Τετάρτη, Αυγούστου 31, 2011

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ-ΣΤΕΡΝΟ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ


Κατέλαβε στο σπίτι μια καλή θέση για να μπορεί να βλέπει το ήρεμο και γαλήνιο πρόσωπο του νεκρού πατέρα του . Το 1926 0 δωδεκάχρονος Λυκούργος Καλλέργης ρουφάει άπληστα τις τελευταίες εικόνες από το πρόσωπο του πατέρα του στο φέρετρο, πιστεύοντας πως οι εικόνες συναιρούνται σε μια μόνο εικόνα που είναι ανεξίτηλη στο πέρασμα του χρόνου. Ο Καλλέργης αν και μικρός δικαιώνεται στο πέρασμα του χρόνου .Το πρόσωπο του πατέρα του μένει χαραγμένο για πάντα στην μνήμη του.



Είναι το σημείο από το οποίο αρχίζω να παρακολουθώ τον Καλλέργη να ξετυλίγει τις αναμνήσεις του στην εκπομπή της ΕΤ1 (παραγωγή του 2008) και στον Άρη Σκιαδόπουλο. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του, συνεχίζει ο ηθοποιός, τα ζει στο φυσικό περιβάλλον της γενέτειρας Κρήτης. Στα δέκα του χρόνια μετακομίζει στην Αθήνα.  Διαβάζει μανιωδώς και έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες. Με την προτροπή ενός φίλου του επισκέπτεται την Λαϊκή Σκηνή της Δραματικής Σχολής. Τον δρόμο δεν τον γνωρίζει και ευτυχώς που βρίσκεται ένας σαλεπιτζής που τον κατευθύνει. Ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος. Οι υποψήφιοι ηθοποιοί είναι αρκετοί. Όλοι φιλοδοξούν να περάσουν την πρώτη κρίση επιτυχώς. Ο Καλλέργης διαγωνίζεται στην δραματοποίηση ενός σκληρού γεγονότος. Ένας άνθρωπος με χυμένα μυαλά είναι ξαπλωμένος στον δρόμο και ο Καλλέργης θα πρέπει να το αποδώσει όλο αυτό χρησιμοποιώντας το σώμα και την ομιλία του.Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει το φανταστικό γεγονός κρίνεται ικανοποιητικός και συμπεριλαμβάνεται σε μια ομάδα 15 ανθρώπων που θα σπουδάσουν ηθοποιοί. Ο Καλλέργης τίθεται υπό την εποπτεία ενός νέου δασκάλου που δεν του γεμίζει το μάτι. Ο νέος είναι ένας σπουδαγμένος άνθρωπος που ονομάζεται Κάρολος Κουν. Εκ των υστέρων, ο Καλλέργης εκτιμά τα προσόντα του Κουν και τον χαρακτηρίζει ως «μικρό διάβολο».


Η πρώτη συμμετοχή του γίνεται στην Ερωφίλη. Αποστηθίζει 850 στίχους και η ερμηνεία του είναι τόσο καλή που δέχεται τα συγχαρητήρια του Σικελιανού. Με τον ζωγράφο Τσαρούχη βρίσκεται στο αλβανικό μέτωπο. Ο πόλεμος είναι ένα «τρομακτικό γεγονός». Για έξι ολόκληρους μήνες φοράει τα ίδια ρούχα. Τα ρούχα που φοράει βρέχονται από την βροχή και στεγνώνουν πάνω του. Οι άλλοι στρατιώτες παθαίνουν κρυοπαγήματα και παντού ο θάνατος μοιάζει να τούς κυκλώνει. Την επιστροφή του από το αλβανικό μέτωπο την χαρακτηρίζει θαύμα.


Ο Λυκούργος Καλλέργης είναι προορισμένος να ζήσει και να δοθεί ψυχή και σώμα στην θεατρική τέχνη. Το 1942 η Ελλάδα βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή. Εκείνο το διάστημα δημιουργείται το Θέατρο Τέχνης και ένα από τα ιδρυτικά του μέλη είναι και ο Καλλέργης. Στο θέατρο Τέχνης παίζει τον πρώτο μεγάλο ρόλο στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν. Η παράσταση κάνει μεγάλη εντύπωση και συζητιέται. Η τριβή με τα κείμενα των κλασσικών θεατρικών συγγραφέων, όπως του Ίψεν, Γκόγκολ, Πιραντέλλο και Τσέχωφ διευρύνει τους ορίζοντες της θεατρικής του παιδείας. Ιδιαίτερα για τον Τσέχωφ νιώθει μια μεγάλη εκτίμηση. Πηγαίνει στην Ρωσία και παρακολουθεί παραστάσεις των έργων του Τσέχωφ. Ενθουσιασμένος θέλει να κοινωνήσει στον υπόλοιπο κόσμο το περιεχόμενο των έργων. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που αρχίζει να μεταφράζει τα έργα του συγκεκριμένου συγγραφέα. Τώρα πια είναι ηθοποιός και μεταφραστής .Ωστόσο, δεν αρκείται μόνο σε αυτά. Κάνει σκηνοθετικές απόπειρες και ασχολείται ενεργά με τον συνδικαλισμό. Χάρη σε δικές του πρωτοβουλίες θεσπίζεται η αργία της Δευτέρας για τους ηθοποιούς των θεάτρων. Τα τέσσερα χρόνια της βουλευτικής του θητείας με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδας τα θεωρεί ένα «παράξενο» και ανέλπιστο, συμπληρώνω, γεγονός. Λέει πως «η ευγλωττία του πολιτικού δεν έχει καμιά σχέση με την ευγλωττία του ηθοποιού».

Βραβεύεται με τα βραβεία Πιραντέλο και Βεάκη αλλά και με πλήθος τιμητικών διακρίσεων. Εγκαταλείπει την θεατρική δράση το 1984 αλλά το πνεύμα του επαγρυπνεί. Γράφει βιβλία και το 2001 ,τιμής ένεκεν, υποδύεται τον ρόλο του Σωκράτη στο Ηρώδειο. Υπήρξε δύο φορές παντρεμένος. Μία με την Μαρία Φωκά με την οποία απέκτησε μια κόρη και μία με την αρχιτέκτονα και ηθοποιό Τζένη Κολλάρου με την οποία απέκτησε ένα γιο. Χαρακτηριστικά λέει ότι «το σόι συνεχίζεται».

Ο Λυκούργος Καλλέργης έπαιξε σε 500 έργα στο θέατρο και συμμετείχε σε 100 ταινίες στον κινηματογράφο. Χρησιμοποίησε όλα τα μέσα επικοινωνίας για να μεταδώσει την θεατρική παιδεία στα πλατύτερα στρώματα του λαού. Με το περιποιημένο μουσάκι του, την καθαρότητα της μορφής του και την σταθερότητα στην εκφορά του λόγου, οραματίστηκε την εγκαθίδρυση του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού μέσα από «την γνώση, τη συνείδηση, τον αγώνα και την πίστη». Μοναδικός και αξεπέραστος ο ρόλος του στο «Χριστός Ξανασταυρώνεται». Τώρα, όπου και αν βρίσκεται, να  μην αμελήσει να ξαναπαίξει τον μοχθηρό και τραγογένη παπά. Ο πρώτος και φανατικός θεατής θα είναι ο συχωρεμένος ο πατέρας μου…

Τρίτη, Αυγούστου 30, 2011

Today is the Day

Πέμπτη, Αυγούστου 25, 2011

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ(1)



Ο Στέλιος Λουκάς φιλοξενεί στην εκπομπή της δημοτικής τηλεόρασης τον Αντώνη Φωστιέρη. Ο Αντώνης Φωστιέρης είναι βραβευμένος ποιητής και διευθυντής του περιοδικού «Λέξη». Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τα ζητήματα της Ποίησης. Ο Λουκάς «εκμεταλλεύεται» την φιλία του Φωστιέρη με τον Ρίτσο και ζητάει από τον προσκεκλημένο να ξεδιπλώσει κάποιες από τις αναμνήσεις του με τον πολυγραφότατο Ρίτσο. Ο Ρίτσος ,μαθαίνουμε, είχε σαν καθημερινή συνήθεια να αποσύρεται και να γράφει από το πρωί εώς και τις ώρες του μεσημεριού. Ήταν σαν «να χτυπούσε κάρτα στον αόρατο εργοδότη της Ποίησης». Οι συνομιλητές διερωτώνται κατά πόσο μπορεί να υπάρχει σταθερό ωράριο στην ποιητική δημιουργία -Ο Φωστιέρης αποκαλεί την καθημερινή ποιητική γραφή του Ρίτσου ως « πνευματική χειρωναξία»- και συμφωνούν πως δεν πρέπει να υφίστανται κανόνες στην συγγραφή. Ο συγγραφέας έχει τους προσωπικούς του ρυθμούς και ο Φωστιέρης παραφράζει το «τρώγοντας έρχεται η όρεξη» με το «γράφοντας έρχεται η έμπνευση».Η ποίηση σε γενικές γραμμές δεν γράφεται κατά παραγγελία ούτε εντός κάποιου συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου. Προσωπικά συμφωνώ με όλους αυτούς που λένε πως τα ποιήματα κυοφορούνται για καιρό μέχρι να πάρουν την οριστική τους μορφή. Αυτή η οριστική μορφή είναι ανοιχτή και δεν αποκλείει καινούριες εγγραφές στο ποίημα.
 

Η Ποίηση δεν απαντά αλλά διερωτάται. Ο Φωστιέρης μιλάει για την τρομοκρατία των ειδικών και την κοινή γνώμη που εμποδίζουν τις γόνιμες αντιπαραθέσεις, θεωρώντας τις αρνητικές κριτικές σε ποιητές μεγάλου διαμετρήματος ως καθαρή ιεροσυλία. Ο ίδιος αναφέρει σαν παραδείγματα τα σατιρικά ποιήματα του Σολωμού και κάποια από την ποίηση του Ελύτη που δεν ήταν πάντοτε πετυχημένα. Το ποίημα μπορεί να είναι ένα διανοητικό εύρημα το οποίο, ωστόσο, έχει την ανάγκη να φορτιστεί συναισθηματικά. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε το ποίημα παραμένει ανενεργό και δεν μπορεί να διεγείρει συγκινησιακά τον παραλήπτη. Χρησιμοποιεί τα λόγια του Σολωμού: «Πρέπει πρώτα με δύναμη να συλλαμβάνει ο νους και έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί ό,τι ο νους συνέλαβε». Ο Φωστιέρης απεχθάνεται τις μεγαλοστομίες και τις ποιητικίζουσες λέξεις και πιστεύει πως η φράση του Μαλλαρμέ «η ποίηση γράφεται με λέξεις και όχι με ιδέες» είναι μια υπερβολική διατύπωση. Η Ποίηση δεν έχει χρηστική και πρακτική αξία και για αυτό θα αποτελεί εσαεί το καταφύγιο της ύπαρξής μας… .

Τετάρτη, Αυγούστου 24, 2011

"ΨΗΛΑ ΤΑΚΟΥΝΙΑ"

Στον ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟ, παραπλεύρως, είχα γράψει για την μνήμη των γυναικών που τρέφονται από την Ματαιοδοξία ως εξής: 

Δύο κοπελίτσες κατεβαίνουν τον δρόμο. Καθώς διασταυρώνομαι μαζί τους, τις ακούω να μιλάνε για ένα γεγονός του παρελθόντος. Φαίνεται πως υπάρχουν κενά μνήμης και η μία της παρέας αναλαμβάνει να ζωηρέψει τις αναμνήσεις. Η ανάκληση του παρελθόντος γεγονότος γίνεται με την φράση "φορούσα εκείνες τις ψηλές μπότες"! Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, σκέφτομαι, ξετυλίγεται όλο το κουβάρι της μνήμης που είναι όλο τυλιγμένο με το νήμα της υπερβολικής αυταρέσκειας και ματαιοδοξίας.Τελικά, το μόνο νήμα που κόβεται είναι αυτό της ζωής. Πρώτα η ψυχή και μετά το χούι...

Επίσης, θέλοντας να αναδείξω την ασχήμια που αναδύεται στο όμορφο πρόσωπο μιας γυναίκας έγραψα και πάλι στον ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟ τα παρακάτω:

Έχει το προνόμιο της εξωτερικής εμφάνισης. Φαίνεται να μοιράζει απλόχερα την ομορφιά της αλλά γρήγορα σου την παίρνει πάλι πίσω. Η ομορφιά μιας γυναίκας δοκιμάζεται σε συνθήκες ματαίωσης της επιθυμίας και στον τρόπο με τον οποίο η γυναίκα διαχειρίζεται την απώλεια αυτής της επιθυμίας. Στην κοινωνία της υπεραφθονίας τα απωθημένα πολλαπλασιάζονται. Να ξέρεις όμορφη κοπελίτσα με τις χοντροκομμένες μπότες ότι οι επαναστάτες και οι πέστροφες είναι πάντα του γλυκού νερού...
Ένας φίλος μου, προσφάτως, επέστρεψε από ένα μεγάλο νησί του Ιονίου. Σε μια από τις βραδινές εξόδους του βρέθηκε με μια μεγάλη παρέα ανδρών και γυναικών. Κάποιους από αυτούς τους ήξερε και κάποιους άλλους όχι. Γρήγορα έστρεψε το ενδιαφέρον του σε μια όμορφη κοπέλα της παρέας- ο χρόνος πρέπει να περνάει ευχάριστα. Ο φίλος μου πάντα ενδιαφέρεται να μάθει τι ακριβώς υπάρχει πίσω από την εντυπωσιακή εμφάνιση μιας γυναίκας και εγώ πάντα του υπενθυμίζω πως αυτό που βρίσκεται είναι κάτι σαν το τίτλο της ποιητικής συλλογής του Μίμη Σουλιώτη "Βαθιά επιφάνεια". Θέλοντας να εμβαθύνει μέσα της (μου φαίνεται πως βιάζεστε να πάει ο νους σας στο πονηρό!!!) την ρώτησε για τα κριτήρια επιλογής ερωτικού συντρόφου. Η ετοιμόλογη κοπέλα, λες κι ειχε την απάντηση σαν έτοιμη από καιρό, απάντησε "τον θέλω να είναι ψηλός". Ο φίλος μου αν και αντικειμενικά ήταν εκτός κριτηρίου, θέλησε να συνεχίσει την κουβέντα και να μάθει το γιατί αυτού του κριτηρίου. Η κοπέλα εξήγησε πως θέλει να συνοδεύεται από ψηλό άντρα προκειμένου να μπορεί να φοράει τακούνια. Οι φήμες λένε  πως στα ραντεβού με τους ψηλούς άντρες η συγκεκριμένη γυναίκα απαγγέλει στίχους σαν και τους παρακάτω:

Έπαιζες μαζί μου σαν παραίσθηση
το ήξερα και μόνο από διαίσθηση
και από τα σύννεφα σε μια τσουλήθρα
γλίστρησα και πίσω άλλο δεν ήρθα

Θέλω και εγώ λίγο να παίξω
μιας που πάλι έχω πέσει έξω

Τέτοια νύχτα ονειρεμένη
τι γυρεύω ξεβαμμένη
και ξυπόλητη σε μία κούνια
αγκαλιά με τα ψηλά μου τακούνια

Θα βάλω την καρδιά μου στην τραμπάλα
μυαλό δεν μού 'χει μείνει πλέον στάλα
βαρέθηκα στα σκοτεινά ν' ακροβατώ
επάνω σε τακούνια κι ό,τι βρω
 (Στίχοι: Sunny Μπαλτζή-δεν την ξέρω την  κυρία αλλά δεν πειράζει)

Δευτέρα, Αυγούστου 22, 2011

ΜΑΝΩΛΗΣ ΦΑΜΕΛΛΟΣ

Ο Μανώλης Φάμελλος είναι μια μοναχική περίπτωση τραγουδοποιού. Γράφει και ερμηνεύει τραγούδια. Η δημιουργία στις διάφορες φάσεις της απαιτεί μοναχικότητα και αυτοσυγκέντρωση. Ο Φάμελλος μοιάζει να τηρεί με ευλάβεια τις αποστάσεις από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κοντράρεται με την αντίληψη που θέλει κάθε δημιουργικό έργο να έχει την ανάγκη της προβολής από τα μέσα ενημέρωσης και συνεχίζει να επιλέγει τον χώρο και το χρόνο της δημόσιας έκθεσής του. Ο χώρος και ο χρόνος, λέει στην εκπομπή της ΕΤ1 "Γυναίκες", είναι οι συναυλίες. Μέσα από τις συναυλίες αναπτύσσεται η αμφίδρομη σχέση με το κοινό. Μια πετυχημένη ανατροφοδότηση  κάνει τον τραγουδιστή να λάμπει από ευτυχία. Την ενέργεια που αντλεί από τον κόσμο την επιστρέφει πολλαπλάσια. Ο Φάμελλος ξέρει πως το δώρο θέλει αντίδωρο. Τον βλέπω στην τηλεόραση να είναι εμφανώς "έξω από τα νερά του". Μοιάζει να μην είναι εξοικειωμένος με τις κάμερες και τον τεχνητό φωτισμό του στούντιο. Κομπιάζει με τις ερωτήσεις της στιγμής που απαιτούν απαντήσεις της στιγμής. Μπροστά στην αδιακρισία του τηλεοπτικού φακού ο Φάμελλος στέκεται αμήχανος και συνεσταλμένος. Του εύχομαι να συνεχίσει να παρατηρεί τους ανθρώπους με αυτό το ύφος και να γράφει πάντα στην εποχή του "μεγάλου φωτεινού καλοκαιριού".

Κυριακή, Αυγούστου 21, 2011

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Αυτό το καλοκαίρι το πέρασα σε ένα κατ' οίκον περιορισμό. Σαν κάποιος να με αλυσόδεσε και να μου απαγόρευσε τις μετακινήσεις. Αυτές υπήρξαν μετρημένες. Κανα-δυό φορές επισκέφτηκα το πατρικό σπίτι της μητέρας μου.

Είναι γνωστό πια σε όλους πως αυτό που  εγκαταλείπουμε μάς εγκαταλείπει και αυτό. Μια τέτοια διαπίστωση δεν ήθελα να κάνω με τίποτα για το σπίτι. Ο συχωρεμένος ο πατέρας μου -πόσο παράξενα ηχεί αυτό στα αυτιά μου!!!- έκανε μεγάλο αγώνα για να δει ολοκληρωμένο το σπίτι και εγώ δεν ανέχομαι να βλέπω σκουριές και λοιπά σημάδια εγκατάλειψης σε αυτό. Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι από την αυλή του σπιτιού.
Οι μέλισσες πρόλαβαν και έκαναν το σπιτικό τους στο κλαδί της ελιάς!
Μια απρόσκλητη γάτα ηρεμεί στο γρασίδι. Την πλησίασα προσεκτικά για να μην της χαλάσω την απόλαυση. Η αυλή του σπιτιού, έρημος χώρος για  μεγάλο διάστημα του χρόνου,  είναι πέρασμα για τις γάτες.
 

Νομίζω πως τον Νοέμβριο θα μαζέψουμε ελιές από τα δεντράκια. Χωρίς να απόλαυσαν ιδιαίτερη φροντίδα, μάς δωρίζουν τους καρπούς τους.
 
Κάτι ζούφιους καρπούς έκανε η αμυγδαλιά. Η λιγοστή περσινή παραγωγή δεν επαναλήφθηκε και φέτος.
Ελάχιστα τα αχλάδια στο δέντρο. Την περσινή χρονιά είχε κάνει περισσότερα. Κάποιοι από τους καρπούς φαίνονταν γεροί από έξω αλλά από μέσα ήταν χαλασμένοι.

Τα μισά από τα ροδάκινα άντεξαν και τα μαζέψαμε. Τα υπόλοιπα μαράθηκαν και σάπισαν πάνω στο δέντρο.


Αυτή η ροδακινιά φυτεύτηκε από μόνη της. Πέρσι μάς είχε κάνει πολλά ροδάκινα. Θυμάμαι πως τα κλαδιά της ήταν βαρυφορτωμένα σε τέτοιο σημείο που μερικά δεν είχαν αντέξει και έσπασαν από τον δυνατό αέρα. Φέτος η ποσότητα ήταν περιορισμένη.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι η τριανταφυλλιά ήταν χωρίς λουλούδια. Για κάμποσο καιρό ποτιζόταν μόνο από το νερό της βροχής. Μόλις την ποτίσαμε, άνθισε. Κάτι τέτοιο θα ήταν  πολύ καλό να συμβαίνει και με τους ανθρώπους...

Υ.Γ. Η κερασιά που καμάρωνα, ξεράθηκε! Τα εφήμερα άνθη της κερασιάς...



Παρασκευή, Αυγούστου 19, 2011

SKINHEADS



Στο φύλλο  της εφημερίδας Ελευθεροτυπία (Ιός, 08 - 04 - 2006) οι συντάκτες του κάνουν μια περιδιάβαση και καταγραφή των συνθημάτων που είναι γραμμένα στους τοίχους της Σόφιας. Κάπου βλέπουν ένα  μοναδικό σφυροδρέπανο που συνοδεύεται από την προτροπή: "Κόκκινοι σκινάδες, εμπρός". Στο furum της ιστοσελίδας "Καπνιστήριο" ο χρήστης Squadristi μαζί με τον  Vlad Tepes και τον sub1%  ανταλλάσσουν απόψεις για τους skinheads. O δεύτερος της παρέας λέει: "Οι πρώτοι σκινς ήταν αληθινά πατριώτες (ίσως δεξιοί/ακροδεξιοί αλλά σίγουρα όχι χιππηδο-αριστεροί) και σίγουρα μισούσαν την αστική προέλευση των αντιφασιστών. Υπάρχει και η μερίδα που υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 50 αλκοολικοί τραμπούκοι σκινς. Εγώ πιστεύω ότι είναι το μάχιμο κομμάτι...). Ο δεύτερος αναπτύσσει τις δικές του σκέψεις προσπαθώντας να κάνει αναδρομή σχετικά με την προέλευση των σκινάδων:"Δεν θα έλεγα το σκίνχεντ ρεύμα μία παροδική μόδα αλλά ένα είδος καθιερωμένης αστικής υποκουλτούρας καταρχάς διότι βασίστηκε πέρα από ένα εμφανισιακό καθαρά στυλ σε μεγαλύτερο βαθμό σε κάποιες "αρχές" σε αντίθεση με άλλα πιο στυλίστικα ρεύματα. Επίσης φάνηκε πιο διαχρονικό από διάφορα άλλα ρεύματα και σε αυτό σε έναν σημαντικό βαθμό συνεισέφερε η πολιτικοποίηση του εκ των υστέρων. Πάντως για να απαντήσω στην ερώτηση το 1969 το σκίνχεντ ρεύμα ήταν ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ και κάτι πρωτότυπο οπότε οι τύποι που τώρα παριστάνουν τους σκινάδες και αναλώνονται στο να διατηρούν μόνο την εμφάνιση δεν νομίζω ότι μπορούν να χαρακτηριστούν αντιδραστικοί. Πιστεύω και εγώ ότι είναι πιο συνεπείς οι εθνικιστές σκίνχεντς από τους υπόλοιπους αν όχι προς το 1969 (αν και το πιστεύω) ως προς την σκινάδικη κουλτούρα γενικότερα.  Όσο για το αν είναι 50( ή όσοι είναι όπως και να έχει ) αλκοολικοί τραμπούκοι σίγουρα θα υπάρχουν διαβαθμίσεις στον αλκοολισμό και στον τραμπουκισμό και δεν νομίζω ότι όλοι μπαίνουν στο ίδιο καλούπι. Επίσης θα συμφωνήσω ότι αποτελούν ένα μάχιμο κομμάτι του χώρου αλλά με νοοτροπία χουλιγκανίστικη σε κάποιον βαθμό και όχι αμιγώς στοχευμένης πολιτικής βίας όποτε και αν χρειάζεται που πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει". Μια άλλη άποψη έρχεται να καταθέσει ο τρίτος της παρέας και μοιάζει να έχει το χαρακτήρα θέσφατου:"ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ...ΟΙ SKINHEAD ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ εως και ΝΑΖΙ ΟΙ ΠΙΟ ΨΑΓΜΕΝΟΙ.... και κακος υπαρχει το τοπιc, οι υπολοιποι ειναι απλα τιραντα ρεβερ και fred perry...και οταν τρων καμια σφαλιαρα γινονται πατριωτες... ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΙ... ΜΟΝΟ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΠΛΑΤΕΙΑ ΘΑ ΔΕΙς ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΡΑΦΛΑ.... μια φορα που βγηκαν στο skull θυμαστε τι επαθαν...πρωταθλητης παλι ο φωτης... πολυ αξια τους δινεται.... οσο για το spirit of 69, τι απολιτικολι και μαλακιες, πατριωτες της εργατικης ταξης ηταν που αντεδρασαν με αυτο τον τροπο (εμφανιση κ τροπο ζωης) SKINS NOT RED!!!!!!"

Μέσα από τη σύντομη παράθεση του διαλόγου αντλούμε κάποια στοιχεία για τις αντιλήψεις που έχουν σχηματιστεί για τους skinheads. Αυτές οι αντιλήψεις μας λένε πως οι σκινάδες έχουν μια συγκεκριμένη εμφάνιση. Φοράνε στενά ρούχα και αρβύλες. Έχουν ξυρισμένα κεφάλια, τιράντες και τατουάζ στο δέρμα τους. Πίνουν πολύ αλκοόλ και χαρακτηρίζονται από βίαιες συμπεριφορές. Φαίνεται να μην έχουν συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα. Για το τι ακριβώς μάχονται κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά. Το ιδεολογικό τους στίγμα δεν είναι απολύτως ξεκάθαρο. Κάποιοι ισχυρίζονται πως οι  skinheads είναι άτομα της εργατικής τάξης που μάχονται εναντίον των εξουσιαστικών δομών που υποβαθμίζουν την ποιότητα της ζωής τους. Κάποιοι άλλοι τους θεωρούν πως ανήκουν σε έναν μηχανισμό προπαγάνδας των ακροδεξιών ιδεών και δεν είναι λίγες οι φορές που τούς έχουμε δει να χαιρετάνε με ναζιστικό τρόπο.

Το βιντεάκι που έχω αναρτήσει παραπάνω είναι από την επανεμφάνιση των 4 skins to 1998. Η παλιά γενιά "δένει" με καινούρια παιδιά που δεν είχαν την ευκαιρία, λόγω ηλικίας, να  δουν το συγκρότημα στο ξεκίνημά του. Όλη αυτή η μάζωξη μοιάζει με γιορτή. Ο κόσμος πάνω και κάτω από την σκηνή είναι σαν τους πιστούς και αφοσιωμένους οπαδούς που φωνάζουν: "Υπάρχουμε ακόμη και δεν ξοφλήσαμε". 

 

Τρίτη, Αυγούστου 09, 2011

Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ AMY WINEHOUSE


Ο πατέρας της ήταν οδηγός ταξί και η μητέρα της φαρμακοποιός. 'Ηθελαν να καμαρώσουν την κόρη τους και να την δουν να ζει μια ευτυχισμένη ζωή. Ο πατέρας της όξυνε την μουσική ευαισθησία της μικρής Αmy με τραγούδια του Σινάτρα και αυτή "απέκτησε τέτοια μανία με το τραγούδι που που οι δάσκαλοί της παραπονούνταν πως στην τάξη δεν έκανε ποτέ ησυχία" (Δημήτρης Κανελλόπουλος-εφημ.Ελευθεροτυπία,  25/7/2011). Στην ψυχοσύνθεσή της η Amy Winehouse είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που, σε συνδυασμό με το ταλέντο της, θα την κάνανε σύμβολο μιας γενιάς νέων ανθρώπων που αναζητούσε σύμβολα επειδή είχε διαπαιδαγωγηθεί να αναμένει με αδημονία το θέαμα της συντριβής αυτών των συμβόλων. Η αποβολή της Αmy για αντικοινωνική συμπεριφορά από το σχολείο, η ανάγκη της έκφρασης μέσω του γραπτού λόγου από τα 14 χρόνια της, η ιδιαίτερη φωνή της, οι μεγάλες πωλήσεις των άλμπουμ, η εμπλοκή της με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, οι προσπάθειες αποτοξίνωσης, όλα αποτελούσαν την πρώτη ύλη για ένα σύμβολο που απλώς είχε λάβει σειρά προτεραιότητας για την αυτοκαταστροφή του. Ακόμη και η μητέρα της καταλάβαινε το "χρονικό του προαναγγελθέντος θανάτου" και ανέμενε μοιρολατρικά την είδηση για  την νεκρή κόρη της. 

O θάνατος της 27χρονης τραγουδίστριας ήρθε να επιβεβαιώσει ξεκάθαρα πως οι θεσμοί της κοινωνίας παραμένουν απαθείς, ανήμποροι και αμήχανοι στις τραγωδίες που βιώνουν τα μέλη τους .Όλη αυτή η πορεία και το μοιραίο τέλος της τραγουδίστριας μού θύμισε ένα απόσπασμα από την "Πτώση" του Αλμπέρ Καμύ:

Πλησιάζοντας , ξεχώρισα μια λεπτή νεαρή γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα. Ανάμεσα στα σκούρα μαλλιά και το γιακά του παλτού της, διακρινόταν μόνο ο αυχένας της, δροσερός και μουσκεμένος, που βρήκα γοητευτικό. Κοντοστάθηκα λίγο, συνέχισα όμως το δρόμο μου. Όταν έφτασα στην άκρη της γέφυρας, ακολούθησα τις προκυμαίες με κατεύθυνση το Σεν-Μισέλ όπου έμενα. Είχα κάνει κιόλας καμιά πενηνταριά μέτρα, όταν άκουσα τον θόρυβο που, παρ'όλη την απόσταση, μου φάνηκε τρομακτικός μέσα στη σιγαλιά της νύχτας, τον παφλασμό από ένα σώμα που πέφτει στο νερό. Σταμάτησα απότομα, μα δεν γύρισα να κοιτάξω. Σχεδόν αμέσως, άκουσα μια κραυγή που επαναλήφθηκε πολλές φορές, καθώς κυλούσε κι αυτή με τα νερά του ποταμού, κι έπειτα έσβησε μεμιάς. Η σιωπή που ακολούθησε, μέσα στην νύχτα που σαν να κοκάλωσε ξαφνικά, μου φάνηκε ατελεύτητη. Θέλησα να τρέξω και δεν σάλεψα.Έτρεμα, θαρρώ, από το κρύο και την αναστάτωση.Έλεγα μέσα μου ότι έπρεπε να κάνω γρήγορα και ένιωθα μια ακατανίκητη αδυναμία να πλημμυρίζει το κορμί μου. Ξέχασα τι είχα σκεφτεί τότε. "Πολύ αργά, πολύ μακριά..." ή κάτι τέτοιο. Συνέχισα ν' αφουγκράζομαι, ασάλευτος.Ύστερα απομακρύνθηκα , με μικρά βήματα, μες στη βροχή. Δεν ειδοποίησα κανέναν.

Παρακαλώ, σειρά έχει το επόμενο σύμβολο...   

ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ(ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ)



Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης διάλεξε να είναι στην αντίθετη πλευρά της εξουσίας. Όραμά του υπήρξε η μόρφωση των παιδιών αυτού του λαού κάτι που οποιαδήποτε εξουσία απεύχεται. Σύμφωνα με τον Μαρωνίτη ο λόγος και οι πράξεις του Τριανταφυλλίδη συγκροτούσαν μια ώριμη πολιτική θέση.

Όπως ο θεός είναι παντού εκτός από την Εκκλησία, έτσι και η πολιτική είναι παντού εκτός από το Κοινοβούλιο. Ο Τριανταφυλλίδης είχε πολιτική συνείδηση των επιλογών του και  προσπάθησε να διερευνήσει τη σχέση της γλώσσας με την εξουσία. Μέσα στην απόλυτη μοναξιά συνέχιζε τον διάλογο. Δεν υπήρξε ποτέ γέρος (Μαρωνίτης). 

Ο Τριανταφυλλίδης πιστός και παθιασμένος με αυτό που καταπιάστηκε, δεν έκανε οικογένεια. Πέθανε τον Απρίλιο του 1959 στην Αθήνα. Το σύνολο της υλικής του περιουσίας  το άφησε με διαθήκη στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Με αυτό το κληροδότημα ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών - Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη. Αυτό που μένει να απαντηθεί είναι πού βρίσκεται ο πνευματικός πλούτος και  το σύνολο της ψυχικής του περιουσίας και ποιοί είναι οι κληρονόμοι;

Δευτέρα, Αυγούστου 08, 2011

ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ(4)




Αν επιμένω πολύ στην σύνδεση της Λογοτεχνίας με την Παιδεία είναι γιατί αναγνωρίζω την κορυφαία σημασία της γλώσσας που βρίσκει πρόσφορο πεδίο ανάπτυξης στα λογοτεχνικά κείμενα. Δεν αρκεί μόνο να γνωρίζουμε αλλά χρειάζεται και να μπορούμε να εκφράζουμε αυτές τις γνώσεις με ακρίβεια.

Θεμελιώδης προβληματισμός του Μανόλη Τριανταφυλλίδη υπήρξε η γλώσσα. Το 1934 παραιτείται από καθηγητής και επιμελείται με ιδιαίτερη φροντίδα το συγγραφικό του έργο "Ιστορική Εισαγωγή" που αποτελεί προάγγελο της Νεοελληνικής Γραμματικής. Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης δεν θεωρητικολογεί γενικώς και αορίστως. Ενδιαφέρεται για τους μαθητές που τους θεωρεί φορείς πρωτογενούς γνώσης. Κάνει ό,τι μπορεί για να επισκέπτεται τακτικά τα σχολεία. Γνωρίζει πολύ καλά πως η εφαρμοσμένη παιδαγωγική συνιστά το μεγαλύτερο πρόβλημα της Παιδείας.

Ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης έχει για όπλα του την ευρύτητα της μορφωσής του, το καινοτόμο πνεύμα, την διάθεση για πειραματισμούς, την ανιδιοτελή πρσφορά και την καθαρή πρόθεση να μορφώσει τα παιδιά αυτής της χώρας. Φαίνεται, όμως, πως αυτά τα όπλα αποδεικνύονται ανίσχυρα μπροστά στο σκληρό και συντηρητικό πυρήνα του καθηγητικού κατεστημένου στο Πανεπιστήμιο και την Ακαδημία Αθηνών. Αυτό το κατεστημένο αρνείται τρεις φορές την εκλογή του σε θέση καθηγητή.



ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ, ΠΑΤΕΡΑ-ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ

Απέναντι από το σπίτι μας διέμενε μια πενηντάχρονη γυναίκα που πάλευε για μια εξαετία με τον καρκίνο. Η κάθε μέρα της ήταν ένας μεγάλος φόβος για μια ενδεχόμενη μετάσταση και το μοιραίο. Ένα μήνα μετά τον θάνατο του πατέρα μας, έμαθε το δυσάρεστο στο μπαλκόνι του σπιτιού της. Αποσύρθηκε στο σπίτι της κλαίγοντας. Έχει περίπου δύο μήνες που απεβίωσε και αυτή.
Όλοι βιώνουμε την κοινή μοίρα του θανάτου. Αυτός είναι ο μόνος δεσμός αλληλεγγύης που μπορεί να ενώνει όλους εμάς τους ζωντανούς.


Τα βράδια στον διάδρομο της νευροχειρουργικής όλα ησύχαζαν. Κάποιοι συνοδοί πηγαινοέρχονταν στο κυλικείο και έπαιρναν καφέδες για να αντέξουν την ξαγρύπνια. Μέσα στους θαλάμους υπήρχαν κουμπάκια που ειδοποιούσαν τις νοσηλεύτριες για τις περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης. Αραιά και που, έβλεπες τις νοσηλεύτριες να πηγαίνουν τα βράδια στους θαλάμους και να επιβλέπουν τους ασθενείς. Όλοι έμοιαζαν αποκαμωμένοι από την αγωνία και το άγχος των περιστάσεων. Το περιβάλλον του νοσοκομείου έμοιαζε να είναι ανθυγιεινό για τους ασθενείς και τους επισκέπτες, αλλά και για τους επαγγελματίες της υγείας.

Το πρωί είναι μια καινούρια μέρα. Σε συγκεκριμένη ώρα το συνεργείο καθαρισμού καθαρίζει και σφουγγαρίζει τον διάδρομο και τους θαλάμους. Οι νοσηλεύτριες ζητάνε από τους συγγενείς να τοποθετούν τα προσωπικά τους αντικείμενα στα ντουλαπάκια έτσι ώστε οι θάλαμοι να μην μοιάζουν με ξενώνες. Κάθε πρωί οι νοσηλεύτριες ζητάνε από τους συνοδούς και τους υπόλοιπους συγγενείς να αποχωρήσουν προκειμένου να γίνουν απρόσκοπτα οι επισκέψεις των γιατρών.

Ένα τσούρμο από γιατρούς επισκέπτεται καθημερινά τους θαλάμους και κοιτάζει την συνολική εικόνα των ασθενών. Οι συσκέψεις τους γίνονται σε ειδικούς χώρους. Στον διάδρομο είναι δύσκολο να σταματήσεις τον γιατρό και να τού ζητήσεις να σε ενημερώσει. Σαν και σένα είναι πολλοί που θέλουν το ίδιο ακριβώς πράγμα. Σοβαρή ενημέρωση μπορεί να γίνει μόνο στα ιδιωτικά ιατρεία των γιατρών. Κάτι τέτοιο, λοιπόν, έκανα και εγώ. Έκλεισα ραντεβού στο γραφείο του κ.Φόρογλου προκειμένου να έχω την πιο πλήρη και έγκυρη ενημέρωση για την πορεία της υγείας του πατέρα μας. Το πρώτο πράγμα που τον ρώτησα ήταν να μου κάνει την δική του εκτίμηση για τον όγκο του πατέρα μας. Μου απάντησε επί λέξει: «98% είναι κάτι καλό και μόλις 2% είναι κάτι κακό». Στο άκουσμα αυτής της εκτίμησης ένιωσα να ξαναγεννιέμαι! Η ψυχολογία μου, βλέπετε, ήταν στραπατσαρισμένη από τις εκτιμήσεις των νευρολόγων του Παναγία που μιλούσαν κατηγορηματικά για ύπαρξη κακοήθειας. Οι πρόχειρες, αντιεπιστημονικές και επιπόλαιες εκτιμήσεις σε ένα τέτοιο ζήτημα ζωής και θανάτου έκαναν και τον ίδιο τον κ.Φόρογλου να εκπλαγεί. Ο κ.Φόρογλου ήταν νευροχειρουργός, πράγμα που σημαίνει ο πλέον έμπειρος και ειδικός για να μιλήσει για τον όγκο του πατέρα μας. Μου ζήτησε να κάνω υπομονή και να δείξω κατανόηση για την βραδύτητα με την οποία γίνονται οι χειρουργικές επεμβάσεις. Μου εξήγησε πως κάτι τέτοιο οφείλεται στην έλλειψη κλινών στην μονάδα εντατικής θεραπείας αλλά και στα περιστατικά που παρουσιάζονται εκτάκτως στο νοσοκομείο. Αν βιαζόμασταν, μου είπε, θα μπορούσαμε να κάνουμε την εγχείριση την αμέσως επόμενη μέρα στο Κυανό Σταυρό. Κάτι τέτοιο, όμως, ήταν απαγορευτικό για τα οικονομικά μας. Θα το κάναμε μόνο στην περίπτωση που υπήρχε αναβολή της προγραμματισμένης εγχείρισης για τις 12 ή 15 Νοεμβρίου 2010. 

Ετικέτες ,