Κυριακή, Ιουνίου 10, 2012

ΝΙΚΟΣ ΠΛΑΤΗΣ- PRESTO O TARDI

(Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης- αριστερά- χωρίς τον συγγραφέα Νίκο Πλατή)


Ο Νίκος Πλατής, συγγραφέας του λεξικού του θανάτου- ο τίτλος είναι "Presto o tardi",  εκδόσεις Νεφέλη -απουσιάζει από την προγραμματισμένη παρουσίαση του βιβλίου από τον ομότεχνο και δημοσιογράφο Γιώργο Σκαμπαρδώνη. Στην 9η διεθνή έκθεση βιβλίου -είναι αλήθεια αυτό - ο Σκαμπαρδώνης παρευρίσκεται ως ομιλητής σε αρκετές παρουσιάσεις βιβλίων και, κάνοντας χιούμορ, αποκαλεί τον εαυτό του "Άλκη Στέα των βιβλίων". Το βιβλίο που παρουσιάζει ερήμην του συγγραφέα έχει γραφτεί με αρκετό χιούμορ και γι' αυτό η εισαγωγή του ομιλητή είναι απολύτως συμβατή με το πνεύμα του βιβλίου και μας προϊδεάζει για αυτό που θα επακολουθήσει.

Ο Σκαμπαρδώνης αποκαλεί τον Νίκο Πλατή "Ηλία Πετρόπουλο από την ανάποδη". Επεξηγεί πως ο Πλατής διαθέτει χιούμορ, κάτι που απουσίαζε  από τον Ηλία Πετρόπουλο. Τον χαρακτηρίζει ακόμη "Μίδα των λημμάτων". Το βιβλίο "Presto o tardi" που σημαίνει "αργά ή γρήγορα" θα μας συμβεί το μοιραίο του θανάτου, είναι μια κωμικοτραγική πινακοθήκη λημμάτων. Σε αυτήν την τεράστια εργασία ο Πλατής οικοδομεί ένα λεξικό με λήμματα όχι πραγματικά αλλά υπονομευμένα. Ο συγγραφέας είναι σπεσιαλίστας της ανατροπής και της απομυθοποίησης. Σκοπός του είναι να γελοιοποιήσει τον φόβο  του θανάτου. Ο 60χρονος Πειραιώτης με σπουδές αρχιτεκτονικής μας λέει πως ο ίδιος "δεν διακατέχεται από τον φόβο του θανάτου" (Μικέλα Χαρτουλάρη-Βιβλιοδρόμιο, 15/4/2012).  

Οι σύγχρονες κοινωνίες μέσα από την βιομηχανία του θεάματος και τις σημαντικές εξελίξεις στον χώρο της Ιατρικής δίνουν τη ψευδαίσθηση πως ο κόσμος θα παραμένει νέος χωρίς να γεράσει ποτέ! Ο θάνατος ως μοναδική βεβαιότητα για τη ζωή των θνητών ανθρώπων παρουσιάζεται ως μια πιθανότητα που αφορά το μακρινό μέλλον! Αυτή η απώθηση του θανάτου έχει σαν συνέπεια να επιδεικνύουν οι άνθρωποι αλαζονεία και να γίνονται υβριστές στην καθημερινότητά τους. Αντιθέτως, μια "ειρηναία αποδοχή" της φθοράς και του θανάτου θα τούς έκανε μετριοπαθείς, συγκαταβατικούς και αξιοπρεπείς στην πορεία προς το αναπόφευκτο! Ωστόσο, δεν είναι εύκολο κάτι τέτοιο! Στο προηγούμενο ποστ για την Κατερίνα Μάτσα, ο Σάββας Μιχαήλ λέει  πως δεν μπορεί να υπάρξει κατάφαση θανάτου και συμβιβασμός! Άρα; Άρα μας μένει το χιούμορ , η σάτυρα, η ειρωνική ματιά για να αντέξουμε τον φόβο του θανάτου. Μέσα στην αδυναμία του " να κοιτάξει κατάματα δύο πράγματα: τον ήλιο και τον θάνατο", ο άνθρωπος χρειάζεται να επινοεί στρατηγικές και μεθόδους για να κάνει υποφερτή και δημιουργική τη ζωή του. Το βιβλίο του Νίκου Πλατή επιθυμεί να μας εξοικειώσει με τους βαθύτερους φόβους μας μπροστά στον θάνατο και είναι, προς το παρόν, το τελευταίο της δημιουργικής του πορείας που ξεκινάει το 1982 με το "Κάμα Τσούχτρα"! 

Ένας από τους ομορφότερους στίχους που έχω διαβάσει στα "Παράδοξα" του Ευγένιου Αρανίτση λέει :Σ΄όλα μου τα μέλη  αληθεύει ο θάνατος. Ίσως γι' αυτό και η ερωτική πράξη γιορτάζεται στο βιβλίο του Πλατή με στίχους σαν και τους παρακάτω:

Νεκρός ιδών του τάφου ανεστήθη/
αναστηθείς εισήλθεν του τάφου/
εισελθών του τάφου εδάκρυσεν/
δακρύσας εξήλθεν του τάφου/
και εξελθών του τάφου απέθανεν/
Τι είναι;
   
Εντοπίζοντας το μέλος του σώματος δεν έχουμε παρά να γελάσουμε και να απαντήσουμε εύκολα στο αίνιγμα. Νομίζω πως αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος για να διαβάσουμε το σπαρταριστό  λεξικό του θανάτου!  

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα