Κυριακή, Φεβρουαρίου 12, 2012

"ΑΝΑΖΗΤΩ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"

Eίμαστε περήφανοι πια που αποκαλούμαστε η "χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού"! Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου δεν έχουν κατακουρελιάσει, καθώς λένε, το Σύνταγμα αλλά τα μανιφέστα του Μπρετόν! Είμαστε η χώρα των απίθανων. Σ' αυτόν τον ευλογημένο τόπο ακόμη και το στραβοκατούρημα ενός νηπίου στην λεκάνη της τουαλέτας ενός νηπιαγωγείου θα μπορούσε να δώσει το έναυσμα για μια άγρια αντιπαράθεση των κομμάτων! Αυτά, θα αλληλοκατηγορούνταν για λάθη, παραλείψεις και καταστροφικές πολιτικές που θα οδηγούσαν το δύσμοιρο-δεν υπάρχει χειρότερη μοίρα από το να σε πιάνουν τα κόμματα στο στόμα τους- νήπιο να μην μπορεί να βρει το στόχο του. Ναι, ακόμη και το πιο ασήμαντο γεγονός προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις και διχογνωμίες. 

Η συνταγή των μεταπολιτευτικών χρόνων υπήρξε πετυχημένη και διατηρείται μέχρι και τις μέρες μας. Η σύνθεση των διαφορετικών και αντικρουόμενων απόψεων αποτελεί μια κατάσταση απαγορευτική για την παρανοϊκή δομή της σκέψης του κόσμου. Όλοι και όλες παρατάσσονται σε αντίπαλα στρατόπεδα και λαμβάνουν θέσεις μάχης (δες: μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί). Κάθε νηφάλια φωνή που δεν αυξάνει την ένταση και δεν κάνει σαματά, καταπνίγεται στον ορυμαγδό των διαφωνιών και αντεγκλήσεων και εξοβελίζεται από την σφαίρα του δημόσιου διαλόγου.

Παρακολουθείστε τους και θαυμάστε τους! Σε μια χώρα που αποδιοργανώνεται, αυτοί εξακολουθούν να διεκδικούν τίτλους τιμής και πόστα εξουσίας. Ο Μαξ Νορντάου έλεγε πως όταν κερδίζουμε ένα τίτλο χάνουμε μια αρετή. Σε μια χώρα παραφουσκωμένη με τίτλους τιμής και θέσεις εξουσίας έχουμε χάσει πολλές αρετές...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα