Τρίτη, Μαΐου 15, 2012

ΜΕ ΣΒΗΣΤΑ ΦΩΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΜΕΝΑ ΜΑΤΙΑ

Τον Νοέμβριο του 1977 ήμουν εννιά χρονών. Ένα χρόνο πριν, είχαμε μετακομίσει οικογενειακώς σε μια περιοχή που είχε κοντά της κινηματογράφο. Στα δύο χρόνια της διαμονής μας εκεί, είχα γίνει φανατικός κινηματογραφόφιλος. Κάθε εβδομάδα παρακολουθούσα δύο ταινίες. Ελάχιστα ήταν τα Σαββατοκύριακα που δεν τηρούσα το πρόγραμμα. Η μυρωδιά της αίθουσας, το σκοτάδι και οι φωτεινές δέσμες προβολής, οι ταινίες προσεχώς, τα διαλλείμματα, η μυρωδιά από το βρασμένο λουκάνικο, η από κοινού με τους φίλους εμπειρία παρακολούθησης ταινιών, όλα αυτά αύξησαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια μου για τον κινηματογράφο. Ο πατέρας μου που είχε καταλάβει καλά το πάθος μου για τον κινηματογράφο, θα μου δώριζε, την ίδια χρονιά, την πρώτη μηχανή προβολής χωρίς ήχο. Θυμάμαι πως η χαρά μου ήταν απερίγραπτη. Καλύτερο δώρο δεν θα μπορούσα να έχω! Δίχως να χάσω χρόνο, ανακοίνωνα στους φίλους μου την πρόθεση να πραγματοποιήσω έναρξη προβολών με διάφορες ταινίες γουέστερν, που στο μεταξύ είχα φροντίσει να προμηθευτώ. Με την μηχανή προβολής ένιωθα έναν απίστευτο ενθουσιασμό. Αφιέρωνα πολλές ώρες της ημέρας σε αυτήν που ήταν απλή στον τρόπο λειτουργίας και χρήσης της. Η αλήθεια είναι πως αγωνιούσα για τη στιγμή που θα καλούσα τους φίλους μου να παρακολουθήσουμε από κοινού ταινίες. Πράγματι, οι φίλοι μου ανταποκρίθηκαν με θέρμη. Στο δωμάτιο μου έσβησαν τα φώτα και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο χαρακτηριστικός ήχος της μηχανής. Η εμπειρία μου ήταν ονειρική! Ενιωθα κάτι από τη συγκίνηση του κινηματογραφιστή! Με τους φίλους μου, θυμάμαι, μείναμε να τα λέμε για αρκετές ώρες! Όλη αυτή η πρόσκληση για την παρακολούθηση των ταινιών ήταν το πρόσχημα για τη Συνάντηση με τους άλλους. Σαν να λέμε σήμερα, ήταν μια λέσχη κινηματογράφου!    

Αργότερα, οι ανάγκες και οι επιθυμίες άλλαξαν. Ο κινηματογράφος χωρίς φωνή έπρεπε να αντικατασταθεί με μια πιο σύγχρονη μηχανή προβολής που θα είχε τη δυνατότητα παραγωγής ήχου! Η αγορά μιας τέτοιας μηχανής πρέπει να έγινε στα 1979. Την ίδια χρονιά κάνουμε και αγορά μηχανής λήψεως. Το ένα μηχάνημα έχει ανάγκη το άλλο και το συμπληρώνει. Με την μηχανή λήψεως αρχίζουμε να κάνουμε ταινίες τις οποίες προβάλλουμε στην μηχανή προβολής. θυμάμαι εκείνα τα χρόνια πως οι ταινίες που χρησιμοποιούσαμε ήταν τετράλεπτης διάρκειας και τις προμηθευόμασταν από συγκεκριμένα φωτογραφεία. Αυτά τα φωτογραφεία αναλάμβαναν να πάρουν τις ταινίες και να τις στείλουν για επεξεργασία στην Αθήνα και σε ειδικά μαγαζιά για την εμφάνιση τους. Το κόστος ,θυμάμαι, ήταν αρκετό. Στην καλύτερη των περιπτώσεων λαμβάναμε την ταινία σε μία εβδομάδα. Συνήθως αργούσαν και κάτι παραπάνω. Η ταινία ήταν μέσα σε εσώκλειστο φάκελο!  
 
Το 1983 αγοράσαμε το πρώτο μας βίντεο, μια μεγάλη και βαριά συσκευή. Το πάθος μου για τον κινηματογράφο άρχισε να ατονεί αλλά δεν θα σταματούσα να τον αγαπώ και να τον συνδέω με τα βιώματα της παιδικής μου ηλικίας. Αν για κάτι μέμφομαι σήμερα τον εαυτό μου είναι γιατί δεν είχα την προνοητικότητα να διαφυλάξω ως πολύτιμες κάποιες από τις ταινίες εκείνης της εποχής. Όσες ελάχιστες έχουν διασωθεί από τις αλλεπάλληλες μετακομίσεις, υπάρχουν κακοσυντηρημένες και έχουν χάσει σε φωτεινότητα εικόνας.

Τα γράφω όλα αυτά για να σας δείξω πως μπορώ να νιώσω και να κατανοήσω την αγωνία για τη συντήρηση και ψηφιοποίηση του ιστορικού αρχείου της ΕΡΤ. Η προσπάθεια των τεχνικών γι' αυτό το σημαντικό γεγονός είναι κάτι που με συγκινεί πολύ!

1 σχόλια:

Τη 10:22 π.μ. , Ο χρήστης Blogger marilia είπε...

Πιάσε ένα χαμογελοφιλί, παιδάκι. ;)

Έχω σε DVD το "Μαγεμένο Αυλό". Ξέρεις, αυτό με τα... ποντίκια. Έρχεσαι;

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα