Κυριακή, Αυγούστου 05, 2012

ΛΟΥΤΣΙΟ ΜΑΓΚΡΙ



O Λούτσιο Μάγκρι υπήρξε μια ηγετική φυσιογνωμία της ιταλικής Αριστεράς και ένας από τους ιδρυτές της φημισμένης εφημερίδας της ιταλικής αριστεράς "Il Manifesto". Κατά το παρελθόν υπήρξε μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης στην Τσεχοσλοβακία το 1968  υπήρξε η αιτία για μια  " πρώτη σοβαρή ρήξη με το κόμμα" (εφημερίδα Έθνος, 3/12/2011). Το 1974 ο Μάγκρι μαζί άλλους συντρόφους  ιδρύει το Κόμμα της Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομμουνισμό. Μέσα από την εφημερίδα του γίνεται "ενοχλητικός" ασκώντας κριτική στις επιλογές του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος. Τα χρόνια της ενεργητικής του εμπλοκής με την πολιτική κάνει απόπειρες δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών πάντα μέσα στο πλαίσιο της αριστερής ιδεολογίας. Απόλυτος και καθολικός στις διεκδικήσεις του αποκηρύσσει της πάσης φύσεως μικροαστικές αντιλήψεις. Υπερασπίζεται μια κουλτούρα διαλόγου. Σ' αυτήν δεν αποκλείονται οι διαφωνίες. Η διάθεση αυτοκριτικής πλεονάζει.

Ο Μάγκρι είναι λεπτολόγος όχι από σχολαστικότητα αλλά από αληθινή επιθυμία να αναδείξει τις κρίσιμες λεπτομέρειες που μπορεί να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων. Δεν έχει «την εύκολη ραθυμία των περισσότερων Ιταλών». Ιδεολογικά μαχόμενος, σωρεύει πλήθος θεωρητικών προβληματισμών που προκύπτουν από την ενεργό συμμετοχή του στο πεδίο των μαζικών κοινωνικών αγώνων. Ξέρει να κρατάει τις αποστάσεις όχι από σνομπισμό αλλά επειδή οι ιδεολογικές συγκρούσεις και οι διακυμάνσεις του αγώνα απαιτούν μεγάλα ποσά ψυχικής ενέργειας. Η ψυχρότητα, η αποστασιοποίηση δεν είναι πόζες αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου ανασύνταξης των δυνάμεων του για μια όλο και πιο αποφασιστική αναμέτρηση με μια  εκμεταλλευτική και καταστροφική κοινωνία( Ενθέματα, 4/12/2011, Γιάγκος Ανδρεάδης)! 

Ο Μάγκρι γνωρίζει από τα μέσα τους συμβιβασμούς, την πολιτική ανεντιμότητα, τον αφόρητο λαϊκισμό που οδηγεί πάντα στον εκμαυλισμό της πολιτικής συνείδησης. Αγαπάει την λογοτεχνία γιατί ξέρει πως για να μεταδόσει την εμπειρία του πρέπει να χειρίζεται καλά τον λόγο και να τελειοποιεί τα εκφραστικά του μέσα. Κατά την διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου «Ο ράφτης της Ουλμ» το οποίο αποτελεί " όχι μια αυτοβιογραφία, αλλά μια εμπεριστατωμένη έρευνα για τον ιταλικό κομμουνισμό από την οπτική του διεθνούς πλαισίου, ένας προσεκτικός στοχασμός, ίσως ο μοναδικός που υπήρξε για το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα της Δύσης, για τα αίτια της επιτυχίας του και για τα αίτια που το οδήγησαν στην εξαφάνιση"(Λουτσιάνα Καστελίνα, εφημερίδα Εποχή-4/112/2011) η γυναίκα του Μάρα Καλταριτζόνε αρρωσταίνει βαριά. Το βιβλίο γράφεται στην σκιά της αγωνίας του συγγραφέα για την πορεία της υγείας της γυναίκας του. Η κατάθλιψη "τον τσακίζει αφού παρακολουθεί μέρα με τη μέρα, επί τρία χρόνια, την τρομερή επιθανάτια αγωνία της Μάρας, της συντρόφου του, με την οποία είχε περάσει τα τελευταία 25 χρόνια" (Λουτσιάνα Καστελίνα, εφημερίδα Εποχή-4/112/2011). Η γυναίκα του πεθαίνει και το πένθος γίνεται ένα θανατηφόρο νόσημα για αυτόν. «Ο Λούτσιο άρχισε να πεθαίνει όταν πέθανε η Μάρα» είπε ο στενός φίλος και συνεργάτης του, Βαλεντίνο Παρλάτο (εφημερίδα Έθνος, 3/12/2011). Ιδεολογικά άστεγος και κουβαλώντας στην ψυχή του ένα βαρύ και άλυτο πένθος αποφασίζει να πάει στην Ελβετία. Εκεί παίρνει τις οριστικές αποφάσεις για την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Η απόφαση δεν είναι εύκολη και δεν λαμβάνεται με την πρώτη! Οι φίλοι του αποτυγχάνουν να του αλλάξουν την βούληση και την επιθυμία του.
 Η αυτοκτονία του στα 79 χρόνια υπήρξε η ύστατη μορφή έκφρασης ενός ανθρώπου που πολέμησε ηρωϊκά για να αλλάξει αυτός ο κόσμος και να γίνει δικαιότερος. Ο ίδιος γράφει με συγκλονιστικό τρόπο πως «αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει. Πάμε για αλλού»! (Εφημερίδα Ελευθεροτυπία).

 Ψυχικά πολυτραυματίας ο Λούτσιο Μάγκρι ηττήθηκε σε ιδεολογικό και προσωπικό επίπεδο αλλά πάλεψε για να αποφύγει αυτήν την ήττα. Υπήρξε ηττημένος αλλά όχι ηττοπαθής! Δυστυχώς, η ζωή διαμορφώνεται μέσα στην πορεία μιας συλλογικής μοίρας που έτυχε χρονικά να συμπίπτει με "τον μύθο της αφθονίας που είχε διαποτίσει κάθε τμήμα της ζωής, πλήττοντας την αυτονομία των ανθρώπινων αναγκών"(Πιέτρο Ινγκράο, εφημερίδα Εποχή, 4/112/2011). Για τον Λούτσιο Μάγκρι η θυσία των ανθρώπινων αναγκών για χάρη αυτού του μύθου είναι αδιανόητη. Η αξιοπρέπεια της ατομικής του μοίρας τα βάζει με την υποταγή και την δουλικότητα της συλλογικής μοίρας. Ο αγώνας είναι άνισος! Τέλη του 2011 ο Μάγκρι αποφασίζει οριστικά να δώσει το τέλος που αυτός θέλει για τη ζωή του. Η ευθανασία- που συγγενεύει με την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία που διαλέγει ο Μάγκρι για να αποχωρήσει από τη ζωή- ορίζεται ως  "ο σκόπιμος τερματισμός της ζωής από πρόσωπο άλλο από τον ενδιαφερόμενο, ο οποίος πραγματοποιείται βάσει αίτησης του τελευταίου, εφόσον βρίσκεται σε τελικό στάδιο ασθένειας που δεν επιδέχεται θεραπεία και δεν επιτρέπει καμιά εύλογη προσδοκία και προοπτική προσωρινής ή μόνιμης ανάνηψης" (Περί θανάτου- Η πολιτική διαχείριση της θνητότητας, εκδόσεις Νήσος, 2008).

Ο Μποντριγιάρ γράφει: «Στους πρωτόγονους δεν υπάρχει φυσικός θάνατος: κάθε θάνατος είναι κοινωνικός, δημόσιος, συλλογικός, είναι δε πάντα αποτέλεσμα μιας αντίπαλης βούλησης που πρέπει να απορροφηθεί από την ομάδα (καθόλου θέμα βιολογίας). Και η απορρόφηση γίνεται με τη γιορτή και τις τελετές. Η γιορτή είναι η ανταλλαγή των βουλήσεων (πώς θα ήταν δυνατόν να απορροφήσει η γιορτή ένα βιολογικό γεγονός;). Κακές βουλήσεις και εξιλαστήριες τελετές ανταλλάσσονται στο κεφάλι του πεθαμένου. Ο θάνατος παίζεται και κερδίζεται συμβολικά- ο νεκρός κερδίζει την καταστατική του θέση, ενώ η ομάδα εμπλουτίζεται με έναν εταίρο (Μετάφραση: Κική Καψαμπέλη, Κείμενο: Η συμβολική ανταλλαγή και ο θάνατος).

Στην θέση της ομάδας τοποθετείστε την Αριστερά. Στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα τα κόμματα της Αριστεράς έχουν να διδαχτούν κάτι  από την θυσία του Μάγκρι;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα