Σάββατο, Απριλίου 21, 2012

ΜΟΡΟΖΙΝΙ-ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΘΛΙΨΗ

Από τις πλέον συγκινητικές ειδήσεις των τελευταίων ημερών υπήρξε, αναμφισβήτητα, ο αιφνίδιος θάνατος του ποδοσφαιριστή της ομάδας Λιβόρνο, Μοροζίνι. Διαβάζοντας την σχετική ειδησεογραφία στα αθλητικά, κυρίως, sites έμεινα άναυδος από την οικογενειακή κατάσταση του ποδοσφαιριστή που, δικαίως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η επίγεια κόλασή του. Ο Μοροζίνι ήταν σαν να είχε υιοθετήσει ολόκληρη την οικογένειά του. Σε ηλικία 15 ετών χάνει την μητέρα του και δύο χρόνια αργότερα τον πατέρα του. Σαν να μην τού  φτάνει ο πρόωρος και αναπάντεχος  θάνατος των γονιών- τέτοιοι πρόωροι θάνατοι  εμποδίζουν την αποκατάσταση της σχέσης των παιδιών με τους γονείς και αφήνουν  "άλυτους λογαριασμούς" - κι ο νεαρός ποδοσφαιριστής έχει να κοιτάξει τον ανάπηρο αδερφό αλλά και την αδερφή που, επίσης, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας!

Η ζωή δεν μπορεί να  προσφέρει στον Μοροζίνι  περισσότερη θλίψη. Κουβαλώντας τον σταυρό του μαρτυρίου παίζει ποδόσφαιρο για να συντηρεί τον εαυτό του αλλά και τα δύο του αδέρφια που χρειάζονται την βοήθειά του! Όλα αυτά, όμως,  μέχρι την στιγμή που ο  ανάπηρος αδερφός του, μην αντέχοντας την απώλεια του πατέρα και της μητέρας, αυτοκτονεί! Τα απανωτά χτυπήματα της μοίρας -μερικές φορές η πορεία προς την αυτοκτονία μοιάζει να μην μπορεί να αποτραπεί- συνεχίζονται!

Ένα τέτοιο απίστευτης έντασης και έκτασης βίωμα πένθους, είναι σίγουρο πως διαλύει την ψυχή του Μοροζίνι. Ο θυμός για όλα αυτά αυτά που τού συμβαίνουν,  τον κατακλύζει. Το παραδέχεται και ο ίδιος. Βρίσκει, ωστόσο, το ψυχικό σθένος και το κουράγιο για να συνεχίσει τη ζωή του. Μέσα από το ποδόσφαιρο ξεχνιέται και εκτονώνει όλο τον θυμό του.

Στην  ποδοσφαιρική αναμέτρηση της Λιβόρνο με την Πεσκάρα, ο Μοροζίνι καταρρέει στο χόρτο. Όλος ο κόσμος τον βλέπει μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες να προσπαθεί ανεπιτυχώς να κρατηθεί στα πόδια του. Οι συμπαίκτες κάνουν σαν τρελλοί και φωνάζουν να διακοπεί το ματς. Στα κοντινά πλάνα που τους κάνει η τηλεόραση δείχνουν να διαισθάνονται πως κάτι κακό συμβαίνει. Στον Μοροζίνι γίνονται μαλάξεις και το ασθενοφόρο τον παραλαμβάνει. Προς στιγμήν, όλοι είναι αισιόδοξοι για την πορεία της υγείας του. Ωστόσο, μέσα στο ασθενοφόρο παθαίνει ανακοπή και μεταφέρεται νεκρός στο νοσοκομείο.

Ο Μοροζίνι σίγουρα περνούσε από ιατρικές εξετάσεις που έδειχναν πως ήταν υγιής και κατάλληλος για να αγωνίζεται σε ένα απαιτητικό πρωτάθλημα. Η νεκροψία που ακολούθησε τον θάνατό του δεν έδειξε κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα υγείας. Ωστόσο, όλοι θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως οι συνέπειες από  το μαράζι και την απόλυτη θλίψη δεν θα μπορούσαν να προβλεφτούν ακόμη κι από τον πιο αυστηρό ιατρικό έλεγχο.

Στο  ευχαριστήριο μήνυμά  της  η  κοπέλα του άτυχου ποδοσφαιριστή  γράφει ότι ο Μάριο Μοροζίνι "λάτρευε να αγωνίζεται στη βροχή, όπως έλεγε η μπάλα χρειάζεται ειδική μεταχείριση. Όταν πέθανε, έπαιζε στη βροχή". Σε ένα από τα Παράδοξα ( διαμάντια του έντυπου λόγου που εξακολουθούμε να στερούμαστε από το προσωρινό, ελπίζω, κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας) με τίτλο, "Ο θάνατος του νερού", ο Ευγένιος Αρανίτσης γράφει για την βροχή: "Ο κάθετος θάνατος του νερού ήταν πάντα ένας ύμνος στην διάρκεια που χάνεται και στην μονότονη ανακούφιση αυτής της απώλειας".

Η Ποίηση απαντά εκεί που η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια...      



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα