Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2012

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

Πρέπει να ήταν αρχές του καλοκαιριού του 1973. Καθόμουν στο μπαλκόνι και χάζευα την κίνηση στον δρόμο. Ξαφνικά, ακούω τους ήχους μιας σειρήνας και έναν ασυνήθιστο για την γειτονιά θόρυβο. Η περιέργεια για αυτά που άκουγα δεν θα κρατούσε για πολύ. Από το διπλανό δρομάκι έβγαινε με υπερβολική ταχύτητα ένα τρίκυκλο που προσέκρουε με μεγάλη δύναμη στα κάγκελα ενός υπογείου. Οι ρόδες από το τρίκυκλο βρίσκονταν στον αέρα και γυρνούσαν σαν δαιμονισμένες. Ο οδηγός κατά τη σύγκρουση φαινόταν να μην έχει τραυματιστεί και, χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο, άρχισε να τρέχει. Από πίσω από το τρίκυκλο ακολουθούσε το περιπολικό που τον καταδίωκε! Το πλήρωμα του περιπολικού βλέποντας την εξέλιξη της καταδίωξης σταμάτησε και κυνήγησε τον άγνωστο άνδρα που στο μεταξύ είχε καταφέρει να διαφύγει. Για ένα πεντάχρονο παιδί σαν κι εμένα οι σκηνές ήταν πρωτόγνωρες. Γρήγορα κατέβηκα από το σπίτι και πήγα εκεί όπου είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Ο ένας αστυνομικός έδινε πληροφορίες για την εξέλιξη της καταδίωξης μέσα από τον ασύρματο ενώ ο άλλος εξηγούσε στον κόσμο ότι ο οδηγός του τρίκυκλου δεν είχε σταματήσει σε έλεγχο και γι΄αυτό τον κυνηγούσαν από την οδό Μπότσαρη.

Τα περιπολικά την περίοδο της δικτατορίας ήταν ολόασπρα. Τους αστυνομικούς τους αποκαλούσαν περιπαιχτικά «γαλατάδες» (σχετική αναφορά έχει κάνει και ο Πάνος Θεοδωρίδης). Αυτό που με εντυπωσιάζει σαράντα χρόνια μετά, είναι ο ήπιος χαρακτηρισμός εναντίων των αστυνομικών. Ως γνωστόν, οι αστυνομικοί διέθεταν μεγάλη εξουσία και αποτελούσαν τον φόβο και τον τρόμο των πολιτών τον καιρό εκείνο.

Σταδιακά, η κοινωνία άρχισε να εκδημοκρατίζεται. Οι αστυνομικοί μορφώνονταν και έμπαιναν με εξετάσεις  και ο κόσμος άρχισε να γίνεται πιο μαχητικός στην διεκδίκηση των ατομικών και πολιτικών του δικαιωμάτων. Μπροστά σε αυτήν την καινούρια πραγματικότητα η Αστυνομία έπρεπε να προσαρμοστεί και να δείξει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Επισήμως,  έπρεπε να δείχνει ότι συμπορεύεται και ότι είναι κοντά στις ανάγκες του πολίτη.

Σήμερα, τους αστυνομικούς δεν τους αποκαλούν χαϊδευτικά «γαλατάδες» αλλά χρησιμοποιούν πιο σκληρά συνθήματα σαν  το «μπάτσοι γουρούνια, δολοφόνοι». Ενδιαμέσως του χρόνου της μεταπολίτευσης και των ώριμων χρόνων της δημοκρατίας (των ποιών;) ακούστηκε  και το "σχολικό" για τις κλούβες της αστυνομίας! Σαν να λέμε, δηλαδή, λεωφορειάκι που κάνει συχνές στάσεις για να παραλαμβάνει τους συλληφθέντες...    

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα