Σάββατο, Μαρτίου 17, 2012

ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ


(Πλινθόκτιστη κατασκευή της δεκαετίας του 1930. Το άχυρο αναμιγνύεται με χώμα και νερό και ψήνεται  σε καλούπια στον ήλιο. Ανάμεσα στους πλίνθους υπάρχει ξύλο που προφανώς κάνει πιο συμπαγή και σταθερό τον τοίχο. Η βάση της κατασκευής έχει μεγάλες πέτρες .
Τότε που έφτιαχναν τις κατοικίες με τα ίδια τα χεράκια τους...

Φαίνεται ότι ο κύριος που έχει πάρει λεφτά από το μηχάνημα αυτόματης ανάληψης είναι απορροφημένος από το υπόλοιπο των χρημάτων που αναγράφονται στην οθόνη του μηχανήματος. Διαφορετικά, δεν εξηγείται ότι δεν καταλαβαίνει το ηχητικό σήμα για την παραλαβή της κάρτας. Κάποιοι που βρίσκονται μετά από αυτόν, αντιλαμβάνονται την κάρτα στην σχισμή και ξεσηκώνουν τον κόσμο καλώντας τον αφηρημένο κύριο να επιστρέψει και να παραλάβει την κάρτα του. Ο πιο θορυβώδης από αυτούς, αποκαλεί τον κύριο με την λέξη "μάστορα"!

 Η λέξη "μάστορας" είναι ιδιαιτέρως δημοφιλής και ισοδύναμη της λέξης "πρόεδρος", που κάνει θραύση στην χώρα της εξουσιοφρένειας. Όλοι ή σχεδόν όλοι, επιθυμούμε να είμαστε κάτοχοι μικρής ή μεγάλης εξουσίας. Από το κωλοφάνταρο που φορτώνει μαγκιά και ανοησία μόλις διακριθεί από τους υπόλοιπους φαντάρους  ως καψιμιτζής, σερβιτόρος ή μάγειρας -για τους παλιούς και ο τηλεφωνητής-  και από τον οικοπεδούχο που δίνει αντιπαροχή το οικόπεδό του και νομίζει πως υπερέχει έναντι των υπολοίπων αγοραστών ή ενοικιαστών, οι άνθρωποι λαχταρούν τίτλους εξουσίας.Οι εξουσιοφρενείς είναι αναρίθμητοι και μπορείς να τους βρεις όποια πέτρα και αν σηκώσεις! Ομοίως, σε κάθε σπίτι και σε κάθε οικογένεια υπάρχει όχι ένας εργαζόμενος αλλά ένας μάστορας! 

Οι απαιτήσεις των επαγγελμάτων  και η αγαπημένη συνήθεια των πολλών για τα μαστορέματα στο σπίτι έδωσαν στην χειρωνακτική εργασία πρωτεύουσα σημασία και αξία. Υπήρξαμε μια κοινωνία που "έπιαναν τα χέρια της". Αυτήν την σπουδαία δεξιότητα τείνουμε σταδιακά να την χάσουμε. Ο νόμος της μικρότερης προσπάθειας για το όσο το δυνατόν μέγιστο αποτέλεσμα, ο εκσυγχρονισμός των επαγγελμάτων και η ταύτιση της χειρωνακτικής εργασίας με το παλαιομοδίτικο, η καλπάζουσα τεχνολογική πρόοδος, όλα φαίνεται να συμβάλλουν στην παρακμή του χειροποίητου. Το χειροποίητο, ωστόσο, αρχίζει να επανέρχεται στο προσκήνιο ως κάτι που υποτιμήσαμε στην περίοδο των αντιγράφων, της ομοιομορφίας και της καταναλωτικής ευμάρειας. Ας μην λησμονούμε ποτέ ότι η αναπαραστατική μας σκέψη δομείται στην βάση  των  πρωταρχικών αισθησιοκινητικών εμπειριών μας!

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα