Κυριακή, Απριλίου 08, 2012

"Ο ΒΟΥΔΑΣ ΛΙΠΟΘΥΜΗΣΕ ΑΠΟ ΝΤΡΟΠΗ"


Μια ταινία μπορείς να την καταλάβεις από τα πρώτα δύο λεπτά της παρακολούθησής της. Χτες, δεν πρόλαβα να δω από την αρχή την απογευματινή προβολή της ταινίας "Ο βούδας που λιποθύμησε από ντροπή" στην ΕΤ 1. Ήταν τέτοια η ομορφιά, η φυσικότητα  και η αληθοφάνεια  της ταινίας που σκηνοθέτησε η Ιρανή σκηνοθέτης Χάνα Μακμαλμπάφ, που, προς στιγμήν, ένιωσα πως παρακολουθώ ένα ντοκιμαντέρ με μια κάμερα που είναι αόρατη και εποπτεύει τις ζωές των μικρών παιδιών.Άρχισα να την παρακολουθώ από τη στιγμή που μικρή Μπαχτάι κάνει την είσοδό της σε μια σχολική αίθουσα και προσπαθεί να βρει μια θέση για να καθίσει. Τα υπόλοιπα κορίτσια φοράνε μαντήλες και δεν φαίνονται και τόσο πρόθυμα να την διευκολύνουν. Κάποια δυσανασχετούν και την σπρώχνουν. Το περιβάλλον της σχολικής αίθουσας είναι αφιλόξενο. Η δασκάλα είναι απασχολημένη με την εκμάθηση της αριθμητικής σε ένα κορίτσι και δεν αντιλαμβάνεται όλα αυτά που συμβαίνουν πίσω από την πλάτη της. Κατά την διάρκεια της διδασκαλίας, η δασκάλα ζητάει από μια μαθήτρια να της φέρει μια κιμωλία για να συνεχίσει το μάθημά της. Η μαθήτρια εκτελεί πρόθυμα την εντολή και σηκώνεται από την θέση της. Η μικρή και παρείσακτη Μπαχτάι επωφελείται από την απουσία και καταλαμβάνει την κενή θέση. Η μαθήτρια επιστρέφοντας με την κιμωλία, την βλέπει και θυμώνει. Η πρώτη αντίδρασή της είναι να την σηκώσει βίαια από την καρέκλα. Η Μπαχτάι, ωστόσο, είναι αρκετά επίμονη για να αποχωρήσει. Η δασκάλα συνεχίζει να είναι απορροφημένη στην διδασκαλία της και αγνοεί την διαμάχη των δύο κοριτσιών. Γράφει στον πίνακα διάφορα γράμματα και ζητάει από τις μαθήτριες να τα αντιγράψουν. Η Μπαχτάι κουβαλάει το δικό της τετράδιο που είναι γεμάτο από λευκές σελίδες που μπορούν να φανούν χρήσιμες στην μαθήτρια με την οποία έχει την προστριβή. Ανάμεσά τους αναπτύσσεται ένα είδος συναλλαγής. Η Μπαχτάι θα προσφέρει μια λευκή σελίδα και η μαθήτρια θα της παραχωρήσει χώρο για να καθίσει. Μόνο που η Μπαχτάι κουβαλάει κραγιόν αντί για μολύβι. Το παράταιρο με την σχολική τάξη αντικείμενο, γίνεται αμέσως το επίκεντρο της προσοχής των υπολοίπων παιδιών. Η μαθήτρια που είναι δίπλα της το αφαιρεί από τα χέρια της και αρχίζει να βάφει τα χείλη και τα μάγουλά της. Το ίδιο κάνει και σε μερικές από τις υπόλοιπες μαθήτριες. Η δασκάλα αντιλαμβάνεται τα κόκκινα μάγουλα των παιδιών και θυμωμένη ζητάει εξηγήσεις.Οι υπαίτιοι αυτής της κατάστασης εντοπίζονται. Η μαθήτρια με την Μπαχτάι δεν έχουν λόγο να παραμένουν στην σχολική αίθουσα και τους ζητείται να αποχωρήσουν.Τις αμέσως επόμενες στιγμές η Μπαχτάι περιφέρεται στην αυλή του σχολείου και ακούει το ηχητικό σήμα για το τέλος του σχολείου -δεν μπόρεσα να καταλάβω αν επρόκειτο για ήχο από κουδούνι.Ένα μπουλούκι από μαθήτριες ξεχύνεται στην αυλή του σχολείου. Τώρα, το ενδιαφέρον της Μπαχτάι μετατοπίζεται από την τάξη σε μια υπαίθρια σχολική τάξη. Δίπλα από τα θρανία, τις καρέκλες και τον γδαρμένο πίνακα περνάει ένα ποτάμι. Το μικρό κορίτσι διερευνά. Η περιέργειά της είναι μεγάλη. Περιπλανιέται μέσα στο δάσος έχοντας παραμάσχαλα το τετράδιό της. Ξαφνικά, ακούγεται η φωνή από το γειτονόπουλο που την αναζητεί και την βρίσκει. Μαζί κατευθύνονται προς το σπίτι. Στην διαδρομή, κάποια παιδιά που παίζουν πόλεμο, τούς στήνουν ενέδρα. Με κάτι αυτοσχέδια ξύλινα όπλα τούς ζητάνε να παραδοθούν. Τα παιδιά ξαφνιάζονται. Κατηγορούνται από τα άλλα τα πολεμοχαρή παιδιά πως είναι τρομοκράτες. Η ποινή τους πρέπει να είναι ποινή θανάτου. Το γειτονόπουλο της Μπαχτάι αποδέχεται τους όρους του παιχνιδιού και παριστάνει πως πέφτει νεκρός από τα παιχνίδια-όπλα τους. Η Μπαχτάι, ωστόσο, αρνείται να συμμετέχει στο παιχνίδι και αρχίζει να τρέχει. Τα παιδιά αρχίζουν να την καταδιώκουν. Από πίσω ακολουθεί και το γειτονόπουλο της Μπαχτάι.        

Το μικρό κορίτσι φτάνει σε ένα αλώνι που λιχνίζουν το σιτάρι. Αυτός που λιχνίζει, μού δίνει φευγαλέα την εντύπωση του χάρου. Η Μπαχτάι βρίσκεται στο κέντρο ενός κύκλου που σχηματίζουν τα παιδιά-διώκτες της. Το γειτονόπουλο την εκλιπαρεί να πεθάνει για να ελευθερωθεί. Μόνο πεθαμένη θα μπορέσει να γυρίσει στο σπίτι της. Η Μπαχτάι συναντά το αδιέξοδο. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο.
 
Λίγο προτού σωριαστεί και παραστήσει την πεθαμένη, η κάμερα αποθανατίζει την σκιά της -εκπληκτική εικόνα. Το τετράδιο καλύπτεται από τους σπόρους του σιταριού. Η Μπαχτάι, υποδυόμενη τον ρόλο της πεθαμένης, έχει καταφέρει να λυτρωθεί...

2 σχόλια:

Τη 11:25 π.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Ευτυχώς το OTE_TV έχει την δυνατότητα να δείς το πρόγραμμα 2 προηγούμενων ημερών και έτσι μετά από παρότρυνση μιας φίλης είδα όλη την ταινία. Είναι εκπληκτική!! είχα ακριβώς την ίδια αίσθηση με σένα. Οτι κάπου βρισκόταν μια αόρατη κάμερα. Ψάξε να την βρείς ολόκληρη, αξίξει τον κόπο. Εχεις χάσει όλο το "ταξίδι" της μικρής να πάει σχολείο. Και να φανταστείς η σκηνοθέτης ήταν μόλις 19 χρόνων όταν την γύρισε!!

 
Τη 2:21 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΕΝΙΔΗΣ είπε...

Ήταν αναμενόμενο. Στα εννιά της έκανε μικρού μήκους ταινία, στα δεκατέσσερα ντοκιμαντέρ και στα δεκαπέντε είχε μια ποιητική συλλογή στο ενεργητικό της. Εντυπωσιακή αρχή! Σίγουρα θα την δω ολόκληρη την ταινία.
Καλημέρα.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα