Σάββατο, Νοεμβρίου 26, 2011

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ

Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2011

"ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!!!"


Οι ιδιοκτήτες των μαγαζιών θέλουν αέρα και ευρυχωρία για να φαίνονται οι επιχειρήσεις τους. Τα δένδρα, βέβαια, δεν συμμερίζονται την επιθυμία των ιδιοκτητών και γίνονται «ενοχλητικά» επειδή φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνουν .Τα «ενοχλητικά» δέντρα έχουν την δική τους μοίρα! Αρχικά αποξηραίνονται και ακολούθως κόβονται! Τα αποξηραμένα δέντρα είναι κίνδυνος θάνατος για τις περιουσίες των ανθρώπων και ο φόβος για καταστροφές σε στιγμές θεομηνίας είναι διάχυτος! Τα δέντρα καταδικάζονται σε αφανισμό επειδή τολμούν(άκουσον, άκουσον!!!) να αναπτύσσονται μπροστά στις προσόψεις των καταστημάτων. Χωρίς την παρουσία των φυσικών εμποδίων οι ιδιοκτήτες καμαρώνουν τα μαγαζιά τους και αναμένουν κατακόρυφη αύξηση της πελατείας τους.

Οι ιδιοκτήτες, όμως, έχουν και άλλα βίτσια! Τα μαγαζιά δεν τους χωράνε και γι’ αυτό τα επεκτείνουν. Στην αρχή το κάνουν δειλά! Όταν αντιλαμβάνονται πως κανείς δεν τους ελέγχει, γίνονται πιο δυναμικοί. Βάζουν σημάδια για να οριοθετήσουν τον χώρο και να αποθαρρύνουν τους επίδοξους καταπατητές του. Ένα διάστημα χρησικτησίας είναι αρκετό για να ιδιοποιηθεί ο καταπατητής τον χώρο και να τον εντάξει στο δικό του ιδιοκτησιακό καθεστώς. Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός!!!

Υπάρχουν άνθρωποι που διψάνε για αρχηγιλίκι και εξουσία και συμπεριφέρονται σε έναν χώρο σαν να είναι το «τσιφλίκι τους». Στην τηλεόραση, προσφάτως, ένας βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγορεί τους δημοσιογράφους της δημόσιας τηλεόρασης ότι ψευδολογούν και παραπληροφορούν τους τηλεθεατές. Οι θιγόμενοι δημοσιογράφοι του απαντούν ως εξής:«επιβεβαιώνεται ποιοι είναι αυτοί που θέλουν την δημόσια τηλεόραση κτήμα τους». Στους εορτασμούς του Πολυτεχνείου είναι παροιμιώδεις οι διενέξεις και οι προστριβές ανάμεσα σε αυτούς που θα κρατούν την αιματοβαμμένη σημαία. Όσο κοινόχρηστη είναι η σημαία τόσο οι φοιτητικές νεολαίες πασχίζουν να την κάνουν κτήμα τους! Στην φάρσα της Ελληνοφρένειας στο υπουργείο Παιδείας ο ανύπαρκτος δάσκαλος Βενιέρης χρησιμοποιεί τη καίρια φράση, «είμαι δικός σας!». Ο οπαδός μιας ομάδας ή ενός πολιτικού κόμματος παρακινεί τους άλλους να δημιουργούν κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις με ανθρώπους που υποστηρίζουν το ίδιο κόμμα ή την ίδια ομάδα. Το επιχείρημά τους; «Είναι δικός μας!».

Παντού βρίσκεται «ο δικός μας άνθρωπος»! Ο γιατρός πρέπει να είναι «δικός μας» έτσι ώστε να μπορούμε να τον εμπιστευόμαστε. Για τις νομικές μας συμβουλές θέλουμε τον δικό μας δικηγόρο. Για το καλύτερο κομμάτι κρέας τον δικό μας κρεοπώλη! Όλες οι κοινωνικές, φιλικές, ερωτικές και επαγγελματικές μας σχέσεις δομούνται πάνω σε ένα άξονα που κυριαρχεί η έννοια της ιδιοκτησίας.

Στις κυνηγετικές –συλλεκτικές κοινωνίες που αποτελούσαν τις αρχαιότερες μορφές συνύπαρξης, οι έννοιες της ιδιοκτησίας και της εδαφικής διεκδίκησης ήταν πολύ λίγο ανεπτυγμένες (Jaamme Quint Benaliel, Εξελίξεις στο χώρο της θανατολογίας). Η ιδιοκτησία άρχισε να δυναμώνει ως ιδέα με την εμφάνιση της αγροτικής κοινωνίας που εξαρτιόταν άμεσα από το φυσικό περιβάλλον. Στην αστική-βιομηχανική κοινωνία η κοινωνική οργάνωση γίνεται πιο πολύπλοκη και η κοινωνία εξαρτιέται όχι τόσο από το φυσικό περιβάλλον αλλά από το περιβάλλον που δημιουργεί ο ίδιος ο άνθρωπος.

Ο προβληματισμός πάνω στο ανθρωπογενές περιβάλλον είναι μονόδρομος. Η προσοχή, κυρίως, πρέπει να δοθεί στην έννοια της ιδιοκτησίας που κατέχει δεσπόζουσα θέση.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 18, 2011

ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ, ΑΡΜ

Ακούγονταν παντού και ήταν καθαρογραμμένα σε όλα τα πανό. Τα βασικά αιτήματα του κόσμου στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν η κάθαρση στον στρατό, στην αστυνομία, στην Παιδεία. Στην αρχή της θητείας της  η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του "εθνάρχη" δεν φαινόταν και τόσο πρόθυμη να εξαλείψει τα κατάλοιπα της χούντας. Οι φασίστες εξακολουθούσαν να κατέχουν καίρια πόστα στην εξουσία. Δάσκαλοι, παπάδες, αστυνομικοί και στρατιωτικοί αποτελούσαν μέλη πολυάριθμων πυρήνων που αρνούνταν να συμβιβαστούν με την καινούρια πραγματικότητα και εξακολουθούσαν να συντηρούν μηχανισμούς προπαγάνδας του προηγούμενου καθεστώτος. Ένα τέτοιο μέλος ήταν σίγουρα και εκείνος ο επιθεωρητής* που είχε επισκεφτεί στα 1975 τον δάσκαλο Βαγενά. Η πτώση της χούντας και η απώλεια των προνομίων ήταν βέβαιο πως είχε τυφλώσει τους φανατικούς του χουντικού καθεστώτος που αναζητούσαν κάθε ευκαιρία για ρεβάνς. Με σαφώς εκδικητική μανία ο επιθεωρητής στα 1975  εξευτελίζει τον δάσκαλο Βαγενά μπροστά στα μάτια των μαθητών του. Ο δάσκαλος, άνθρωπος με δημοκρατικό φρόνημα και υπερήφανος, έχει δύο επιλογές: Ή  μένει  στην τάξη και αποδέχεται την προσβλητική συμπεριφορά του επιθεωρητή ή παίρνει τα παιδιά και εγκαταλείπει την αίθουσα. Χωρίς να χρονοτριβεί, προτιμά το δεύτερο. Ο επιθεωρητής τού χρεώνει πειθαρχικό παράπτωμα και τον  παραπέμπει. Ο Βαγενάς, ωστόσο, δεν μένει με σταυρωμένα χέρια. Αρχίζει απεργία πείνας για να κοινοποιήσει την δίωξη και να απαιτήσει σεβασμό προς το πρόσωπό του. Κοντά του συσπειρώνεται μεγάλος αριθμός γονέων που αναγνωρίζουν την προσφορά του και τού συμπαραστέκονται. Στο πρόσωπο του δασκάλου χτυπιέται η δημοκρατία! Ο Βαγενάς, καταπονημένος από την απεργία πείνας αλλά αξιοπρεπής, μιλάει μπροστά στην κάμερα για την αδυναμία της δημοκρατίας να κάνει εκκαθάριση των φασιστικών στοιχείων. Κατηγορεί για αμορφωσιά και σκοπιμότητες τον επιθεωρητή και τονίζει την ανάγκη να υπάρχει πανεπιστημιακή μόρφωση για τους δασκάλους. Αυτή η μόρφωση, συνεχίζει ο δάσκαλος, γίνεται σε σχολές που αποκαλεί "μοναστήρια". Εκεί μέσα ο δάσκαλος χάνει την ικανότητα να κρίνει -θυμήθηκα τώρα τον Κριαρά που έλεγε στον Στέλιο Λουκά πως πάντα μιλάμε για την Μνήμη των ανθρώπων και ποτέ για την Κρίση- και άρα χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται την αλήθεια των πραγμάτων. Ο δάσκαλος πρέπει να λέει την αλήθεια. Αν δεν μπορεί να την πει είναι όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί δεν καταλαβαίνει! Για τον Βαγενά το χάσμα γενεών υφίσταται. Οι νέοι και οι νέες στα 1975 είναι μια "προχωρημένη νεολαία" που οι μεγαλύτεροι θα έπρεπε να εμπιστεύονται και να πασχίζουν να κατανοήσουν.

Οι αλήθειες του δασκάλου Βαγενά υπήρξαν μεγαλειώδεις γιατί διατυπώθηκαν σε μια σκληρή εποχή που κυριαρχούσε ο φόβος,  η σιωπή και ο χαφιεδισμός!


*Οι επικρίσεις που δέχθηκε ο θεσμός των επιθεωρητών επικεντρώνονταν, στην πλειοψηφία τους, στους τομείς αξιολόγησης και την ποσοτικοποίησή τους. Η αξιολόγηση της προσωπικότητας, του ήθους και του χαρακτήρα αποτέλεσε, όπως ήταν φυσικό, σημείο τριβής μεταξύ των δασκάλων και του Υπουργείου Παιδείας. Ήταν άλλωστε γνωστή η αντίθεση των δασκάλων απέναντι σε αυτήν την αξιολόγηση για την οποία πίστευαν ότι επέτρεπε μεγάλα περιθώρια αυθαιρεσίας. Η προσπάθεια του νομοθέτη να χαρακτηρίζονται ως πειθαρχικά παραπτώματα η εκπρόθεσμη υποβολή της έκθεσης ή η σύνταξή της αντίθετα από τα καθοριζόμενα από το νόμο δεν επέφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα εξαιτίας της παράλειψης άσκησης πειθαρχικού ελέγχου στους παραβάτες επιθεωρητές. Σε έρευνα, δε, που διεξήχθη σε σχέση με τις εκθέσεις ουσιαστικών προσόντων της περιόδου 1976-1980 φάνηκε ότι αυτές είχαν ως χαρακτηριστικά τους τη  σύγχυση ως προς τους στόχους και το αντικείμενο της αξιολόγησης, τη σύγχυση επαγγελματικών χαρακτηριστικών με τα στοιχεία της προσωπικής ζωής των εκπαιδευτικών, τη σαφή ιδεολογική θέση ως προς την οποία κρίνονταν οι εκπαιδευτικοί και τη μεροληψία σε βάρος των νεοδιορισθέντων εκπαιδευτικών (Ζαμπέτα, 1992, 199). (πηγή:Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, Γεώργιος Ιορδανίδης)


Υ.Γ Συγχαρητήρια στην ΝΕΤ για το επετειακό αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο . Ο Ρίτσος, ο Θεοδωράκης, η κηδεία του Βάρναλη, το ντου των διαδηλωτών στην αμερικανική πρεσβεία, οι αύρες , η εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων, ο αγώνας των αγροτών για καλύτερες αμοιβές στα προϊόντα τους και γενικά το υψηλό αγωνιστικό φρόνημα του λαού. Πού τις είχατε κρυμμένες αυτές τις εικόνες;

Τρίτη, Νοεμβρίου 15, 2011

ΜΑΙΡΗ ΠΟΠΙΝΣ


Η τράπεζα έχει βαριές πόρτες.'Oλες οι επιφάνειες μέσα της λαμποκοπούν και είναι καλογυαλισμένες! Οι καθαρίστριες πιάνουν δουλειά νωρίς το πρωί για να προφτάσουν τους τελειομανείς τραπεζίτες που τα θέλουν όλα στην εντέλεια! Η εμφάνιση των τραπεζιτών είναι προσεγμένη. Πρέπει να είναι ευπρεπείς και πλήρως υποταγμένοι στα πρωτόκολλα συμπεριφοράς! Η πειθαρχία στους κανονισμούς, η αυστηρή προσήλωση στην εκπλήρωση των στόχων και οι ατέλειωτες λογιστικές πράξεις δημιουργούν ένα καταπιεστικό κλίμα για τους εργαζόμενους στην τράπεζα . Πουθενά μια χαραμάδα για χιούμορ και χαλάρωση! Η σοβαροφάνεια και η τυπολατρία κάνουν θραύση και καταπνίγουν κάθε πράξη αυθορμητισμού.

Η οικογένεια είναι τετραμελής. Ο πατέρας δουλεύει σε τράπεζα. Τα παιδιά του, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, τον βλέπουν ελάχιστα. Ο πατέρας δεν ξέρει άλλη διαδρομή από το σπίτι στην τράπεζα και αντίστροφα. Πουθενά καιρός για προσωπική ενασχόληση με τα παιδιά. Ποτέ δεν έχει βγει βόλτα μαζί τους και σπάνια απαντά στις ερωτήσεις και τις απορίες τους. Η γυναίκα και μάνα των παιδιών είναι μία από τα ίδια! Ενδιαφέρεται περισσότερο για τις κοινωνικές συναναστροφές και λιγότερο για την διαπαιδαγώγηση των παιδιών της. Αυτήν την μεταθέτει πάντα στους άλλους!

Η παραμυθένια Μαίρη Πόπινς που νικά με την ομπρέλα της τους νόμους της βαρύτητας είναι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος στην πιο σωστή στιγμή. Η Μαίρη Πόπινς είναι μια νεράϊδα που γίνεται γκουβερνάντα. Δουλεύει στο υπηρετικό προσωπικό και αναλαμβάνει την διαπαιδαγώγηση των δύο παιδιών. Όλα αλλάζουν με τον ερχομό της! Τα παιδιά βγαίνουν βόλτες και εκπαιδεύονται να παρατηρούν τις λεπτομέρειες! Ένας καινούριος κόσμος φανερώνεται μπροστά τους! Νιώθουν ενθουσιασμένα που κάποιος ενήλικος τα βοηθάει να ζήσουν μια παιδική ηλικία που περνάει με ταχύτητα από μπροστά τους!

Αρχίζουν οι πρώτες συγκρούσεις! Ο πατέρας τραπεζικός υπάλληλος δεν συμφωνεί με την διαπαιδαγώγηση που κάνει η Μαίρη Πόπινς. Την καλεί για εξηγήσεις. Την προειδοποιεί πως τα παιδιά δεν πρέπει να σαχλαμαρίζουν αλλά να είναι σοβαρά. Της απαγορεύει να παρασέρνει τα παιδιά.Αυτά πρέπει να διδάσκονται συμπεριφορές και στάσεις που αρμόζουν και δεν προσβάλλουν την εξέχουσα κοινωνική του θέση. Η Μαίρη Πόπινς είναι σταθερή και ακλόνητη σε όλα αυτά που πιστεύει. Τον ακούει αλλά δεν του δίνει σημασία. Τα παιδιά είναι καταγοητευμένα μαζί της και θα σταθούν εμπόδιο στις προθέσεις του πατέρα τους !

Η Μαίρη Πόπινς είναι μια προβοκατόρισσα σε ένα σπίτι όπου όλα είναι καλοκουρδισμένα και τακτοποιημένα! Τα λόγια και η δύναμη των πράξεων της ανατρέπουν την θέαση της ζωής για τα δύο μικρά παιδιά. Όλα είναι μαγικά και ονειρεμένα. Η πονηριά της Πόπινς είναι ακαταμάχητη. Καταφέρνει να εμπλέξει τον πατέρα στο δικό της παιχνίδι. Για πρώτη φορά αυτός θα πάρει τα παιδιά του στην τράπεζα! Εκεί τα παιδιά είναι εκπαιδευμένα να ψάχνουν στις λεπτομέρειες. Ενημερωμένα από την Πόπινς, αναζητούν μια γιαγιά που πουλάει σακουλάκια με σπόρια για το τάισμα των πουλιών. Τα σακουλάκια κοστίζουν μια δεκάρα και τα παιδιά έχουν φροντίσει να προμηθευτούν το μικρό ποσό από τον κουμπαρά τους! Ο πατέρας τους, ωστόσο, έχει διαφορετική άποψη. Όλα αυτά που σκέφτονται τα παιδιά είναι χάσιμο χρόνου. Ονειρεύεται πως κάποια στιγμή θα τον ακολουθήσουν στο επάγγελμά του και γι' αυτό πρέπει να τα προετοιμάσει! Παντού κυριαρχεί ο στόχος. Τίποτα δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Οι συνάδελφοι τραπεζίτες τα υποδέχονται και ο πατέρας τους για να δικαιολογήσει την παρουσία τους λέει: «Ήρθαν για να καταθέσουν τις δεκάρες τους»!

Ο διευθυντής της τράπεζας, γνωστός με το παρατσούκλι «ο γίγας της οικονομίας», μυρίζεται χρήμα! Δεν τον ενδιαφέρει το ποσό! Τον ενδιαφέρει η πράξη της κατάθεσης!Κι αυτός ξεκίνησε με μια δεκάρα και έκανε πλούτη. Προσπαθεί να πείσει τα παιδιά να καταθέσουν τις δεκάρες τους. Τα παιδιά αρνούνται! Οι δεκάρες είναι για την σίτιση των πουλιών. Ο ξεμωραμένος διευθυντής με τα τρεμάμενα πόδια και το μπαστουνάκι τούς ανταπαντά, «θα παχύνουν»! Για αυτόν υπάρχουν μόνο τα χρήματα, οι καταθέσεις, οι μετοχές, οι επενδύσεις, η ισχυροποίηση της τράπεζάς του! Τα παιδιά επιμένουν και εμμένουν στην απόφασή τους! Εγκαταλείπουν την τράπεζα και ρεζιλεύουν τον πατέρα τους. Περιπλανιούνται στην πόλη και τα συναντά ένας καπνοδοχοκαθαριστής που αναλαμβάνει να τα οδηγήσει σπίτι!

Η Μαίρη Πόπινς είναι η πηγή του κακού. Ο πατέρας είναι πεπεισμένος πως για όλα αυτά που συμβαίνουν ευθύνεται αυτή. Η μη κατάθεση των ελάχιστων χρημάτων από τα παιδιά είναι μια «επαίσχυντη πράξη» για τους τραπεζίτες. Καλούν τον πατέρα για να του ανακοινώσουν την απόλυσή του. Πηγαίνει στην τράπεζα ακριβώς στην ώρα που έχει συμφωνηθεί, ούτε λεπτό πιο αργά! Μπροστά στα κορυφαία στελέχη της τράπεζας απολύεται και εξευτελίζεται. Ωστόσο, μπροστά στο στραπάτσο και την απώλεια της εργασίας του δεν υποκύπτει! Αντιθέτως, βρίσκει την δύναμη και το κουράγιο να ανταποδώσει τον εξευτελισμό. Η γλώσσα του λύνεται και μιλάει με τα λόγια της Πόπινς. Οι τραπεζίτες δεν καταλαβαίνουν αυτήν την γλώσσα και αποφαίνονται πως έχει τρελαθεί. Ο απολυμένος πατέρας αποχωρεί χαρούμενος και ευτυχισμένος. Τα λόγια του χωρίς να το υποψιάζεται κάνουν τον γέροντα αρχιτραπεζίτη να πεθάνει κυριολεκτικά από τα γέλια .

Στο σπίτι ο πατέρας νιώθει απελευθερωμένος από τα πρέπει και τις συμβάσεις της βιοπάλης. Παίρνει τα παιδιά του και φεύγουν για να πετάξουν χαρταετό. Από δίπλα πετούν χαρταετό και οι τραπεζίτες που τον είχαν απολύσει. Τον ενημερώνουν για τον ευτυχισμένο θάνατο του αρχιτραπεζίτη και τον επαναπροσλαμβάνουν ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για το πρώτο και τελευταίο γέλιο που πρόσφερε στον αγέλαστο και μονόχνωτο αρχιτραπεζίτη! Κάπου παραπέρα, ανάμεσα στους χαρταετούς, πετάει η Μαίρη Πόπινς. Είναι λυπημένη για τον αποχωρισμό και κρατάει μια ομπρέλα και μια τσάντα στα χέρια της…


Μου άρεσε πολύ το μιούζικαλ του 1964 στην ΕΤ1, απόγευμα της Κυριακής.

Σάββατο, Νοεμβρίου 12, 2011

ΑΛΛΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΙ ΑΛΛΟΥ ΜΙΛΑΝ ΟΙ ΚΟΤΕΣ!

Στο φύλλο της Ελευθεροτυπίας(8/11/2011) η Ελιζαμπέτα Καζελλότι προδικάζει το τέλος του «χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος» και μιλάει για την ορφάνια των πολιτών αυτής της χώρας που σταδιακά αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από τα κόμματα. Υπάρχει εμφανώς μια κρίση αντιπροσώπευσης στο κοινοβούλιο και μια κατακόρυφη μείωση της δημοτικότητας των κομμάτων και των πολιτικών. Ξεδιπλώνοντας η Καζελλότι τις σκέψεις της πάνω στην έννοια της εξουσίας καταλήγει στην κωμικοτραγική διαπίστωση πως οι λαοί μοιάζουν σαν βρεφοκομεία που περιθάλπουν τα έκθετα βρέφη της πολιτικής. Γράφει κάπου: «Αδιαλλαξία, εμμονές, εγωκεντρισμός χαρακτηρίζουν την πρώιμη βρεφική ηλικία, ωστόσο συχνά και οι ηγέτες μας μοιάζει να μην έχουν απογαλακτιστεί από τον μητρικό μαστό».

Την άποψη της Καζελλότι για τον κακό απογαλακτισμό των πολιτικών έρχεται να ενισχύσει και ο γνωστός τηλε-μπαχαλάκιας Άδωνις Γεωργιάδης που σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή και προ της δημιουργίας της σημερινής κυβέρνησης, πασχίζει να αποδείξει πως είναι σοβαρός και υπεύθυνος μέσα σε ένα πολιτικό περιβάλλον που μαστίζεται από ανώριμες συμπεριφορές. Ο γνωστός τηλε-βιβλιοπώλης πιστοποιεί την ενηλικίωσή του λέγοντας «δεν είμαστε παιδιά δημοτικού! Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι και εγώ δουλεύω από τα δεκαεννιά μου χρόνια».

Διαδοχικές απόπειρες του βρεφοκρατούμενου πολιτικού συστήματος για να απογαλακτιστεί, υπήρξαν ανεπιτυχείς. Σ΄αυτό δεν βοήθησε και ο κόσμος. Η ουρανοκατέβατη ευημερία των τελευταίων δεκαετιών τον αποχαύνωσε και τον εμπόδισε να εμπλακεί σε ζητήματα που απαιτούσαν συναισθηματική παιδεία.

Χορταίνοντας την υπερβολή και στερούμενοι την έλλειψη, δεν ασκηθήκαμε στις διαψεύσεις! Η ψυχοθεραπεύτρια και επόπτρια κλινικού έργου, Έφη Λάγιου-Λιγνού με την μέθοδο της ψυχαναλυτικής παρατήρησης του βρέφους λέει: «Το παιδί θα χρειαστεί να ματαιωθεί για να αναπτυχθεί, χρειάζεται να στερηθεί, να νιώσει την απουσία , να αναπαραστήσει στο νου του την εικόνα αυτού που δεν έχει»(εφημερίδα Ελευθεροτυπία, συνέντευξη στην Ιωάννα Σωτήρχου, 2/11/2011)!

Στις παρελθούσες δεκαετίες της άγριας κατανάλωσης είχαμε τα πάντα αλλά δεν είχαμε τίποτα! Τώρα φτωχαίνουμε και η έλλειψη της συναισθηματικής παιδείας σκάει με πάταγο. Η κρίση μας πιάνει ανέτοιμους, μας βρίσκει πανικόβλητους και τελείως αδέξιους ώστε να υιοθετήσουμε ένα πρώην γαλαντόμο και γεμάτο βρεφικά κατάλοιπα πολιτικό σύστημα!

Ομφάλιοι λωλοί της εξουσίας, γρηγορείτε!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2011

"ΕΛΕΓΚΤΕΣ ΙΔΕΩΝ"

Ως εκφωνήτριες ειδήσεων στην δημόσια τηλεόραση χαρακτηρίζονταν από κάποια ουδετερότητα. Τώρα, με τις τελευταίες κομματικές και όχι πολιτικές εξελίξεις, εμφανίζονται επιθετικές και αγενείς. Από τηλεπαρουσιάστριες ειδήσεων αναβαθμίζονται σε πολιτικές αναλύτριες που υποδύονται τις σκληροτράχηλες ανακρίτριες του πολιτικού συστήματος. Είναι ευκόλως αντιληπτό πως η επιθετική στάση και η αυστηρότητά τους πηγάζουν από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα στο χώρο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούν συνειδητή αντίδραση στο πολιτικό σύστημα που κάνει ό,τι μπορεί για να το σιχαθούμε!

Τα παράπονα, οι ειρωνείες και τα πικρόχολα σχόλια των τηλεπαρουσιαστριών υποβαθμίζουν την ποιότητα της ενημέρωσης που, μοιραίως,  περνάει σε δεύτερη μοίρα. Τις τελευταίες μέρες οι κυρίες επιδίδονται σε ένα ρεσιτάλ εμπάθειας. Ως "ελεγκτές ιδεών" αποσύρουν από την κυκλοφορία του δημόσιου διαλόγου κάθε σκέψη που διαφεύγει από την κυρίαρχη ιδεολογία με την οποία, παρεμπιπτόντως, έχουν γαλουχηθεί τα προηγούμενα χρόνια. Κάθε σκέψη που παρεκκλίνει από την κατεστημένη νοοτροπία και συμπεριφορά και μόλις μετά βίας διασώζεται στο καταθλιπτικό τηλεοπτικό περιβάλλον, βαφτίζεται "επικίνδυνη" και αναθεματίζεται ως μέρος μιας πολύπλοκης και δυσνόητης θεωρίας που είναι ουτοπική και ανεφάρμοστη.

Δυσνόητες θεωρίες που απαιτούν σκέψεις και καινούριες λέξεις δεν έχουν θέση στο τηλεοπτικό λεξιλόγιο. Το πιεστικό αίτημα για άμεση λύση "εδώ και τώρα" είναι η μοναδική πραγματικότητα της τηλεόρασης. Οι τηλεπαρουσιάστριες, ωστόσο, θα έπρεπε να μας εξηγήσουν τι νόημα δίνουν στο "εδώ" και στο "τώρα".

Κυριακή, Νοεμβρίου 06, 2011

"ΖΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ"*(ΣΩΠΑ, ΚΑΛΕ!!!)

Στην τηλεόραση μπορεί να είναι όλα σκηνοθετημένα αλλά κάποιες εικόνες είναι δυνατόν να διαφεύγουν του σκηνοθετικού ελέγχου. Για παράδειγμα βλέπουμε όλους τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με το πολιτικό ρεπορτάζ να πέφτουν σαν ακρίδες πάνω στους πολιτικούς που προσέρχονται στην βουλή. Ο τηλεοπτικός φακός, επίσης, δεν μπορεί να αποκρύψει το άγχος και την αγωνία που νιώθουν οι δημοσιογράφοι μπροστά στο καινούριο πολιτικό σκηνικό. Η εξουσία ανακατανέμεται και καινούριοι συσχετισμοί δυνάμεων προκύπτουν από αυτήν την ανακατανομή. Τώρα, οι πολιτικοί συντάκτες θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν το ρόλο και την θέση τους και να προσαρμοστούν σε ένα αλλιώτικο δίκτυο δημοσίων σχέσεων και κοινωνικών επαφών. Τώρα, αξιολογείται η ευελιξία τους ό,τι και αν σημαίνει αυτό! Εκεί που ο καθένας είχε δημιουργήσει το δικό του ζωτικό χώρο για την ανάδειξη της είδησης-πληροφορίας, εκεί όλα ανατρέπονται ή, τουλαχιστον, δεν είναι όπως πριν.

Ανάμεσα στους πολιτικούς και τους δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ οικοδομείται μια σχέση αμοιβαιότητας. Οι πολιτικοί χρειάζονται τους δημοσιογράφους για να υποστηρίζουν και να αναδεικνύουν το έργο τους και οι δημοσιογράφοι έχουν ανάγκη τους πολιτικούς για να βρίσκονται κοντά στην πηγή της είδησης-πληροφορίας έτσι ώστε να την αναμεταδίδουν πρώτοι και να κατέχουν την αποκλειστικότητά της.

Ακούω ,κατά καιρούς, κάποιους τηλεπαρουσιαστές ειδήσεων να επικαλούνται συνομιλίες με  "κορυφαία κυβερνητικά στελέχη" προκειμένου να αποδώσουν εγκυρότητα και αξιοπιστία στην είδησή τους. Τότε, μαζί με το γέλιο που ρίχνω, σκέφτομαι πως η πολιτική και η τηλεοπτική δημοσιογραφία είναι ,πια, δύο πεδία που έχουν συγχωνευτεί! Έτσι εξηγείται που ο κ.Ρέππας παρενέβη πρόσφατα στο δελτίο ειδήσεων των οκτώ στο Mega και είπε το μνημειώδες "καλησπέρα σε εσάς  και τους τηλεθεατές μας".


* Σχόλια των δημοσιογράφων για τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις.

Σάββατο, Νοεμβρίου 05, 2011

"ΚΑΙ ΘΑ ΖΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ"




Στίχοι: Ευγένιος Αρανίτσης
Μουσική: Γιάννης Σπάθας
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Λέκκας


Όλες σου οι γνώσεις
είναι οι φήμες κι' οι διαδόσεις που ακούς
σε μαγεύουν οι ανέσεις,
των σοφών οι υποθέσεις
και των άστρων οι προβλέψεις.

Φεύγουνε οι αιώνες
σαν αρχαίοι παγετώνες,σαν εικόνες
λες πως όλα είναι μύθοι
κι' όλο τρέχεις μες στα πλήθη
όμως δεν έχεις ξεφύγει.

Απ' αυτό που τόσο σε φοβίζει,
απ' αυτό που τόσο σε βασανίζει
πες μου τι 'ν' αυτό που σε φοβίζει
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει.

Χίλιες και μια νύχτες
σαν του ρολογιού τους δείχτες τριγυρνούσες
και σκεφτόσουν το φεγγάρι
τους κομήτες και τον Άρη
και ποιος θα 'ρθει να σε πάρει.

Κόλπα κι' απιστίες
κι' απαραίτητες θυσίες στους γονείς σου
πάλι δεν θα καταφέρεις
την αγάπη να υποφέρεις
και θα ζεις χωρίς να ξέρεις.

Τι 'ν' αυτό που τόσο σε φοβίζει,
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει,
πες μου τι 'ν' αυτό που σε φοβίζει,
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει.

Τι 'ν' αυτό που τόσο σε φοβίζει,
πες μου τι 'ν' αυτό που σε φοβίζει,
τι 'ν' αυτό που τόσο σε βασανίζει,
πες μου τι 'ν' αυτό..........

stixoi.info