Τετάρτη, Ιουνίου 13, 2012

ΜΙΚΡΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ

Πόσο πιο απλά, ουσιαστικά και κατανοητά μπορεί να μιλήσει ο Κορνήλιος Καστοριάδης για όλη αυτή την παρακμή του δυτικού πολιτισμού; Ο Καστοριάδης ανήκει σε εκείνους τους συμπατριώτες μας για τούς οποίους νιώσαμε περηφάνια και αληθινή ευγνωμοσύνη. Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο "Η άνοδος της ασημαντότητας", εκδ.'Υψιλον/βιβλία και σε μετάφραση του Κώστα Κουρεμένου.  Απολαύστε το!


Η δοκιμασία της ελευθερίας γίνεται αβάσταχτη στο μέτρο που δεν καταφέρνει κανείς να κάνει κάτι την ελευθερία. Γιατί θέλουμε την ελευθερία; Τη θέλουμε κατ' αρχάς βεβαίως γι' αυτήν την ίδια. Αλλά τη θέλουμε και για να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Αν δεν μπορούμε, αν δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι, αυτή η ελευθερία μετατρέπεται στο καθαρό σχήμα του κενού. Τρομοκρατημένος μπροστά σ' αυτό το κενό, ο σύγχρονος άνθρωπος καταφεύγει στο κοπιώδες παραγέμισμα του "ελεύθερου χρόνου" του, σε μια όλο και περισσότερο επαναλαμβανόμενη, όλο και περισσότερο επιταχυνόμενη ρουτίνα. Συγχρόνως, η δοκιμασία της ελευθερίας είναι αναπόσπαστη από τη δοκιμασία της θνητότητας. (Οι "εγγυήσεις του νοήματος" αποτελούν προφανώς το ισοδύναμο της εξάρνησης της θνητότητας: και εδώ πάλι το παράδειγμα των θρησκειών είναι εύγλωττο). 'Ένα ον -άτομο ή κοινωνία- δεν μπορεί να είναι αυτόνομο αν δεν αποδεχτεί τη θνητότητά του. Μια αληθινή δημοκρατία -όχι "δημοκρατία απλώς διαδικασιακή-, μια αυτοστοχαστική κοινωνία η οποία αυτο-θεσμίζεται, η οποία μπορεί να θέτει συνεχώς τους θεσμούς της και τις σημασίες της υπό αμφισβήτηση , ζει ακριβώς μέσα στη δοκιμασία της εν δυνάμει θνητότητας κάθε θεσμισμένης σημασίας. Μόνο έτσι μπορεί να δημιουργεί και , ενδεχομένως, να εγκαθιδρύει "άφθαρτα μνημεία": μνημεία άφθαρτα, εσαεί, απόδειξη για όλους τούς επερχομένους, της δυνατότητας να δημιουργεί τη σημασία ζώντας στο χείλος της Αβύσσου.
Είναι λοιπόν προφανές ότι η έσχατη αλήθεια της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας, είναι η φρενήρης φυγή μπροστά στον θάνατο, η προσπάθεια συγκάλυψης της θνητότητάς μας που εκδηλώνεται με χίλιους τρόπους, όπως με την κατάργηση του πένθους, με τους "θανατολόγους", με τη θεραπευτική μανία και τις ατέλειωτες διασωληνώσεις της και τεχνητές παρατάσεις της ζωής, με την επιμόρφωση ψυχολόγων ειδικών στη "συμπαράσταση" προς τους ετοιμοθάνατους, με την περιθωριοποίηση των ηλικιωμένων, κ.λπ. 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα