Σάββατο, Δεκεμβρίου 31, 2011

ΛΕΟΝΑΡΔΑ ΛΑΜΠΡΙΑΝΙΔΟΥ

Στη σημερινή «Αυγή» η Νάντια Βαλαβάνη μεταφράζει στίχους του Μπρεχτ από το «Ουλμ 1592»:
«Δεν υπάρχει ψέμα πιο καθαρό απ’ αυτό/
  Ο άνθρωπος δεν είναι πουλί/
 Ποτέ ο άνθρωπος δεν θα πετάξει
»

Πριν δύο εβδομάδες είχα επισκεφτεί την έκθεση ζωγραφικής της Λεονάρδας Λαμπριανίδου στο Βαφοπούλειο και θυμήθηκα πως τα πουλιά «ως πρωτόλειο υλικό κάθε πτητικής έννοιας» Έλλη-Κοκκίνη Καπλάνη(Ιστορικός και Κριτικός Τέχνης) υπήρξε ένα θέμα με το οποίο η Λαμπριανίδου ασχολήθηκε στην διπλωματική της εργασία, το 1996.

Διαβάζω στο ενημερωτικό έντυπο- συνοδεύεται από ψηφιακό δίσκο με φωτογραφίες- ότι η Λαμπριανίδου διαθέτει πτυχία οικονομικών σπουδών στην Ν.Ο.Ε. του Αριστοτελείου και Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Ακόμη, έχει διετή φοίτηση στο τμήμα συντήρησης έργων τέχνης στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βαρσοβίας.

 Το κυρίαρχο μοτίβο στα έργα της είναι τα πουλιά που ενσαρκώνουν την έννοια της ελευθερίας στον χώρο και ο κύκλος που αποτελεί πυξίδα προσανατολισμού και καθοδήγησης. Τα περισσότερα έργα με τα πουλιά είναι σχεδιασμένα με κάρβουνο. 
Η δεύτερη ενότητα έργων της τιτλοφορείται «Νηφάλιος μέθη»(2000), όρος γνωστός από τον Διόνυσο Αρεοπαγίτη -διαβάζω στο κατατοπιστικό κείμενο της Καπλάνη πως οι κομπογιαννίτες μοναχοί στον Μεσαίωνα ισχυρίζονταν πως η έκσταση που ένιωθαν προέρχονταν όχι από το κρασί ή άλλες ουσίες αλλά από το άγιο πνεύμα που εισχωρούσε στο σώμα τους.


Από το 2001 μέχρι το 2004 η Λαμπριανίδου δουλεύει την ΜΠΑΪΚΑ -στην πολωνέζικη γλώσσα σημαίνει παραμύθι- σε δύο ενότητες ΜΠΑΪΚΑ 1 και ΜΠΑΪΚΑ 2. Στην πρώτη ενότητα το περιβάλλον είναι γεμάτο από ζώα και ερείπια. Τα ερείπια δηλώνουν την άτακτη υποχώρηση των ανθρώπων. Οπισθοχωρώντας, αφήνουν πίσω τους συντρίμμια και περιβάλλοντα στα οποία κατοικούν ευνουχισμένα πλάσματα. Όλα μοιάζουν παγιδευμένα σε ένα τεχνητό περιβάλλον από το οποίο απουσιάζουν οι συγκρούσεις. Σαν να μην υπάρχει δυνατότητα διαφυγής, παρεκτός στα πουλιά! Στο ΜΠΑΊΚΑ 2 κυριαρχεί το υδάτινο στοιχείο. Στο τεχνητό ενυδρείο κατοικούν πλάσματα ευνουχισμένα και μεταξύ τους ακίνδυνα.


Το 2005 στη σειρά ΡΟΕΣ, η Λαμπριανίδου πειραματίζεται με τα ψυχρά και θερμά χρώματα. Χαρακτηριστικά διαβάζω: «Είναι ένα ξέσπασμα χρωματικό πάνω σε λευκό χαρτί, όπου η συνύπαρξη ψυχρών και θερμών χρωμάτων δυναμιτίζει τον χώρο. Την αρχική ριγμένη στην τύχη χρωματική πάστα, όπως ο αμερικανός Jackson Pollock, αρχίζει να χειρίζεται μεθοδικά, διαγράφοντας σχηματισμούς ρευστότητας, με καμπύλη κίνηση προς πολλές κατευθύνσεις». 


Το 2008 παρουσιάζει την τριλογία «Υδάτινα ταξίδια». Στην πρώτη ομάδα των έργων της με τίτλο «Αναζήτηση» τα πανομοιότυπα ως προς το σχήμα τους οξυκόρυφα καραβάκια περιπλανιούνται και στα πανιά τους είναι αποτυπωμένα όλα τα τοπία- τοπία μνήμης- που συνάντησαν στα ταξίδια τους.

Στην δεύτερη ομάδα «Στη χώρα του ιππόκαμπου» οι ιππόκαμποι έχουν υπόσταση σχεδόν ανθρώπινη και εντάσσονται σε πολυμελείς ομάδες που κατευθύνονται σε συγκεκριμένες διαδρομές. Κάθε παρέκκλιση από την προκαθορισμένη πορεία ισοδυναμεί με την διάνοιξη ενός καινούριου άγνωστου δρόμου !


Στην τρίτη ομάδα  «Μετανάστευση» έχουμε τους πιγκουΐνους και τα καράβια με ανοιγμένα  τα πανιά να γίνονται σύμβολα μετακινήσεων. Όπου και αν ταξιδέψουν, τούς ακολουθεί ο κύκλος στο επάνω μέρος των ζωγραφικών επιφανειών.

Είναι ο άνθρωπος πουλί; Ψέμα ή αλήθεια; Αν ήταν πουλί θα ήταν ανάλαφρος και απαλλαγμένος από τα περιττά. Κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν και η, προσφάτως, εκλιπούσα Λουκία Ρικάκη.Ο χάρος στάθηκε αμείλικτος και δεν της το συγχώρεσε…    

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 29, 2011

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

To παρθενικό κείμενο στην ιστοσελίδα για το νηπιαγωγείο( http://ioannisxenidis.webnode.com). Δεν ξέρω κατά πόσο θα έχω χρόνο για να την φτιάξω όπως θέλω. Αρκούν πάντα οι προσπάθειες και η επιθυμία!

Ονομάζομαι Ξενίδης Ιωάννης και δουλεύω για περισσότερα από έντεκα χρόνια ως νηπιαγωγός. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής μου το έζησα σ' αυτήν την πόλη και γι' αυτό η ιδέα πως θα αναγκαζόμουν να ζήσω κάποια στιγμή εκτός της Θεσσαλονίκης με απωθούσε πάντα. Στρατιωτική θητεία και επαγγελματικοί λόγοι υπήρξαν μια καλή ευκαιρία για να δω την γενέθλια πόλη με μια άλλη ματιά. Η περιπλάνηση μου δίδαξε πως αν θες να διατηρήσεις την αγάπη σου για κάτι θα πρέπει να βρεις την ιδανική απόσταση που σε χωρίζει από αυτό! Οι συνεχείς μετατοπίσεις -εσωτερικές και εξωτερικές- και οι διαρκείς αλλαγές του οπτικού πεδίου υπήρξαν απολύτως αναγκαίες για να κατανοήσω την ιδανική απόσταση. Τώρα, εργάζομαι σε νηπιαγωγείο της δυτικής Θεσσαλονίκης. Πιστεύω πως στην κατώτερη βαθμίδα της εκπαίδευσης, το υποτιμημένο νηπιαγωγείο, τίθενται τα σοβαρότερα ερωτήματα από πλευράς των νηπίων. Οι ερωτήσεις των νηπίων προκαλούν την ίδια αμηχανία που θα προκαλούσε η αδυναμία των ενηλίκων να δώσουν πειστικές απαντήσεις σε ερωτήματα του τύπου "τι είναι ψυχή;"

Αποφάσισα να δημιουργήσω την προσωπική μου ιστοσελίδα και να την λειτουργήσω παράλληλα με τα ιστολόγια "ΜΕΣΟΚΟΣΜΟΣ" και "ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ" όχι επειδή είναι μόδα να κατέχουμε την δική μας ιστοσελίδα στην κοινωνία της πληροφορίας, αλλά από πρόθεση να βάλω μια μικρή τάξη στο χαοτικό σύμπαν των πληροφοριών και γνώσεων που κατακλύζουν το πεδίο της προσχολικής αγωγής. Θυμηθείτε, η διαμόρφωση συνείδησης και άποψης είναι μια μακρόχρονη και κοπιαστική εργασία που απαιτεί πειθαρχία, αυτοσυγκέντρωση και συνεχή ανταλλαγή απόψεων και ιδεών. Σκέψεις και  εμπειρίες που δεν μοιράζονται, αργοπεθαίνουν!

Καλωσορίζω τους/τις νηπιαγωγούς αλλά και όλους αυτούς που ενδιαφέρονται για το πιο σπουδαίο και αυτόνομο κομμάτι της ζωής μας, την Παιδική Ηλικία.
:

H EΥΓΕΝΙΑ ΦΑΚΙΝΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ "ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΩΝ ΝΕΦΩΝ"




Οι ζωές μας αλλάζουν όταν περνάμε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας! Η Ευγενία Φακίνου έγραψε τρία βιβλία μετά την σοβαρή περιπέτεια της υγείας της και όλα ήταν επηρεασμένα (πως αλλιώς;) από αυτό το συγκλονιστικό γεγονός. Το ανεύρυσμα, εξομολογείται, θα μπορούσε να την στείλει στην "απέναντι όχθη". Η ίδια άντεξε εξακολουθώντας να γράφει βιβλία και να τα παρουσιάζει. Ήταν, ομολογουμένως, μια δεύτερη γέννηση! Μιλώντας στην εκδήλωση αναρωτήθηκε αν επέζησε επειδή είχε οφειλές προς τρίτους! Πιθανόν! Αυτό που κρατάει στην ζωή τους ανθρώπους είναι ένα αίσθημα χρέους! Για την συγγραφέα το χρέος ήταν προς τα αγαπημένα της πρόσωπα  αλλά και προς τους φανατικούς αναγνώστες της! Το τελευταίο της βιβλίο "Το τρένο των νεφών" ήταν μια ακόμη αποπληρωμή του χρέους και το παρουσίασε στο βιβλιοπωλείο του Ιανού εδώ στη Θεσσαλονίκη. Για την Ευγενία Φακίνου οι παρουσιάσεις των βιβλίων ξεπερνούν την απλή επικοινωνία και γίνονται προσχήματα για μια ακόμη Συνάντηση με το αναγνωστικό κοινό. Η Ευγενία Φακίνου έχει αρκετά χρόνια συγγραφικής δουλειάς και διατηρεί στα 66 της χρόνια το χρέος ολοζώντανο. Δεν υπάρχει χρονιά που να μην διαβάζω την Ντενεκεδούπολη στα παιδιά του νηπιαγωγείου. Της εύχομαι υγεία και καλή συνέχεια!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2011

ΜΗΝ ΜΕ ΜΕΤΑΚΙΝΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ



Καλοκαίρι του 2009. Επισκέπτομαι το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου που βρίσκεται δίπλα στην λίμνη Βιστωνίδα. Το μοναστήρι υπάγεται στην μονή Βατοπαιδίου. Εντυπωσιακό μοναστήρι με ιστορική αξία! Η επέκταση της επέκτασης μέσα στην λιμνοθάλασσα. Έχει μεγάλη επισκεψιμότητα. Βρίσκεται στα όρια των νομών Ξάνθης και Ροδόπης. Είναι κάτι παραπάνω από μοναστήρι αφού αποτελεί αξιοθέατο και πόλο έλξης όχι μόνο για τους θρησκευόμενους αλλά και για τους τουρίστες που πιθανόν περνούν από εκεί.




Τα αισθητήρια όργανα, λοιπόν, είναι η πύλη των θαυμάτων. Αυτή η φυσιοκρατική -η θεωρητική σχολή που δέχεται τη φύση ως τη μοναδική αρχή όλων των πραγμάτων, η οποία αρνείται εντελώς την ύπαρξη μιας υπερφυσικής δημιουργικής δύναμης,Βικιπαιδεια- αντίληψη για το περιεχόμενο των θαυμάτων μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και με εξέπληξε! Τα θαύματα, αίφνης, έγιναν τόσο κοντινά και οικεία και ήταν μετρήσιμα επτά! Τα θαύματα, τελικά, ήταν λογικοφανή. Συντελούνταν εντός μας με τις δικές μας αποκλειστικά δυνάμεις και όχι με την χάρη του θεού. Άρχισα να απομυθοποιώ τους θαυματουργούς και όλους αυτούς που ζητούσαν την δύναμη θεού εκλιπαρώντας "Κύριε ημῶν Ἰησοῦ Χριστέ, διάνοιξον τὰ ὦτα καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς καρδίας μου". Ως απόφοιτος ανθρωπιστικών σπουδών άρχισα να πιστεύω περισσότερο στις αθέατες δυνάμεις του  εαυτού μου και αναζήτησα τις αναλογίες των θαυμάτων στον  μικρόκοσμο των δικών μου  αισθήσεων. Έτσι,  τα μάτια είναι δυνατά και αυτό μου το είχε επιβεβαιώσει κάποτε ο οφθαλμίατρος που είχα επισκεφτεί! Από ακοή τα πηγαίνω αρκετά καλά ακόμη και μέσα σε ένα περιβάλλον εργασίας που είναι γεμάτο με  τις δυνατές φωνές των νηπίων. Την αφή και την γεύση μου, δύο παραμελημένες και απειλούμενες αισθήσεις, φροντίζω να τις εμπλουτίζω. Ακόμη, μπορώ να γελάω με όλα αυτά που συμβαίνουν στην, άκρως, σουρεαλιστική ελληνική πραγματικότητα. Το γέλιο μου δεν το έχω χάσει και εκτιμώ πάρα πολύ τους ανθρώπους που διαθέτουν μια υγιή αίσθηση του χιούμορ! Για το έβδομο και τελευταίο θαύμα, ομολογώ, μα την πίστη μου, πως είναι φυσικό επιστέγασμα όλων αυτών που προηγούνται! Δεν νοείται θαύμα χωρίς αγάπη! Κοίταξα εντός μου και κατέληξα πως αγαπώ πολύ τη ζωή αλλά και όλους αυτούς που αγαπούν την ζωή!



Ήμουν πλήρης αισθήσεων αλλά κάτι μου έλειπε ακόμη. Ήταν η αίσθηση της μυρωδιάς! Στον κατάλογο με τα  επτά θαύματα, λοιπόν,  θα έπρεπε να προστεθεί και ένα τελευταίο, αυτο του λαγωνικού! Δίχως άλλο, είμαι σπουδαίος ιχνηλάτης μυρωδιών! Έχω την θαυμαστή  ικανότητα να αποκωδικοποιώ ταυτόχρονα μεγάλο αριθμό περιβαλλοντικών ερεθισμάτων που σχετίζονται με το αισθητήριο όργανο της όσφρησης! Τώρα, νιώθω θαυματοποιός και είμαι έτοιμος να εξαφανίσω την λίμνη Βιστωνίδα και όλα τα παράκτια οικόπεδα. Κάποια θαύματα που έχω να κάνω στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής θα τα αναβάλλω για μετά την γιορτή των Φώτων, από φόβο μην με πάρουν  με τις πέτρες οι Καλικάντζαροι του δωδεκαημέρου...  

Σάββατο, Δεκεμβρίου 24, 2011

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΣΕΠΗΣ


Όταν είσαι μικρό παιδί οι παράδοξες συμπεριφορές των ενηλίκων εντυπώνονται με μεγαλύτερη ευκολία στο μυαλό και διατηρούνται επί μακρόν ως ζωηρές αναμνήσεις. Μια τέτοια ανάμνηση μου αφηγήθηκε η μητέρα μου όταν ήταν μικρό κορίτσι και αφορούσε τον ιερέα του χωριού. Κάθε Πρωτοχρονιά ο εκπρόσωπος του θεού- η διαμεσολάβηση υπήρξε πάντα κερδοφόρα στον χώρο της εκκλησίας- έπαιρνε σβάρνα τα σπίτια του χωριού και απρόσκλητος έμπαινε και έραινε τις οικογένειες με τον αγιασμό. Φυσικά, δεν ήταν καθόλου απρόσκλητος! Ο κόσμος γνώριζε πως ο παπάς με την έλευση του καινούριου χρόνου δεν θα έχανε την ευκαιρία να κάνει την γυροβολιά του και προσποιούμενος τα έθιμα και τις παραδόσεις θα ερχόταν να ραντίσει με το αζημίωτο τα σπίτια και τους νοικοκυραίους. Αυτοί, έπρεπε να είναι έτοιμοι να προσφέρουν τον οβολό τους εμβαπτίζοντάς τον μέσα στον αγιασμό. Μια πρωτοχρονιά, λοιπόν, ο παπάς πέρασε από το σπίτι της μητέρας μου και αυτήν τον ακολούθησε για να δει που πάει. Σε μια στροφή του δρόμου ο παπάς κοντοστάθηκε και κοίταξε δεξιά και αριστερά για να δει αν τον παρακολουθεί κανείς. Κατόπιν, έριξε τον αγιασμό στο χώμα και αφαίρεσε τα κέρματα. Στην συνέχεια, γέμισε το μπακιρένιο δοχείο με νερό της βρύσης  και συνέχισε το θεάρεστο έργο του .

Κοντά στον βασιλικόγεμίζει και η τσέπη

"ΟΛΑ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΑ ΡΟΔΕΣ ΠΟΥ ΠΑΝ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ "

Σήμερα το πρωί έβλεπα στην ΕΤ1 εκπομπές που απευθύνονται στον μαθητικό πληθυσμό σε μια τηλεοπτική ζώνη που θα μπορούσε να οριστεί σαν κάτι ενδιάμεσο της παιδικής ζώνης και της εκπαιδευτικής τηλεόρασης. Βλέποντας λοιπόν τις εκπομπές θυμήθηκα την χθεσινή μέρα που ένα νήπιο ήθελε αυτοκινητάκι «Μακουίν» ως χριστουγεννιάτικο δώρο και, δίχως να το επιδιώκω, στάθηκα τυχερός που έπεσα στην προβολή αυτής της σειράς. Η σημερινή ιστορία είχε να κάνει με την καταπίεση που ένιωθαν αυτοκινητάκια με μάτια και στόμα από την υπακοή στους κανόνες. Τα αυτοκινητάκια έπρεπε να πηγαίνουν εγκαίρως για σέρβις, να μην ξεπερνούν τα όρια ταχύτητας, να μην πατάνε στο γρασίδι, να ενημερώνονται διαρκώς από τις πινακίδες στους δρόμους και γενικά να τηρούν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Σε όλη την διαδρομή τα αυτοκινητάκια έπρεπε να έχουν στο μυαλό τους ισχύοντες κανόνες.

Μέσα σόλο τον πληθωρισμό των κανόνων ένα αυτοκινητάκι εξεγέρθηκε και πρότεινε σε όλα τα υπόλοιπα να αναπτύξουν συλλογική δράση και να συμμετάσχουν στην συνεδρίαση της πρωτοεμφανιζόμενης ομάδας «απαγορεύονται οι κανόνες». Τα άλλα καταπιεσμένα αυτοκινητάκια ενθουσιάστηκαν με την ιδέα και έδωσαν βροντερό παρόν στην παρθενική συνεδρίαση. Εκεί, βέβαια, υπήρξαν και κάποιες ενστάσεις. Κάποιο αυτοκινητάκι διερωτήθηκε αν η απαγόρευση να θέτουμε κανόνες συνιστά από μόνη της κανόνα. Με την απάντηση να αιωρείται, ο εμπνευστής  της συγκέντρωσης  ζήτησε από τα υπόλοιπα αυτοκίνητα να μιλήσουν και να ζητήσουν την κατάργηση κάποιων καταπιεστικών κανόνων. Απαίδευτα και ανίδεα σε τέτοιες συνεδριάσεις, τα αυτοκινητάκια άρχισαν να μιλούν όλα μαζί με αποτέλεσμα να μην ακούγονται καθαρά οι διαφωνίες και οι προτάσεις τους. Μέσα στις φωνασκίες, το αυτοκινητάκι που είχε αναλάβει την πρωτοβουλία για την συγκέντρωση ζήτησε να μιλάνε ένας ένας. Μόνο που προέκυπτε το θέμα της προτεραιότητας! Ποιός θα μιλούσε πιο μπροστά και ποιός μετά; Το πρόβλημα θα λυνόταν εισάγοντας κριτήριο προτεραιότητας την αλφαβητική σειρά των ονομάτων! Ήταν και αυτός ένας κανόνας στην ομάδα «απαγορεύονται οι κανόνες»

Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2011

ΓΚΑΝΤΙ


 (Με αφορμή ντοκιμαντέρ αφιερωμένο στην ζωή του Γκάντι, στην ΕΤ3)

Ο Γκάντι καθόταν οκλαδόν και ο αμερικανός δημοσιογράφος αισθανόταν άβολα και προσπαθούσε να προσαρμοστεί στην στάση του σώματος που του πρότεινε ο Γκάντι. Σε εκείνη την συνέντευξη ο Γκάντι δηλώνει πως είναι έτοιμος να πεθάνει για την πατρίδα του. Ως προς αυτό υπήρξε απολύτως συνεπής.

Ο Γκάντι γεννιέται το 1869 και σε ηλικία 13 ετών παντρεύεται και αποκτά τέσσερα παιδιά. Στην ηλικία των δεκαέξι βλέπει τον πατέρα του να αρρωσταίνει βαριά και να πεθαίνει. Η θέα του αγαπημένου πατέρα να ψυχορραγεί στο νεκροκρέβατο είναι αναμφισβήτητα ένα συνταρακτικό και δυσβάσταχτο πένθος που επιχειρεί να το καταπραΰνει κάνοντας έρωτα με την γυναίκα του. Οι μελετητές της βιογραφίας του υποστηρίζουν πως το συγκεκριμένο γεγονός πρέπει να επηρέασε πολύ την σεξουαλικότητα του Γκάντι και τον έκανε να απέχει από τις σεξουαλικές σχέσεις.

Μετά τον θάνατο του πατέρα ο Γκάντι φεύγει για σπουδές στην Αγγλία. Η απόφασή του αυτή πιθανόν να κρύβει κάποιες σκοπιμότητες. Η κατανόηση της νοοτροπίας των Βρετανών αποτελεί ένα πρώτο βήμα για πραγματώσει την επιθυμία του που δεν είναι άλλη από την απελευθέρωση της Ινδίας από τους βρετανούς αποικιοκράτες.

Από την Αγγλία ο Γκάντι βρίσκεται στην Νότια Αφρική. Εκεί, ζει ως ευκατάστατος δικηγόρος που κάνει πλούσια ζωή. Ωστόσο, μια τέτοια ζωή φαίνεται να μην του ταιριάζει. Πάρα ταύτα, πρέπει να την ζήσει για να εισέλθει αργότερα σε μια μακρόχρονη φάση λιτής και ασκητικής ζωής. Μέσα του καλλιεργείται με περισσότερη ένταση και πάθος η ιδέα της απελευθέρωσης της χώρας του. 

Στην Ινδία επιστρέφει το 1915 και αρχίζει να δραστηριοποιείται και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Κάνει μεγάλες πεζοπορίες και προσπαθεί να προσεγγίσει τον λαό μέσα από τον διάλογο. Στο εσωτερικό της χώρας τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Εκεί υπάρχουν Ινδουιστές εθνικιστές που επιθυμούν άλλου είδους προσεγγίσεις στο πρόβλημα της συγκατοίκησης με τους μουσουλμάνους που αποτελούν το ¼ του πληθυσμού της Ινδίας. Παράλληλα, οι φανατικοί ινδουιστές προβαίνουν σε πιο δυναμικές πράξεις καίγοντας τα ρούχα που εισάγονται από την Βρετανία. Γενικά, προσανατολίζονται και επιζητούν βίαιες και ριζοσπαστικές λύσεις. Ο Γκάντι είναι πιο μετριοπαθής. Προτείνει την πολιτική ανυπακοή και την μη βία ως στάσεις. Φυλακίζεται για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Μέσα στην φυλακή γνωρίζεται με τον άθεο Νεχρού που έχει ασπαστεί τις σοσιαλιστικές ιδέες. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται μια δυνατή σχέση και μια τυφλή εμπιστοσύνη. Ο θρησκευτικά προσηλωμένος Γκάντι έχει ανάγκη από την φιλία αυτή.

Ο Γκάντι σε κάθε ομιλία του τονίζει πως είναι εναντίον της διχοτόμησης της Ινδίας και υπέρ της αποχώρησης των Βρετανών. Κάτι τέτοιο, αυτομάτως, θα σήμαινε και την απελευθέρωση της χώρας του. Απορρίπτει τον θρησκευτικό φανατισμό και την μισαλλοδοξία, πράγμα που δεν αρέσει στους Ινδούς εθνικιστές που ήθελαν να διατηρούν ένα κλίμα πόλωσης.

Το 1946 η Καλκούτα έχει 5 χιλιάδες νεκρούς που αποτελούν θύματα της θρησκευτικής διαμάχης ανάμεσα σε Ινδουιστές και μουσουλμάνους. Οι δύο θρησκευτικές κοινότητες φαίνεται πως δεν μπορούν να συμβιώσουν. Οι μουσουλμάνοι απαντούν και αυτοί με δολοφονίες ινδουιστών γαιοκτημόνων στην Βεγγάλη. Ο Γκάντι βλέποντας την κατάσταση να βρίσκεται εκτός ελέγχου παρεμβαίνει άμεσα. Με κίνδυνο της ζωής του και χωρίς να έχει προστασία, επισκέπτεται την Βεγγάλη. Οι μουσουλμάνοι τον υποδέχονται πετώντας του περιττώματα και σπασμένα μπουκάλια. Ο ίδιος με μια απίστευτη γενναιότητα βγάζει τα σανδάλια του και περπατάει ξυπόλητος. Είναι ένας ορκισμένος της Ενότητας!

Τον Αύγουστο του 1947 η ένταση ανάμεσα στις δύο θρησκευτικές κοινότητες είναι μεγάλη. Κάτω από τον φόβο των αντιποίνων και των πράξεων αντεκδίκησης οι ινδουιστές μετακινούνται από το Πακιστάν και οι μουσουλμάνοι πηγαίνουν προς αυτό. Οι Βρετανοί δηλώνουν πως η ανεξαρτησία της Ινδίας θα υπάρξει μόνο στην περίπτωση που διχοτομηθεί η χώρα. Αρχίζει να διαφαίνεται το καινούριο κράτος του Πακιστάν. Ο Γκάντι κατηγορείται από μια μερίδα συμπατριωτών του πως επιτρέπει τον διχασμό και υποστηρίζει τους μουσουλμάνους. Η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής είναι όταν ο Γκάντι κάνει απεργία πείνας για να δοθεί ένα μέρος του Βρετανικού θησαυροφυλακίου στο Πακιστάν. Οι Ινδοί εθνικιστές γίνονται έξαλλοι και το κλίμα γίνεται όλο και πιο βαρύ. Για τους εθνικιστές ο Γκάντι είναι ένας ξένος που δεν υπηρετεί τα συμφέροντα της πατρίδας του.

Στις 20 Ιανουαρίου 1948 έχουμε την πρώτη απόπειρα κατά της ζωής του. Οι επίδοξοι δολοφόνοι αποτυγχάνουν να τον σκοτώσουν. Η αστυνομία ξέρει πρόσωπα και καταστάσεις αλλά δείχνει αδιάφορη να συλλάβει αυτούς που σχεδίασαν να τον δολοφονήσουν. Αυτοί είναι αδίστακτοι και ορκισμένοι να αφαιρέσουν την ζωή του. Στις 30 Ιανουαρίου του ίδιου χρόνου ο δολοφόνος υποκλίνεται μπροστά στον Γκάντι και τον πυροβολεί. Οι σφαίρες σχηματίζουν ένα ημικύκλιο στο κεφάλι, κάτι σαν στεφάνι. Ο Γκάντι είναι νεκρός και πληρώνει την πίστη του στην ενότητα της Ινδίας. Ο άνθρωπος που απεχθάνεται οποιαδήποτε μορφή βίας χάνει την ζωή του με βίαιο τρόπο.

Ένα τεράστιο πλήθος ακολουθεί την σoρό και την ραίνει με άφθονα λουλούδια. Οι πενθούντες οπαδοί του Γκάντι θεωρούν τους Βραχμάνους υπεύθυνους για την δολοφονία και τους επιτίθενται. Ο μεγάλος ηγέτης αποτεφρώνεται και δύο από τους συνεργούς στην δολοφονία απαγχονίζονται. Τα άλλα μέλη της ομάδας φυλακίζονται με πολυετείς καταδίκες.

Το 1964 κερδίζει τις εκλογές ο Νεχρού και μετά τον θάνατό του καταλαμβάνουν την εξουσία τα δύο του παιδιά που ακολουθούν την μοίρα του δολοφονημένου Γκάντι.

Ο Γκάντι μίλησε για την αξία του διαλόγου και την πειθώ των επιχειρημάτων και πρόταξε ως στάση ζωής την μη βία. Μιλούσε πάντα για αυτά που ένωναν τους ανθρώπους και όχι για αυτά που τους χώριζαν. Μιλούσε όπως ζούσε και ζούσε όπως μιλούσε. Ήταν απολύτως συνεπής στα λόγια και στις πράξεις του. Με αυταπάρνηση προσπάθησε να κατευνάσει τα πάθη των ανθρώπων και στόχευε στην αρμονική και ειρηνική συμβίωση των ανθρώπων που ανήκαν σε διαφορετικές φυλές, θρησκείες και εθνικότητες. Στο Μουσείο του είναι εκτεθειμένα τα σημειωματάριά του, τα αιματοβαμμένα του ρούχα και το ραβδί. Το λιπόσαρκο κορμί, η ασκητική μορφή και το πάθος για την ενότητα των ανθρώπων θα αποτελούν  πυξίδα προσανατολισμού για τους μεταγενέστερους!