά την ΙV χορήγηση σκιαστικού.

Στον αριστερό μετωπιαίο λοβό προβάλλει συμπαγής ανομοιογενής εξεργασία με σχετικά ομαλά όρια διαστάσεων 4,6Χ 4,7Χ 5,2cm , που έρχεται σε άμεση επαφή με την κυρτότητα του σύστοιχου μετωπιαίου οστού και συνοδεύεται από διάχυτο περιεστιακό οίδημα που διέρχεται την μέση γραμμή και επεκτείνεται στο γόνυ του μεσολοβίου και τον δεξιό μετωπιαίο λοβό. Η εξεργασία και το περιεστιακό οίδημα πιέζουν σημαντικά το κοιλιακό σύστημα και την πρόσθια μεσοημισφαίρια σχισμή και παρεκτοπίζουν τις δομές της μέσης γραμμής προς τα δεξιά. Μετά την ΙV χορήγηση σκιαστικού η εξεργασία εμπλουτίζεται εντόνως και ανομοιογενώς. ΔΔ μηνιγγίωμα; γλοίωμα;

Απουσία παθολογικών εξεργασιών ή παθολογικού εμπλουτισμού από το δεξιό εγκεφαλικό ημισφαίριο, στο στέλεχος ή στην παρεγκεφαλίδα.

Η διάγνωση, λοιπόν, από το τμήμα απεικονιστικής διαγνωστικής άφηνε ερωτηματικά και δεν μπορούσε να προσδιορίσει την καλοήθεια ή την κακοήθεια του όγκου. Κάτι τέτοιο διατηρούσε τις ελπίδες μας ζωντανές. Ήμασταν ορκισμένοι πως ό,τι και αν μας προέκυπτε εμείς θα αναπνέαμε δίπλα στον πατέρα μας…

Ετικέτες ,

Δευτέρα, Ιουνίου 20, 2011

ΣΤΗΝ ΦΩΤΕΙΝΗ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΠΡΟΩΡΑ

Είχες πάει πιο μπροστά στο νησί και είχες την πολυτέλεια του χρόνου για να ψάξεις και να βρεις ένα σπίτι της προκοπής. Εμένα με κάλεσαν αργότερα. Ήδη η σχολική χρονιά είχε ξεκινήσει και εγώ βρισκόμουν σε ένα ξένο μέρος. Αγχωμένος και ένα μήνα μετά την έναρξη των μαθημάτων, προθυμοποιήθηκες να με βοηθήσεις για την εύρεση του σπιτιού. Είχες ενάμιση μήνα που ζούσες στο ακριτικό νησί και ήξερες τα κατατόπια. Τελικά, βρέθηκε σπίτι και η προσαρμογή μου έγινε ευκολότερη χάρη και σε σένα. Συνεργαστήκαμε μια ολόκληρη σχολική χρονιά και οι επιμέρους διαφωνίες μας σε διάφορα ζητήματα δεν στάθηκαν ικανές να διαταράξουν την μεταξύ μας σχέση.

Κάναμε παρέα και εκτός σχολείου. Σε μια μικρή κοινωνία η επαγγελματική ζωή σχεδόν ταυτίζεται με την προσωπική ζωή και απαιτείται ιδιαίτερη παιδεία για να γίνεται η μεταξύ τους διάκριση. Μια τέτοια παιδεία την είχαμε. Όταν βγαίναμε έξω αγαπούσες να πίνεις. Το τσίπουρο το έπινες ξεροσφύρι. Κάτι ψευτομεζεδάκια ούτε καν τα άγγιζες. Με παραξένευε που δεν έπινες ούτε μια στάλα καφέ. Μου εξηγούσες πως ο καφές σού φέρνει ταχυπαλμία. Μια φορά ήπιες υπερβολικά και χρειάστηκε να σε πάω εγώ στο σπίτι σου. Αφιέρωνες πολύ χρόνο στην καθαριότητα του σπιτιού και στην προσωπική σου υγιεινή. Σε ταλαιπωρούσαν κάποια προβλήματα υγείας. Αρκετά συχνά μου μιλούσες για ιατρικές εξετάσεις και εμβόλια. Ήσουν λιτοδίαιτη και τσιμπολογούσες από τα φαγητά. Σου άρεσε η κοινωνική ζωή και οι συναναστροφές με τον κόσμο του νησιού. Γελούσες αυθόρμητα και πάντα  με ένα ιδιαίτερο και μακρόσυρτο γέλιο. Όταν ήμουν ψυχολογικά πεσμένος με επανέφερες στην... τάξη! Μια φορά  καθώς επιστρέφαμε από το νηπιαγωγείο, μού έπιασες σφιχτά το χέρι επειδή φοβόσουν τα αδέσποτα σκυλιά που ήταν μπροστά μας! Ήσουν λεπτοκαμωμένη και με αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα. Ήλπιζες να μονιμοποιηθείς στην Εκπαίδευση. Μας είχαν διαιρέσει σε κατηγορίες εκπαιδευτικών με διαφορετικά συμφέροντα και μας έβαζαν να τρωγόμαστε αναμεταξύ μας! Το έτος 2000  ο πολυπόθητος διορισμός σου αργούσε και φαινόσουν αρκετά πικραμένη και θυμωμένη που συνέχιζες να ζεις σε ένα καθεστώς αβεβαιότητας.

Κάναμε αρκετές συζητήσεις και ήσουν καλή οικοδέσποινα στο σπίτι σου. Δεν σε ενοχλούσε που ζούσες σε μια μικρογραφία της πόλης. Δεν θυμάμαι να διαμαρτυρήθηκες που ήσουν μακριά από την οικογένεια και τους φίλους σου. Κάποτε, μετά από μια λογομαχία και παρεξήγηση, μου άφησες ένα άκρως συγκινητικό σημείωμα στο γραφείο του νηπιαγωγείου. Το άφησα αναπάντητο και δεν θέλησα να δώσω συνέχεια. Τώρα, έντεκα χρόνια μετά, το κρατάω στα χέρια μου και το διαβάζω. Είναι μικρό, περιεκτικό και γραμμένο σε στιγμές συναισθηματικής έξαρσης. Βλέπω το γραφικό χαρακτήρα και τα  ίχνη σου  πάνω στο χαρτί και συγκινούμαι. Μόλις χτες βρήκα τυχαία μια συνάδελφο που με πληροφόρησε πως ξεκίνησες και εσύ για το μεγάλο ταξίδι. Με ένα πνευμονικό οίδημα εγκατέλειψες πρόωρα τον κόσμο στις αρχές αυτής της καταραμένης χρονιάς. "Ο θάνατος το στρώνει"(Γιάννης Βαρβέρης)  Φωτεινή και εμείς  είμαστε τελείως ανήμποροι.

Αντίο!    

Κυριακή, Ιουνίου 19, 2011

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ, "Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ"



(Η Κατερίνα Καριζώνη μιλάει για το βιβλίο της στο φεστιβάλ Βιβλίου θεσσαλονίκης)


Με το βιβλίο της "Ο Χάρτης των Ονείρων" η συγγραφέας Κατερίνα Καριζώνη έρχεται να  καλύψει ένα κενό  ιστορικής γνώσης. Με καταγωγή από την Μάνη, η Καριζώνη δίνει διέξοδο στην φαντασία της συγγράφοντας θαλασσινές περιπέτειες με πρωταγωνιστές πειρατές, νησιωτοπούλες και ψαράδες -η Καριζώνη διαχωρίζει τους πειρατές από τους κουρσάρους. Οι δεύτεροι ήταν έμμισθοι που σε καιρό πολέμου προκαλούσαν δολιοφθορές στους αντιπάλους. Το βιβλίο "Ο Χάρτης των Ονείρων" είναι το τρίτο μιας σειράς βιβλίων με θέμα την Πειρατεία. Τα άλλα δύο είναι "Ο μονόφθαλμος" και η "Πειρατεία στην Μάνη και την Μεσόγειο".

Για να καταλάβουμε την πλοκή της ιστορίας θα πρέπει να την εντάξουμε σε ένα χρονικό πλαίσιο κατά το οποίο η Κωνσταντινούπολη έχει πέσει στα χέρια των Οθωμανών. Η Ενετοκρατία τα χρόνια εκείνα παρακμάζει στα νησιά του Αιγαίου και οι Οθωμανοί  καιροφυλακτούν για να κατακτήσουν και να βρουν διέξοδο στην Μεσόγειο. Επίσης, το 1500 ανακαλύπτεται η Αμερική και το εμπόριο κάνει στροφή από την Δύση στον νέο κόσμο. Κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας είναι ο αρχηγός του Οθωμανικού στόλου Μπαρμπαρόσα και ο φτωχός ψαράς Νικόλας Μοστράτος που βιώνει τον ανεκπλήρωτο έρωτα για τα μάτια μιας όμορφης και πλούσιας  αριστοκράτισσας που ονομάζεται Δόνα Ευγενεία Ραγούση.Ο Μπαρμπαρόσα είναι ένας έλληνας μουσουλμάνος που αποδεικνύεται ευφυέστατος . Η Καριζώνη μας πληροφορεί πως  ο αρχηγός των Οθωμανών έχει μεγάλο πείσμα που τον βοηθάει να  κατακτήσει την Ρόδο μετά από ενάμιση μήνα πολιορκίας. Προς το τέλος της ιστορίας ο ήρωας περιπλανιέται στα χρόνια της Αναγέννησης στην Βενετία και επιστρέφει κάποια στιγμή στην πατρίδα του.

Το βιβλίο σύμφωνα με την Λία Νικολαϊδη είναι ανθρωποκεντρικό.  Η Κατερίνα Καριζώνη το έγραψε όταν συνειδητοποίησε στο "Σπίτι της Λογοτεχνίας" στη Πάρο πως οι ντόπιοι αγνοούσαν τον τρόπο παράδοσης του νησιού στους Οθωμανούς. Κάθισε και μελέτησε όλες τις ιστορικές πηγές και είναι σαν να πήρε "την σκυτάλη από τους προηγούμενους για να την παραδώσει στους επόμενους". Αυτό, εξάλλου, είναι το νόημα του συγγραφικού έργου σύμφωνα με την συγγραφέα. Περισσότερα στο προσωπικό της ιστολόγιο, στην διεύθυνση:
http://karizoni.blogspot.com/ 

Παρασκευή, Ιουνίου 17, 2011

NEW ROSE




Θα ήταν τέλη της δεκαετίας του 1980 και έψαχνα δίσκους εναλλακτικής ροκ μουσικής. Θυμάμαι τότε πως είχα αποφύγει τα δισκοπωλεία του κέντρου και είχα σταμπάρει ένα υπογειάκι επί της οδού Παπάφη, ακριβώς απέναντι από το πρώτο Λύκειο Τούμπας. Το μαγαζάκι είχε στην  πρόσοψή του δίσκους και σκόπευα να το επισκεφτώ για να δώ αν είχε κάτι που με ενδιέφερε.

Αρκετά συχνά έβλεπα έξω από το συγκεκριμένο μαγαζί παρκαρισμένες μηχανές μεγάλου κυβισμού. Το δισκάδικο αυτό δεν έμοιαζε με ένα συνηθισμένο δισκάδικο. Αποτελούσε περισσότερο έναν  πόλο έλξης για άτομα που είχαν κοινό ενδιαφέρον για την μουσική. Στο στέκι αυτό- για στέκι πρέπει να μιλάμε- οι βραδιές διαρκούσαν πολύ. Το ξενύχτι είχε πολλή μουσική και πιοτό! Ο ιδιοκτήτης του φαινόταν αδιάφορος για τα χρήματα και περισσότερο τον ενδιέφερε να συναντιέται με κόσμο που αγαπούσε την μουσική και την επικοινωνία. Μια τέτοια εντύπωση είχα αποκομίσει τότε και ήταν καιρός να το επιβεβαιώσω με την επίσκεψή μου. Καθώς κατέβαινα τα σκαλοπάτια  έβλεπα ένα τύπο με διαπεραστικό βλέμμα και γατίσια μάτια να με χαιρετά. Μου είπε να καθίσω στην καρέκλα. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς δίσκο του είχα ζητήσει και αυτός μου έβαλε αμέσως στο πικάπ ένα τραγούδι με ελληνικό στίχο που μιλούσε για μια "Σίσσυ που ήθελε να γίνει πουτανάκι"! Ο τύπος φαινόταν να μην χάνει χρόνο. Μόλις τέλειωσε το τραγούδι με ρώτησε για τις εντυπώσεις μου. Δεν το είχα ξανακούσει το τραγούδι και καταλάβαινα πως η γνώμη ενός άγνωστου επισκέπτη σαν και εμένα ήταν υπολογίσιμη. Αργότερα, σε έναν δίσκο της wipe out (1988) που περιελάμβανε διάφορα γκρουπάκια με ελληνικό και ξένο στίχο θα αναγνώριζα τον ιδιοκτήτη του δισκάδικου σε φωτογραφία. Υπέθεσα τότε πως το τραγούδι που είχα ακούσει ήταν από  μια μπάντα που ονομάζεται New Rose. Σε εκείνο το δίσκο οι New Rose συμμετείχαν με το τραγούδι "down to the river side"- αυτό είναι που ακούγεται και στο βίντεο. 

Tο γκρουπ New Rose είχε δημιουργηθεί το 1984 στη Θεσσαλονίκη και η σύνθεση των μελών του άλλαζε διαρκώς. Στο ενημερωτικό έντυπο εντός του δίσκου μαθαίνουμε ότι τα μέλη του συγκροτήματος άλλαζαν κάθε μήνα. Οι New Rose έπαιζαν μουσική για το κέφι τους και δεν δεσμευόταν από τίποτα! Ήταν αυθεντικά ερασιτέχνες και γι' αυτό απολάμβαναν αυτό που έκαναν! Ο Rolai στα φωνητικά, ο Gelis στην φωνή και κιθάρα, ο Pussycat στο μπάσο και ο Blacksmith στα τύμπανα δήλωναν "πως είχαν φιλίες με τα φαντάσματα, χόρευαν βαλς, έτρωγαν σταφύλια με την Κλεοπάτρα και είχαν Aids".

Η δεκαετία του 80 είχε μια γόνιμη τρέλλα και μια "ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη". Ψάχνω στο σπίτι να βρω την κασέτα της Lazy Dog "Give dees a change" με τα τραγούδια "Η Ελεονώρα είναι νεκρή" και το "καταραμένο τραγούδι" των New Rose. Ως τότε θα ξαναθυμάμαι τα λόγια:
"Ένα για την Σίσσυ
δυο για την Σίσσυ
δώστα όλα για την Σίσσυ"         

Τρίτη, Ιουνίου 14, 2011

THE VELVET UNDERGROUND

Δευτέρα, Ιουνίου 13, 2011

ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ(2)



Μάζευε και ας είναι...λέξεις! Οι 13.000 σελίδες με κείμενα, επιστολές και φωτογραφίες  που υπάρχουν στο αρχείο του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών, αποτελούν το τεκμήριο ενός ασίγαστου πάθους για τη συνεχή δημιουργία και προώθηση μιας εθνικής γλώσσας που "θα την μιλάει και θα την αισθάνεται" το σύνολο του κόσμου. Τα μαθήματα που κάνει ο Τριανταφυλλίδης  στην Γλωσσική Αγωγή του "ανοίγουν τα μάτια".  Η γλώσσα είναι ένα ιδανικό, μια διαρκής και αληθινή πνευματική επανάσταση! Ο Μαρωνίτης λέει πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει "νεοελληνική γραμματική, μεταλογοτεχνική, μεταψυχαρική, επιστημονική και αστικού λεξιλογίου" χωρίς την προσπάθεια του Τριανταφυλλίδη.

O Τριανταφυλλίδης είναι μανιώδης συλλέκτης των λέξεων που μιλιούνται στην καθομιλουμένη. Καταγράφει διαρκώς λέξεις και βιώνει την δική του αγρυπνία σε μια γλώσσα που είναι ένας ζωντανός και εξελισσόμενος οργανισμός. Μπορούμε να ισχυριστούμε πως διαθέτει το πάθος ενός δημοσιογράφου που αγαπάει την επιτόπια έρευνα. Δεν μένει μόνο σ' αυτήν την έρευνα αλλά ενδιαφέρεται και για την πρακτική εφαρμογή όλων αυτών που ανακαλύπτει. Ίσως, αυτός να  είναι και ο λόγος που μετά την φυγή του από το Πανεπιστήμιο επιμελείται με ιδιαίτερη φροντίδα το συγγραφικό του έργο αλλά και φροντίζει να μην ξεκόψει από τα σχολεία και τους μαθητές. Τα σχολεία αποτελούν πρωτογενές πεδίο άσκησης και εφαρμογής της γλωσσικής γνώσης και ο Τριανταφυλλίδης το γνωρίζει πολύ καλά αυτό!

Για τον Μαρωνίτη ο Τριανταφυλλίδης υπήρξε "μια πολιτική φυσιογνωμία με επιστημονικό κύρος" που αγνοούταν στον καιρό της. Ας  παραδεχτούμε όλοι πως αυτό συμβαίνει πάντα:Μια μαχητική συνείδηση που παράγει πρωτότυπο δημιουργικό έργο αγνοείται σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να συλλάβει τα θαύματα εν τη γενέσει τους! Ίσως, όμως, αυτή η άγνοια να είναι για το καλό και την προκοπή του δημιουργικού έργου...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ   
 

Τετάρτη, Ιουνίου 08, 2011

ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ(1)



Από την χθεσινή εκδήλωση στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη με τίτλο "Μανόλης Τριανταφυλλίδης: τεκμήρια από τη ζωή και το έργο του". Προβλήθηκε βίντεο της ΕΤ2(1983) για τη ζωή του και εκτέθηκαν τεκμήρια από το αρχείο του, που φυλάσσεται στο Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών(Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη) του Α.Π.Θ.

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης γεννιέται το 1883 στην Αθήνα. Η μητέρα του είναι από την Χίο και ο πατέρας του από την Κοζάνη. Η οικογένειά του είναι εύπορη και πατριαρχική. Από πολύ μικρός δείχνει έφεση στα γράμματα. Το ενδεικτικό της Α' τάξης του Δημοτικού είναι γεμάτο από δεκάρια. Κάτω, όμως, από το ενδεικτικό ο δάσκαλος γράφει υποσημείωση που απευθύνεται στους γονείς: "Προσέχετε τον Μανολάκη να διαβάζει λιγότερο και να παίζει περισσότερο". Οι γονείς του, πιθανόν, τον προορίζουν για μηχανικό. Ο ίδιος, όμως, θέλει να σπουδάσει. Το ένστικτο τον καθοδηγεί στον κόσμο των γραμμάτων και της μόρφωσης. Πιστεύει βαθιά πως οι σπουδές είναι το καλύτερο που μπορεί να του συμβεί στη ζωή του. Πράγματι, εισάγεται ως καθαρευουσιάνος στην Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Φεύγει στην Γερμανία για να συνεχίσει τις σπουδές του. Η επιθυμία του για όλο και περισσότερες γνώσεις είναι ακόρεστη. Από τα ξένα δεν ξεχνάει τους γονείς του. Στέλνει επιστολές στον πατέρα του και του εξηγεί όλη την πορεία της εξέλιξης του. Από την Γερμανία επιστρέφει το 1909. Έχει έρθει σε επαφή με την Ψυχανάλυση και κάνει συμπληρωματικές σπουδές στα Παιδαγωγικά και την Ψυχολογία. Είναι ο πρώτος που μιλάει στην Ελλάδα για τον Φρόιντ. Την Ψυχανάλυση την αποκαλεί "Ψυχοανάλυση".
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Παρασκευή, Ιουνίου 03, 2011

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ

Με αφορμή αυτό που είδα στον τηλεοπτικό ΣΚΑΪ:

Αν θυμάμαι καλά, ο Ντοστογιέφσκυ είχε θίξει το ζήτημα της θανατικής ποινής. Για την θανατική καταδίκη δήλωνε αντίθετος και τεκμηρίωνε αυτήν την θέση με το επιχείρημα πως ο καταδικασμένος σε θάνατο δεν έχει την δυνατότητα να παλέψει για να σώσει την ζωή του, εν αντιθέσει με κάποιον που την στιγμή του κινδύνου έχει την ευκαιρία να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Η Λίντα είναι μια γυναίκα που καταδικάζεται σε θάνατο επειδή δολοφονεί έναν αστυνομικό κατά την διάρκεια ελέγχου σε αυτήν και τον σύζυγό της. Μπορεί να μην είδα από την αρχή το συγκεκριμένο γεγονός που συνέβει αρχές της δεκαετίας του 1990, αλλά συμπεραίνω πως ο αστυνομικός συμπεριφέρθηκε βάναυσα στον σύζυγό της και η γυναίκα πυροβόλησε για να τον προστατέψει. 

Η Λίντα δείχνει να μην  μετανιώνει για την πράξη της. Μετά την καταδίκη της βρίσκεται απομονωμένη σε μια πτέρυγα θανατοποινιτών. Μερικές φορές , εξομολογείται, λυγίζει από την αναμονή της εκτέλεσης της θανατικής ποινής. Αυτό που την συγκρατεί είναι ο τότε 9χρονος γιος της. Σκοπεύει να ασκήσει έφεση  στην απόφαση του δικαστηρίου αλλά το μέλλον της είναι αβέβαιο. Φαντάζεται πως από ώρα σε ώρα μπορεί να εκτελεστεί και γνωρίζει εκ των προτέρων όλες τις λεπτομέρειες που προηγούνται της διαδικασίας: Θα την κουρέψουν γουλί για να εφαρμόζουν καλά τα ηλεκτρόδια και θα της διοχετεύσουν ρεύμα για να αδειάσει το έντερο και η κύστη.

Στο κελί της έχει άφθονο χρόνο. Διαβάζει μανιωδώς βιβλία νομικής και ασχολείται με την κηπουρική. Επιμένει πως δολοφόνησε τον αστυνομικό επειδή, κατά κάποιο τρόπο, βρισκόταν σε νόμιμη άμυνα. Θέλει και αναζητά την δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη, όμως, αναζητά και η μητέρα του δολοφονημένου αστυνομικού. Αυτή η μητέρα ζει και αναπνέει για τη στιγμή που θα παρακολουθήσει την φριχτή εκτέλεση της γυναίκας. Ο νόμος στην Οκλαχόμα της δίνει το δικαίωμα να παρακολουθήσει, να επιβεβαιώσει την πράξη της εκτέλεσης και να αντλήσει την μέγιστη ικανοποίηση από αυτήν την πράξη.

Η Κική Δημουλά σε μια συνέντευξη μάς λέει  πως η επιθυμία για  ανθρωποκτονία βιώνεται στο φαντασιακό των ανθρώπων αλλά δεν πραγματώνεται. Η συγκράτηση μιας τέτοιας πράξης, λέει,  είναι που μας διαφοροποιεί από τους πρωτόγονους ανθρώπους ! 

Αναμφίβολα, συγκρατιόμαστε από την πεποίθηση πως υπάρχει  μεταθανάτια δικαιοσύνη που απονέμεται από μια υπέρτατη αρχή (θεός-χαρακτηριστική η  φράση" θα το βρει από τον θεό"). Δεν δολοφονούμε επειδή ζούμε κάτω από ισχυρούς συγγενικούς δεσμούς που δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να καταστρέψουμε(γονείς, αδέλφια, παιδιά). Δεν αφαιρούμε την ζωή του άλλου γιατί όλοι αυτοί που μας περιβάλλουν μας αγαπούν και προσπαθούν να ισχυροποιήσουν την λογική μας. Δεν σκοτώνουμε επειδή οι τύψεις δεν θα μας αφήσουν να ζήσουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας και γιατί κανείς και ποτέ δεν εξαιρέθηκε από την μοίρα του θανάτου. Και,κυρίως,δεν στέλνουμε στην ανυπαρξία κάποιον γιατί αυτό είναι οριστική πράξη που δεν επιδέχεται καμιά επανόρθωση- αν πάρεις την ψυχή κάποιου δεν μπορείς να την επιστρέψεις!

Οι άνθρωποι είναι γεμάτοι αναστολές και δεν θέλουν να  προκαλέσουν κακό στους συνανθρώπους τους. Αυτό ακριβώς υπήρξε ένα μεγάλο και σπουδαίο άλμα για τον ανθρώπινο πολιτισμό. Για τους αδίστακτους αυτής της ζωής ευχόμαστε, απλά και παστρικά, τις κηδείες τους! Αυτή η βαθιά επιθυμία πρέπει να εκληφθεί ως πολιτισμένη έκφραση μιας εκδικητικής μανίας που δεν θα βρει διέξοδο ποτέ.

Καλό ταξίδι, πατέρα!


         


Ετικέτες ,

Πέμπτη, Ιουνίου 02, 2011

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ

Ο πρόλογος της καλοκαιρινής γιορτής στο νηπιαγωγείο. Το θέμα είχε να κάνει με τα παλιά επαγγέλματα, την βιοπάλη  και την  ψυχαγωγία της εργατικής τάξης στην πόλη μας:


Ο αιώνας που πέρασε χαρακτηρίζεται από τα σημαντικά γεγονότα των δυο ολέθριων Παγκοσμίων Πολέμων.Λαοί κατακτιούνται,χώρες καταστρέφονται και χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τις πατρογονικές τους εστίες για να μεταναστεύσουν σε άλλες χώρες. Η τεχνολογική πρόοδος προκαλεί αλματώδεις αλλαγές στη ζωή του ανθρώπου και στον πολιτισμό.Παραδοσιακές ασχολίες και επαγγέλματα χάνονται οριστικά ή αλλάζουν μορφή.
 
Η Θεσσαλονίκη δεν μένει ανεπηρέαστη από τις εξελίξεις. Οι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και την Θράκη είναι καινούριο εργατικό δυναμικό και η πυρκαγιά του 1917 επιδεινώνει το στεγαστικό πρόβλημα της πόλης. Υπολογίζεται πως μετά την πυρκαγιά οι άστεγες οικογένειες φτάνουν τις 14.200 (Ευάγγελος Χεκίμογλου, συγγραφέας). Εφτά στους δέκα μισθωτούς μένουν χωρίς απασχόληση. Χρειάζεται να περάσει πολύς καιρός για να αποκατασταθεί η ομαλότητα στην καθημερινή ζωή των Θεσσαλονικέων.

Τον Απρίλιο του 1923 απογράφεται το σύνολο των προσφύγων. Οι πρόσφυγες προτιμούν να διαμένουν σε άθλιες συνθήκες στο κέντρο της πόλης γιατί αυτό βολεύει τις προσπάθειές τους για εξεύρεση εργασίας. Το κράτος για να επιλύσει το στεγαστικό πρόβλημα παραχωρεί φτηνή γη στους πρόσφυγες και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την επέκταση της πόλης σε περιοχές που δεν είχαν ως τότε χρησιμοποιηθεί για οικιστική χρήση. Ο κρατικός παρεμβατισμός εξασφαλίζει υπερεπάρκεια κατοικιών αλλά αυτό κοστίζει στην τοπική οικονομία. Το 1924 εμφανίζονται τα ταξί, τα πρώτα, δηλαδή, επαγγελματικά οχήματα μεταφοράς.

Ο κύριος όγκος της εργατικής τάξης στην Μακεδονία και Θράκη είναι καπνεργάτες που διαδραματίζουν σοβαρό ρόλο στην κοινωνική-οικονομική ζωή του τόπου(Αλέξανδρος Δάγκας, Ιστορικός). Η σκληρή εργασία, τα εξαντλητικά ωράρια, η κόπωση που οδηγεί σε αναπηρίες και θανάτους, οι απολύσεις και η μαζική ανεργία, η παιδική εργασία που είχε γενικευτεί, η κακή διατροφή συνδιαμορφώνουν το κλίμα κάτω από το οποίο διαβιεί η εργατική τάξη.

Ο κύριος όγκος του πληθυσμού της πόλης είναι φτωχός. Όλοι πηγαίνουν τα παπούτσια τους στον τσαγκάρη για επιδιόρθωση και γυρίζουν ανάποδα τα ρούχα τους αφού δεν διαθέτουν χρήματα για καινούριες αγορές. Οι προσωπικοί δεσμοί είναι ισχυροί και όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Τα χρόνια από το 1930 μέχρι το 1939 οι εργάτες ζουν μέσα σε ένα ασταθές πολιτικό κλίμα. Η ανασφάλεια οδηγεί τους εργάτες να αποταμιεύουν για τις δύσκολες στιγμές(Λεωνίδας Ζησιάδης, συγγραφέας).

Μέχρι το 1935 δεν υπάρχουν κομμωτήρια γυναικών στην Θεσσαλονίκη. Το εμπόριο διεξάγεται με τα ιστιοφόρα που είναι παρατεταγμένα κατά μήκος της παραλίας. Αρκετοί από τους εργάτες μετακινούνται με την θαλάσσια συγκοινωνία. Οι κινηματογράφοι και τα θέατρα κοστίζουν ακριβά. Για τον φτωχό εργαζόμενο μόνη διέξοδος είναι οι ταβέρνες όπου βρίσκει παρηγοριά στο ποτήρι το κρασί (Κώστας Τομανάς, Οι Ταβέρνες της παλιάς Θεσσαλονίκης, εκδ.Εξάντας).

Η πόλη είχε ανέκαθεν κατοίκους φασαριόζους, καλαμπουρτζήδες που χαίρονταν την μουσική. Στις ταβέρνες την πρώτη θέση έχουν η κιθάρα και το ξεχασμένο σήμερα μαντολίνο. Αλλά και η λατέρνα ξεσηκώνει με τους ήχους της και ανάβει το κέφι των θαμώνων. Οι φάρσες ήταν καθημερινές και οι καντάδες πολύ συχνές παρ’όλες τις απαγορεύσεις της αστυνομίας και τις διατάξεις περί νυχτερινής ησυχίας. Οι καντάδες δεν γίνονταν στα παράθυρα των κοριτσιών για να μην τις υποπτευθούν οι γονείς τους.

Η ζωή στην Θεσσαλονίκη επηρεάστηκε από τους φτωχούς πρόσφυγες και από την πλούσια εβραϊκή τάξη με τους γιατρούς , επιστήμονες και μεγαλεμπόρους. Όλοι αυτοί, μαζί με τους γηγενείς Θεσσαλονικείς, κατοίκησαν σε γειτονιές με διαφορετικές συνήθειες και κουλτούρες. Μια κοινή ταυτότητα των γειτονιών αρχίζει να διαφαίνεται στα μέσα του 20ού αιώνα (Πάνος Θεοδωρίδης, εφημερίδα Αγγελιοφόρος, 10/5/2011.)
Όπως και να έχει, κάθε γειτονιά και κάθε γενιά θέλει να πει το δικό της τραγούδι, να αρθρώσει τη δική της λέξη, να εκπέμψει τις προσωπικές της αγωνίες και, τέλος, να στήσει το δικό της γλέντι (συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης). Την σημερινή γιορτή πρέπει να την δείτε σαν το γλέντι που έστησαν για όλους εσάς τα νήπια του Ολοημέρου Νηπιαγωγείου.Το χειροκρότημα τους αξίζει από πριν!