Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2012

"ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ Η ΚΡΥΠΤΗ-ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΤΣΑ


Η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα εργάζεται στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής -Δαφνί- από το 1974. Στο βίντεο μιλάει για το πρόσφατο βιβλίο της "Το αδύνατο πένθος και η κρύπτη". Το βιβλίο είναι γραμμένο με απλό και κατανοητό τρόπο και γράφτηκε "στις δύσκολες αξέχαστες μέρες της Άνοιξης του 2011 στο Παρίσι" τότε που  ο άντρας της, Σάββας Μιχαήλ, νοσηλευόταν στην εντατική νοσοκομείου του Παρισιού. Λυπάμαι μόνο που δεν κατέγραψα τον πύρινο λόγο  του Σάββα Μιχαήλ στην εκδήλωση. Αξίζει να διαβάσετε το βιβλίο που δεν αφορά μόνο τους τοξικομανείς.  


Στα θεραπευτικά προγράμματα του "18 άνω" οι εξαρτημένοι με ψυχοδραστικές ουσίες προσέρχονται αυτοβούλως και έχουν σαν σκοπό να ξανακερδίσουν την χαμένη τους ζωή. Κάποιοι άλλοι τοξικομανείς έχουν σαν κίνητρο να εξασφαλίσουν μια έξωθεν καλή μαρτυρία ώστε να πείσουν τους δικαστές για την αλλαγή πλεύσης στη ζωή τους και την ειλικρινή μεταμέλειά τους! Άλλοι πάσχοντες και πάσχουσες, υποκύπτουν στην πίεση των στενών συγγενικών τους προσώπων και συμμετέχουν στα προγράμματα απεξάρτησης.

Στον κόσμο που ζούμε οι εξαρτήσεις πολλαπλασιάζονται. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποχωριστούν ούτε μια στιγμή το κινητό τους τηλέφωνο, υπάρχουν μανιακοί των νέων τεχνολογιών, σεξομανιακοί, άνθρωποι που δεν στερούνται ποτέ το φαγητό και άλλοι που παίζουν αδιαλείπτως στον τζόγο. Όλες αυτές οι μανίες είναι οι άμυνες που ορθώνει ο άνθρωπος ενάντια στο καταθλιπτικό άγχος που προέρχεται από το πένθος της απώλειας.

Τα ναρκωτικά έρχονται να ναρκώσουν τον ψυχικό πόνο από το ανεπεξέργαστο και ατελές πένθος. Όλη αυτή η ηθικολογία περί των "κακών παιδιών" που ξεπέφτουν στα ναρκωτικά καταρρίπτεται ως μια επιεικώς απαράδεκτη ηλιθιότητα που εκστομίζεται από αγράμματους και αμόρφωτους ανθρώπους. Η Κατερίνα Μάτσα πιστεύει ότι οι άνθρωποι οδηγούνται στην χρήση ουσιών από αδυναμία να χειριστούν το πένθος από την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Μέσα στον ευάλλωτο  ψυχισμό αυτών των ανθρώπων  υπάρχει μια "κρύπτη" στην οποία φωλιάζει ο απωθημένος νεκρός που επιστρέφει ως φάντασμα στην ψυχική πραγματικότητα του πάσχοντος/πάσχουσας.

Πώς όμως να πενθήσει ο άνθρωπος μόνος του; Για να είναι επιτυχημένο το πένθος είναι αναγκαία η βοήθεια της κοινότητας (Σάββας Μιχαήλ). Η Κοινότητα, ωστόσο, έχει να ασχοληθεί με την διαρκή συσσώρευση υλικών αγαθών και το κέρδος. Το ατομικό πένθος είναι ανέφικτο! Ο άνθρωπος χρειάζεται μέσα στην κοινότητα  να "ατενίζει τα βάσανα του κόσμου"! Ωστόσο,  οι ισχύουσες κοινωνικές δομές αλλοτριώνουν τον άνθρωπο και του ζητούν να βιώσει το πένθος ταχύτατα σαν να πρόκειται για ένα απλό περιστατικό γρίπης που διανύει τον κύκλο μέχρι την τελική ίαση του ασθενή! Τις κοινωνίες μας τις διέπουν απρόσωπες σχέσεις και ο θάνατος γίνεται απρόσωπος και ο ίδιος. Ο Ρίλκε κάπου λέει:

Ω Κύριε δώσε στον καθένα τον δικό του θάνατο/
ένα θάνατο που να βγει αληθινά από τούτη τη ζωή/
όπου βρήκε αγάπη, νόημα και θλίψη.


Ο άνθρωπος, ωστόσο, αντιδρά στην ιδέα του επερχόμενου θανάτου. Δεν μπορεί να υπάρξει κατάφαση θανάτου, ούτε και συμβιβασμός (Σάββας Μιχαήλ). Κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε ολική παραίτηση και σε μια  άνευ όρων παράδοση μπροστά στο αναπόφευκτο.

Το αληθινό νόημα μιας εσωτερικής εξέγερσης είναι πολιτικό και διατυπώνεται ως αίτημα ζωής μέσα από το πένθος... 
     

1 σχόλια:

Τη 12:38 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger coerdia είπε...

Διάβασα ένα τμήμα από το βιβλίο και είναι πολύ καλό πράγματι. Ευχαριστούμε και για τα ωραία βίντεο, καλημέρα Γιάννη.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα