Τρίτη, Ιουνίου 05, 2012

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "INTELLECTUM"




(Από την εκδήλωση του περιοδικού "Intellectum" στην 9η διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης με συντονιστή τον αρχισυντάκτη του περιοδικού Βίκτωρα Τσιλώνη και ομιλητές τον πρύτανη του ΑΠΘ Γιάννη Μυλόπουλο, τον καθηγητή ιστορίας των ιδεών στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας Χάρη Βλαβιανό, τον ιδρυτή της ποιητικής επιθεώρησης «Ποιείν» Σωτήρη Παστάκα, τη Χλόη Κουτσουμπέλη και τον Κυριάκο Αθανασιάδη, με θέμα: «Η Πνευματική Ζωή σε Καιρούς Κρίσης: η παιδεία, η παραγωγή σκέψης και η συγγραφή σε μια εποχή γεμάτη αντιξοότητες»).


Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον αρχισυντάκτη του περιοδικού, Βίκτωρα Τσιλώνη, για την ευγενή καλωσύνη να μου παραχωρήσει την παρακάτω συνέντευξη. Νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος για να παρουσιαστεί ένα περιοδικό είναι από τους συντελεστές του. Επίσης, για όσους θέλουν να γνωρίσουν από κοντά την ομάδα του περιοδικού μπορούν να παρευρεθούν στο πάρτυ την Παρασκευή 9 Ιουνίου  μετά τις 9:00 μ.μ. στη νέα παπαρούνα στα Λαδάδικα (Παγγαίου 4 & Δόξης, τηλ. 2310 510 852). 


Το όνομα ενός περιοδικού είναι μια δύσκολη απόφαση. Το όνομα έχει σαν στόχο να προϊδεάζει τους αναγνώστες για αυτά που θα διαβάσουν αλλά και αντιπροσωπεύει συνολικά την ύλη των θεμάτων που κατά καιρούς περιλαμβάνονται στο περιοδικό. Αφιερώσατε αρκετό χρόνο στην αναζήτηση του ονόματος; Υπήρξε συγκεκριμένος λόγος που δεν διαλέξατε έναν ελληνικό τίτλο; Τι σημαίνει το "Intellectum";


To intellectum είναι σουπίνο του λατινικού ρήματος intellego που σημαίνει κατανοώ, αντιλαμβάνομαι, διακρίνω, σηνιήμι τι.  Σκεφτόμασταν για μέρες το όνομα έχοντας ως έναν από τους κεντρικούς άξονες του προβληματισμού μας το διαδίκτυο. Θέλαμε, δηλαδή, ένα όνομα το οποίο θα μπορούσε απαραιτήτως να καταχωρηθεί και ως αυτούσια διεύθυνση (domain) διεθνώς στο διαδίκτυο και όχι απλά με την κατάληξη .gr. Αυτή η παράμετρος περιόρισε ομολογουμένως αρκετά τις επιλογές μας και δοκίμασε τις αντοχές μας. Τελικά, επειδή δεν μπορούσαμε συνεπώς να αποκτήσουμε διεθνώς το intellego αποφασίσαμε -έπειτα από μια ολονύχτια διαδικτυακή αναζήτηση πιθανών εναλλακτικών προτάσεων στη σοφίτα του σπιτιού μου με τον Διαμαντή Κρυωνίδη- να κατοχυρώσουμε το όνομα intellectum. Σ' αυτό συνετέλεσε βέβαια και το γεγονός ότι λόγω των θεωρητικών μας σπουδών ήμασταν εξοικειωμένοι με τα Λατινικά, ενώ βέβαια το 2006 δεν είχαμε καμία σκέψη για την προώθηση των «ηγγλησινικών»!

 
Οφείλω
πάντως να ομολογήσω ότι το όνομα του περιοδικού έχει συζητηθεί κατά περιόδους αρκετά. Θυμάμαι, λόγου χάριν, ακόμη ένα δημοσίευμα περιοδικού του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που, ενώ αναφερόταν με κολακευτικά λόγια για το περιοδικό, κατέκρινε την επιλογή «του λατινικού τίτλου». Η λιτή επιστολή που συνέταξα εκ μέρους του περιοδικού, συνολικής εκτάσεως 4-5 σειρών, ευχαριστούσε το περιοδικό του πανεπιστημίου για την ευγενική αναφορά και επισήμανε ότι και η λέξη τίτλος ήταν επίσης λατινικής προέλευσης.   





Στο εξώφυλλο του περιοδικού αναγράφεται «περιοδική έκδοση στοχασμού». Θα ήθελα, Βίκτωρα, να μας πεις αν υπάρχει σταθερός χρόνος έκδοσης, την τιμή πώλησης  και τα σημεία από τα οποία οι αναγνώστες προμηθεύονται το περιοδικό.



 Ο χρόνος έκδοσης του περιοδικού είναι πλέον σταθερός, δηλαδή κάθε έξι μήνες εκδίδεται και ένα νέο τεύχος. Η σταθερότητα έκδοσης ήταν κάτι που μας βασάνισε αρκετά, δεδομένου ότι τα πρώτα χρόνια οι εθελοντές συνεργάτες του περιοδικού ήταν λιγότεροι και η ομάδα του περιοδικού αναπόδραστα μικρότερη. Επίσης είχαμε να αντιμετωπίσουμε αναπάντεχα επαγγελματικά βάρη ή προσωπικά προβλήματα που μας έβγαζαν εκτός προγράμματος ή περιπτώσεις που το συλλεγόμενο υλικό δεν ήταν επαρκές, πλήρες ή ποιοτικό για τα δικά μας κριτήρια. Έτσι με βαριά καρδιά υπήρξαν φορές που αποφασίσαμε να μην είμαστε σταθεροί και να καθυστερήσουμε για λίγους μήνες την έκδοση προκρίνοντας εμμέσως πλην σαφώς την ποιότητα της ύλης απέναντι στην ποσότητα των τευχών. Αυτό ήταν μια εξαιρετικά δύσκολη επιλογή που όμως ιστορικά μας δικαίωσε, αφού οι αναγνώστες του περιοδικού διείδαν την ειλικρίνεια των προθέσεών μας και δεν μας εγκατέλειψαν.


Σήμερα,
η τιμή του 9ου Intellectum στα βιβλιοπωλεία είναι στα 6 ευρώ, ενώ οι τιμές ποικίλλουν σημαντικά ιδίως όσον αφορά τα πρώτα συλλεκτικά τεύχη του περιοδικού από τα οποία έχουν απομείνει ελάχιστα αντίτυπα. Δεδομένου ότι ακόμη δεν έχουμε επιτύχει την πανελλήνια διανομή του περιοδικού, το intellectum διατίθεται σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας (Πρωτοπορία, Ιανός, Ρεντζής, Ραγιάς, Κεντρί, Κωνσταντινίδης, Σαιξπηρικόν, Πατάκης, Πολιτεία, Ναυτίλος, Νέα Εστία κ.ά.) και σ' όλη την Ελλάδα μέσω του ηλεκτρονικού μας καταστήματος στην ιστοσελίδα www.intellectum.org.




Πόσα χρόνια υπάρχει το περιοδικό και πόσοι συνεργάζονται για την έκδοσή του; Ποια είναι τα κυριότερα εμπόδια και οι δυσκολίες που συναντάτε σε όλα τα στάδια της δημιουργικής διαδικασίας παραγωγής του «Intellectum»;


Το
Intellectum ξεκίνησε το 2006 και σήμερα συνεργάζονται σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό περί τα 20 άτομα για την έκδοσή του. Οι κυριότερες δυσκολίες που πλέον συναντάμε αφορούν τη διανομή του περιοδικού και την ευρύτερη γνωστοποίησή του. Μπορεί να συγκαταλέγεται στα καλύτερα περιοδικά λόγου και πολιτισμού στην Ευρώπη, αλλά παρ' όλα αυτά στην Ελλάδα δεν είναι ακόμη τόσο γνωστό όσο θα θέλαμε. Συνεπώς, αυτό τον καιρό έχουμε επικεντρώσει τις προσπάθειες μας σ' αυτά τα δύο θέματα.



 Πόσο είναι ο μεγαλύτερος και μικρότερος σε ηλικία συνεργάτης του περιοδικού; Απευθύνεστε σε συγκεκριμένες ηλικίες;


Ιστορικά
ο μικρότερος συνεργάτης του περιοδικού ήταν 17 χρονών αν θυμάμαι καλά. Πολύ συχνά μας ρωτάνε κατά τη διάρκεια φιλικών συζητήσεων σε ποιους ακριβώς απευθυνόμαστε, αλλά νομίζω ότι η καλύτερη απάντηση που έχω σκεφθεί ως σήμερα είναι πως απευθυνόμαστε σε όποιον επιχειρεί να κρατάει το μυαλό του ανοικτό, σε όποιον επιχειρεί καθημερινά να σκέφτεται κριτικά και να συλλογιέται με «αντικειμενικά» κριτήρια για το τι συμβαίνει γύρω του. Αυτό όμως δεν έχει συγκεκριμένη ηλικία ή επάγγελμα. Υπάρχει νέος άνθρωπος που είναι 17 χρονών και δουλεύει σε συνεργείο αυτοκινήτων αλλά διαβάζει μανιωδώς το Intellectum, υπάρχουν σχεδόν «συνομήλικοι» μου λίγο μετά τα τριάντα που διαβάζουν τακτικά το περιοδικό, υπάρχουν 50άρηδες που παίρνουν το περιοδικό, υπάρχει και άνθρωπος 89 ετών που υπήρξε για 14 χρόνια πολιτικός κρατούμενος και δεν χάνει τεύχος του Intellectum.    


Θα ακουστεί σαν αστείο αλλά εγώ θα το ρωτήσω: Οι συνεργάτες του περιοδικού απασχολούνται αποκλειστικά με το περιοδικό ή απλά καλύπτουν δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο που περισσεύει από την κύρια εργασία τους;

 
Σίγουρα καλύπτουν δημιουργικά αλλά και ουσιαστικά θα πρόσθετα τον ελεύθερό τους χρόνο, ορισμένοι μάλιστα εξ αυτών σε καθημερινή βάση. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι όσοι αποφασίζουν να ασχοληθούν δεν έχουν σοβαρές ευθύνες και υποχρεώσεις, καθώς το περιοδικό λειτουργεί με σχεδόν επαγγελματικά πρότυπα. Εξάλλου, η υιοθέτηση επαγγελματικών προτύπων είναι ίσως η μόνη ατραπός για την περαιτέρω εξέλιξη του περιοδικού για την οποία μοχθούμε τόσο καιρό και η οποία ονειρευόμαστε κάποια στιγμή ότι θα φέρει μικρές έστω οικονομικές απολαβές για όλους τους μόνιμους συνεργάτες.





Πιστεύεις, Βίκτωρ, πως το περιοδικό μπορεί να ξεκουνήσει τον κόσμο από την ακινησία του και την πνευματική οκνηρία; Το «Intellectum» μπορεί  να αποτελέσει αφορμή για προβληματισμό και παραπέρα εξέλιξη της σκέψης και, ταυτόχρονα, τόπο συνάντησης και στέκι για εκείνους τους αναγνώστες που μοιράζονται τις ίδιες αγωνίες;


Σ'
ένα γενικευμένο κλίμα πνευματικής οκνηρίας και ωχαδελφισμού που ζούσαμε επί πολλές δεκαετίες και εν μέρει τώρα έχουμε αναγκαστεί ίσως να εξέλθουμε ελέω της οικονομικής κρίσης, ένα περιοδικό, οποιοδήποτε κι αν είναι αυτό, είναι δύσκολο να καταφέρει πολλά πράγματα. Ας μην γελιόμαστε. Οφείλουν, ωστόσο, οι άνθρωποί του να  προσπαθούν ακατάπαυστα ενθυμούμενοι τα λόγια του Ρίλκε πως «αν καθαρίσει ο καθένας μας το κατώφλι του σπιτιού του, σε λίγο όλη η πόλη θα λάμψει». Συνεπώς, στο intellectum, επιχειρούμε διαρκώς τις δράσεις μιας πνευματικής αλογόμυγας, χωρίς να τρέφουμε αυταπάτες για τα αποτελέσματα του εγχειρήματος, με την ελπίδα ότι όσο περισσότερο κοινό αποκτούμε τόσο μεγαλύτερος τόπος συνάντησης θα γίνουμε για τους αναγνώστες μας.




Ένα μεγάλο μέρος από τον ελεύθερο χρόνο μου το περνάω διαβάζοντας. Ακόμα και στα καφέ θέλω να έχω κάτι να διαβάζω.Το σχήμα και το μέγεθος του περιοδικού είναι βολικό για κάτι τέτοιο. Φτιάξατε κάτι που να διαβάζεται και στους δημόσιους χώρους;
Έτσι
θέλουμε να πιστεύουμε. Και το προηγούμενο σχήμα του περιοδικού, αλλά και αυτό που είναι λίγο μεγαλύτερο, είχε ως κεντρική παράμετρο επιλογής του την ευχερή μεταφορά, τη δυνατότητα δηλαδή να μπαίνει εύκολα ακόμη και σε μια μικρή τσάντα και να μεταφέρεται έτσι παντού.



Όλο και περισσότερο αισθάνομαι πως οι αναγνώστες λιγοστεύουν. Η άποψη της Επιστημονικής Ομάδας Intellectum ποια είναι;


Δεν είμαστε σίγουροι γι' αυτό. Είναι γεγονός ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα προάγει την παπαγαλία και απωθεί ουσιαστικά τους μαθητές από την ανάγνωση, παραμορφώνοντας επικίνδυνα μέσα από τη διδασκαλία των "Νέων Ελληνικών" τουλάχιστον στη γενιά μου έννοιες και λογοτεχνικά είδη όπως η ποίηση και η πεζογραφία. Επίσης, φαίνεται ότι οι νέες γενιές διαβάζουν πολύ περισσότερο μέσα από το διαδίκτυο και όχι μέσα από βιβλία. Άρα διαβάζουν κατά κάποιο τρόπο διαφορετικά, αλλά δεν έχουν σταματήσει να διαβάζουν εντελώς. Εμείς πάντως, σε κάθε περίπτωση, προσπαθούμε να αυξήσουμε το εν δυνάμει αναγνωστικό κοινό και γι' αυτό το λόγο τα σκίτσα και τα χαρακτικά αποτελούν συστατικό στοιχείο κάθε έκδοσης, αφού θεωρούμε ότι έτσι το περιοδικό καθίσταται πιο φιλικό και προσεγγίσιμο. 



Πιστεύεις, Βίκτωρ, πως ο κόσμος επιθυμεί να ενημερώνεται; Αν ναι, γιατί διαλέγει την εύκολη και ανώδυνη ενημέρωση;



 Ο περισσότερος κόσμος δεν θέλει να σκέφτεται γιατί πιστεύει ότι ήδη έχει πολλά καθημερινά και προσωπικά προβλήματα να αντιμετωπίσει που του φθάνουν και του περισσεύουν. Επίσης θεωρώ ότι ο εγκέφαλος μας είναι ένας μυς όπως οι μύες του σώματος μας που εξασκούμε κατά τη γυμναστική. Αν λοιπόν αυτός ο μυς μείνει αγύμναστος για πολύ καιρό είναι μετά δύσκολο να τον τιθασεύσεις και να τον βάλεις σε λειτουργία. Επίσης το ίδιο συμβαίνει αν από μικρός τού κάνεις λάθος γυμναστική, ας πούμε με τις ασκήσεις παπαγαλίας που επιβάλλει συνεχώς το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.



Ακόμα και ο πιο συστηματικός αναγνώστης θα δυσκολευόταν να παρακολουθήσει  και να αξιολογήσει τον απίστευτο όγκο των βιβλίων και των περιοδικών που συσσωρεύονται στα βιβλιοπωλεία, τα καφέ και τους χώρους στους οποίους προάγεται η τέχνη. Τι είναι αυτό που κάνει ένα περιοδικό να μακροημερεύσει; Το αναφέρω αυτό, επειδή κατά καιρούς έχω δει εξαιρετικά περιοδικά να αποσύρονται από την κυκλοφορία λόγω της μικρής εμπορικής τους απήχησης. Είμαι σίγουρος πως ένα ευπώλητο περιοδικό δεν είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη για την ποιότητά του. Πόσο μπορεί να αντέξει ένα καλό περιοδικό που απευθύνεται σε περιορισμένο αριθμό αναγνωστών και ποιά είναι η δική τους ευθύνη στην «επιβίωσή» του;

 
Η ευθύνη του περιοδικού είναι, λειτουργώντας με επαγγελματικά ή σχεδόν επαγγελματικά πρότυπα, να συναντήσει όλους εκείνους τους αναγνώστες που θα τους ενδιέφερε να το διαβάσουν. Αν το περιοδικό, βέβαια, δεν υποστηρίζεται από κάποιον σημαντικό εκδότη ή βιβλιοπωλείο και δεν μπορεί να διαθέσει σημαντικούς πόρους για διαφήμιση, αυτό γίνεται ένας σχεδόν απραγματοποίητος στόχος. Χρειάζεται διάρκεια, υπομονή, επιμονή και λίγη τύχη.



Τα θέματα με τα οποία καταπιάνεστε είναι θέματα που συμβαδίζουν με την επικαιρότητα; Ποιά είναι τα βασικά κριτήρια με τα οποία τα επιλέγετε; Αποφασίζετε, Βίκτωρ, ως ομάδα;
Υπάρχουν
πράγματι ομαδικές συναντήσεις στις οποίες καθορίζεται αρχικά μια «εν δυνάμει ύλη». Και λέω εν δυνάμει γιατί συχνά η επικαιρότητα φέρνει στην επιφάνεια ένα θέμα που δεν μπορούσαμε να έχουμε υπόψιν μας τότε ή γιατί άλλες φορές δεν λαμβάνουμε αρκετά ποιοτικά άρθρα για κάποιο θέμα που εντούτοις μας ενδιαφέρει πολύ. Γενικά η συνταγή που ακολουθούμε είναι ένα μείγμα επικαιρότητας και διαχρονικότητας, καθώς κάθε τεύχος έχει τον άπιαστο στόχο ν' αφήσει το στίγμα του στο χρόνο.





Κυριαρχεί η  άποψη που λέει πως «όλα έχουν ειπωθεί». Μια τέτοια άποψη, για μένα, είναι επικίνδυνη γιατί αποθαρρύνει τους ανθρώπους από την αναζήτηση της προσωπικής τους έκφρασης. Με δεδομένο τους άπειρους συσχετισμούς λέξεων υπάρχει πάντα κάτι που ακόμη δεν έχει ειπωθεί με τον καλύτερο τρόπο. Πόση έμφαση δίνετε στον λόγο και πόσο παιδεύετε τη γλώσσα για την καλύτερη διατύπωση των νοημάτων;


Συμφωνώ απολύτως. Είναι μια άποψη τρομερά επικίνδυνη, αφού οδηγεί βολικά και καθησυχαστικά στην πνευματική οκνηρία και ακινησία. Όχι μόνο υπάρχουν πράγματα που μπορούν να ειπωθούν με καλύτερο τρόπο, αλλά και νέα πράγματα που διαμορφώνονται από καινούριες κοινωνικές συνθήκες, όπως λόγου χάριν οι κοινωνικές σχέσεις την εποχή του Προσωποβιβλίου για τις οποίες δεν θα μπορούσε με ακρίβεια να μιλήσει ο Πλάτωνας, ο Μέγγιος, ο Κομφούκιος ή ο Αριστοτέλης. Είναι μια φράση που την έχω πολεμήσει και σε διαπροσωπικό επίπεδο, χωρίς φοβούμαι επιτυχία, καθώς την έχω δει να διαβρώνει προσωπικότητες και να κατατρώει το πνεύμα αξιόλογων πνευματικά ανθρώπων που θα μπορούσαν να έχουν λαμπρή πορεία αν δεν εγκατέλειπαν στο άκουσμά της τον αγώνα.




Στις 112 σελίδες του Intellectum υπάρχουν λιγοστές διαφημίσεις, αρκετά καλές φωτογραφίες και σκίτσα και, τέλος, μπόλικος λόγος. Θα ήθελα, Βίκτωρα, να μας μιλήσεις για τη δομή του περιοδικού. Η συνέντευξη από έναν σημαντικό άνθρωπο, τα επιστημονικά άρθρα, οι μελέτες, τα χρονογραφήματα και τα διηγήματα καταλαμβάνουν πάντα τον χώρο τους; Υπήρξαν στιγμές που λόγω πληθώρας ύλης αναγκαστήκατε να αφήσετε κάτι απ' έξω;

 
Συνήθως
όταν είναι κάτι πολύ καλό, δεν μένει ποτέ ουσιαστικά απ' έξω, αλλά μεταφέρεται για το επόμενο τεύχος ή σε κάποιες εξαιρετικές περιπτώσεις δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα μας στο διαδίκτυο. Λόγου χάριν, μετά μεγάλης μου λύπης στο 9ο τεύχος δεν μπορέσαμε να βάλουμε ένα από τα καλύτερα διηγήματα που διάβασα τα τελευταία έτη, την «Ανθρωποθυρίδα», αλλά έχει ήδη φτιαχτεί η μακέτα για την εκτύπωσή της και θα μπει στο επόμενο, ενώ η πολύ καλή ομιλία του Γιάννη Μηλιού για την κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την αντίσταση των κοινωνικών κινημάτων τον καιρό των μνημονίων του δημοσιεύεται σήμερα στο διαδίκτυο.  




Επιστήμη και τέχνη συνυπάρχουν ισότιμα στην ύλη του περιοδικού. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί το 16σέλιδο ένθετο της ψηφιακής ποιητικής επιθεώρησης «Ποιείν». Πες μας λίγα λόγια για αυτή την συνεργασία.

 
Τα
τελευταία τρία χρόνια το Intellectum επιθυμούσε να έχει συνεργασία με κάποια διαδικτυακή ποιητική επιθεώρηση με σκοπό την έκδοση ενός ένθετου μαζί με κάθε τεύχος, χωρίς ωστόσο να παρεμβαίνουμε καθ' οιονδήποτε τρόπο στη διαδικασία επιλογής των ποιημάτων. Αφού μια άλλη συνεργασία που αρχικά επιθυμούσαμε δεν τελεσφόρησε στην ώρα της, συζητήσαμε με τους ανθρώπους του «Ποιείν», καταρχάς δηλαδή τον Σωτήρη Παστάκα και τον Σπύρο Αραβανή, οι οποίοι όχι μόνο αγκάλιασαν την πρότασή μας, αλλά αποφάσισαν να συνεισφέρουν και μ' ένα μικρό πόσο στην έκδοση του ένθετου, με την πεποίθηση και αυτογνωσία πως έπρεπε να επαναφέρουμε το «παιχνίδι» στη λογοτεχνία με κάθε μέσο.



Παίρνοντας ένα περιοδικό πρώτα ανοίγω τις σελίδες του και τις μυρίζω. Μετά αφήνω τα χέρια μου να γλιστρήσουν στο χαρτί και, τέλος, βλέπω το περιεχόμενό του. Σε μια επόμενη στιγμή, το τρώω σε συμβολικό επίπεδο και το μετασχηματίζω σε λόγο. Πιστεύω πως κάθε τι που ανασαίνει ως δημιουργία θα πρέπει να απευθύνεται πρωτίστως στις αισθήσεις που αποτελούν τις «πρωταρχικές δυνάμεις που αναπτύσσονται μέσα στους ανθρώπους». Πόσο συμμερίζεται η επιστημονική ομάδα του περιοδικού αυτήν την αντίληψη;

 
Δίνουμε μεγάλη έμφαση στην αισθητική αρτιότητα του περιοδικού και προσπαθούμε να βελτιώνουμε το αισθητικό αποτέλεσμα της όρασης του αναγνώστη σε κάθε τεύχος. Επίσης έχουμε επιλέξει για την έκδοση ένα αρκετά ακριβό χαρτί, το οποίο μοιάζει στην αφή με το γήινο χαρτί γραφής αλλά εκτυπωτικά έχει όλα τα πλεονεκτήματα του πλαστικοποιημένου βέλβετ. Οπότε, ναι, κι εμείς διαισθανόμαστε ότι αυτή είναι η εύλογη ανάγκη κάθε απαιτητικού αναγνώστη και συνακόλουθα προσπαθούμε να την ικανοποιήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο.




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα