Σάββατο, Ιουλίου 21, 2012

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ





(Από την εκδήλωση στην φετινή  9η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου. Συζητούν οι συγγραφείς Βασίλης Αμανατίδης-στα αριστερά-, Δημήτρης Τανούδης και Γιάννης Παλαβός).

Με αφορμή την ποιητική συλλογή "7:ποίηση για video games" ο Βασίλης Αμανατίδης απαντά σε ερωτήσεις του Βασίλη Κ. Καλαμαρά στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία(12/11/2011). Να μερικά από αυτά που λέει ο Βασίλης Αμανατίδης:

-Η ποίηση είναι διαφεύγουσα. Προκύπτει πάντα κάπου "ανάμεσα" στις ραφές των υλικών σου και των ποικίλλων "γλωσσών" που χρησιμοποιείς. Το σίγουρο είναι πως η ποίηση δεν ανήκει αποκλειστικά στον χώρο των λέξεων.

-Η εικονική πραγματικότητα παρέχει τη δυνατότητα ενός νέου είδους απόστασης από τον εαυτό μας και τους άλλους. Ευνοεί, επίσης, τη χρήση επάλληλων προσωπείων , τη δημιουργία ρόλων, έναν επανορισμό της έννοιας της "ταύτισης".

-Αυτή η πρωτοφανής αποσπασματικότητα και μη γραμμικότητα μας εκπαιδεύει σίγουρα σε νέες ικανότητες πρόσληψης. Αλλά η γραμμική αφήγηση δεν είναι παρά μία κατασκευή, ενώ ο νους λειτουργούσε πάντα μη γραμμικά και μέσα από τυχαίες "υπερ-συνδέσεις". Έτσι, μια τέτοια ιλιγγιώδης τροπή της τεχνολογίας- που μας κάνει προς το παρόν να νιώθουμε σαν ζαλισμένα έντομα μπροστά σε κάποιο φως -υποθέτω πως αποκαθιστά ένα είδος δικαοσύνης.

-Το "7:ποίηση για video games" προσδοκά να είναι ποίηση και ως προφορικός και γραπτός λόγος και ως εικόνα και ως τυπογραφία. Και τελικά, να είναι -αν είναι- ποίηση και ως εμφάνιση (βιβλίο) και ως εξαφάνιση(performance πέρα από το βιβλίο)

-Κάνοντας μία περφόρμανς, προτείνω μία, ακόμη πιο σωματοποιημένη , εκδοχή του βιβλίου μου.

-Το βιβλίο ως αντικείμενο δύσκολα θα εξαφανιστεί μέσα στην περιρρέουσα ψηφιοποίηση.

-Τα πάντα είναι γραφή.Από το "α" ως το "ω" , η αλφάβητος δεν είναι παρά κοσμομιμητικές εικόνες, που κάποτε οπτικοποίησαν την ικανότητα του ανθρώπου να φθέγγεται και να εκπέμπει την αρθρωμένη φωνή του και βεβαίως την κραυγή.

Την πρώτη φορά που είχα δει τον Βασίλη Αμανατίδη ήταν σε μια εκδήλωση στο Εντευκτήριο. Τότε, είχε παρουσιάσει με τον δικό του τρόπο ένα ποίημα του Κάμμινγκς. Στο πλαίσιο του 8ου Φεστιβάλ Εικαστικών Τεχνών Πεδίο Δράσης Κόδρα 08 ο Αμανατίδης συμμετείχε με ποιήματα από τη συλλογή "Ο λαγός και η εξοχή". Τα ποιήματα αυτά είχαν αποτελέσει τη βάση του ποιητικού περφόρμανς που το παρουσίασε ο Αμανατίδης και ο μεταφραστής τους στα ρωσικά Γιεβγκένι Νικίτιν κατά τα εγκαίνια της έκθεσης "Τα όνειρα του λόγου". Το ποίημα "Έχουν εγκαίνια στις κερήθρες" μου αρέσει πολύ:

Δεν μπορεί παρά να έχει παρατηρηθεί
πως οι μέλισσες όταν καίγονται
γίνονται σαν κόκκινο βελούδο τρυφερές
κι εύθραυστες σα γυμνή κόρη γαλάζιου ματιού
μετά πεθαίνουν

Έχει σίγουρα προηγηθεί η φωτιά
που λιώνει τις κερήθρες
και η ανάληψη των τελευταίων ονείρων
του μελισσιού.
Για λίγο μάλιστα προκαλείται
κι ένας μικρός εναέριος συνωστισμός
μετά θα εξατμιστούν.
Και καθώς βέβαια τα όνειρα των μελισσών
μυρίζουνε λουλούδια,
ακόμη και μετά από καιρό
το επόμενο μελίσσι
θα ψάχνει μάταια εκεί πάνω
για έναν κήπο.


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα