Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2012

ΜΑΣΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ


 (Φωτογραφία του χρήστη στο facebook, Κώστα Σπανολιού)

Ο άγιος Ισίδωρος, διαβάζω, ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στόλου που είχε ναύαρχο κάποιον Νουμέριο. Όταν η μοίρα του στόλου αγκυροβόλησε στη Χίο, ο Ισίδωρος ήρθε σε επαφή με τη χριστιανική κοινότητα του νησιού που τον έπεισε να ασπαστεί  τον χριστιανισμό και να αποκηρύξει την ειδωλολατρεία. Για την πράξη του αυτή φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας  του αποτυγχάνει να τον μεταπείσει και τον καταριέται παρακινώντας τον ναύαρχο Νουμέριο να τον θανατώσει. Με τις ευλογίες λοιπόν του πατέρα, ο Νουμέριος συνεχίζει να βασανίζει τον Ισίδωρο επιδιώκοντας να κάμψει το φρόνημα και την πίστη του. Τα βασανιστήρια, ωστόσο, δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο Νουμέριος αισθάνεται ταπεινωμένος από την αδυναμία του να επιβληθεί στον ιεραρχικά κατώτερο Ισίδωρο. Στις 14 Μαΐου 250 μ.Χ. δίνει διαταγή να αποκεφαλίσουν τον Ισίδωρο  και να αφήσουν το σώμα του άταφο. Το κεφάλι του Ισίδωρου, ωστόσο, το βρίσκει μια χριστιανή από την Έφεσο, η Μυρόπη, και το θάβει μαζί με το σώμα του. 

Το μαρτύριο του πρωτομάρτυρος Ισιδώρου  σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου "Το νησί μαστίχα", Χρίστο Μπελλέ, συμπίπτει χρονικά με την καλλιέργεια και την εμπορική εκμετάλλευση της μαστιχοφόρου σκίνου. Τα μαστιχόδενδρα που ευδοκιμούν στην νότια πλευρά του νησιού υπήρξαν σύμφωνα με την παράδοση αυτόπτες μάρτυρες του βασανιστικού θανάτου του Ισίδωρου. Τα "μαργαριταρένια δάκρυα της μαστίχας" ήταν το πένθος και συνάμα ο θαυματουργός καρπός αυτού του πένθους.

Η ανάγκη των πρώτων χριστιανών να ενδυναμώσουν το πνεύμα του Χριστιανισμού και να διαιωνίσουν την πίστη τους, τους ώθησε να δημιουργήσουν τον μύθο για τα μαστιχόδεντρα και τα μαργαριταρένια δάκρυά τους! Σήμερα, αντικρίζοντας από τηλεοράσεως τα χιλιάδες καμένα στρέμματα στο νησί της Χίου, μπορώ να φανταστώ τα μαργαριταρένια δάκρυα των κατοίκων της που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες της τεράστιας καταστροφής!

Ο άγιος Ισίδωρος δεν έκανε το θαύμα του και δεν αποσόβησε την εξάπλωση της φωτιάς! Οι δεήσεις και οι επικλήσεις στην χάρη και τη δύναμή του δεν έπιασαν τόπο. Μόνη και ακλόνητη αλήθεια, τα δάκρυα των κατοίκων του νησιού και το πένθος τους για την ανυπολόγιστη καταστροφή. Αργά και σε βάθος χρόνου θα φανεί ο θαυματουργός καρπός αυτού του πένθους...    
 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα