Σάββατο, Ιουλίου 07, 2012

ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ

Διάβαζα το ογκώδες βιβλίο του Λουκρήτιου για την Φύση των Πραγμάτων και από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα άκουσα την έντονη και καθαρή φωνή ενός κοριτσιού. Το κορίτσι ήταν θυμωμένο και μιλούσε σε έντονο ύφος. Μην ακούγοντας τον αντίλογο, υπέθεσα πως μιλούσε σε κινητό τηλέφωνο.

 Πέρασαν μέρες από τότε. Ωστόσο, η φωνή της εξακολουθεί να διατηρεί μέσα της όλη εκείνη  την φρεσκάδα που μοίρασε άθελα και γενναιόδωρα σε μένα. Εννοώ πως δεν ήθελα να δω την μορφή της - δεν θα πρέπει να ήταν  πάνω από δέκα χρονών- αφού μού αρκούσε η φωνή της. Να μερικά από αυτά που  άκουσα να λέει: "Να κάθομαι σαν χαζή και να πληρώνω τις βλακείες σας... όλα εγώ τα κάνω... κάθομαι και ποτίζω τα λουλούδια σας... Ας το καλό σας!" Προφανώς, κάποιος από το στενό συγγενικό της περιβάλλον της ζήτησε να ποτίσει τα λουλούδια που απειλούνται αυτό το διάστημα από την υπερβολική ζέστη. Ωστόσο, οι υποδείξεις και οι συμβουλές  αυτού του ατόμου θύμωναν ακόμη περισσότερο το κορίτσι που αναγνώριζε πως οι ευθύνες που ανελάμβανε ήταν παραπάνω από τις ευθύνες που αναλογούν σ' ένα μικρό κορίτσι.

Το κορίτσι έχει μάθει καλά πως στο διάβα της ζωής του θα υπάρξουν κι άλλες περιπτώσεις κατά τις οποίες θα υποδύεται την χαζή και θα πληρώνει τοις μετρητοίς για τις βλακείες των άλλων. Επίσης, γνωρίζει ότι τα λουλούδια χρειάζονται περισσότερη φροντίδα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και ότι ασχολούμενοι μαθαίνουμε για όλα αυτά που δεν ξέρουμε. Τέλος, έμαθε να διατυπώνει ευγενικά τον θυμό της.

Το μικρό κοριτσάκι το χάρηκα γιατί τόλμησε να μιλήσει για όλα αυτά που την καταπίεσαν και την έκαναν να δυσανασχετεί. Η στιγμιαία ευφορία μου  υπήρξε ένα καλό διάλειμμα για να επιστρέψω με περισσότερη ορμή στο διάβασμα για τον Λουκρήτιο!   

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα