Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2012

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΠΡΑΞΙΑΣ

 Μιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας
λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και είτανε,
άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός.

Εγγονόπουλος


Τους βλέπω και τους ξαναβλέπω στην τηλεόραση και ματαίως περιμένω να ακούσω κάτι διαφορετικό. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι συναγωνίζονται στις αβάσταχτες κοινοτοπίες τους και έτσι συμμετέχουν ισότιμα στο έγκλημα αποσιώπησης των αιτιών που οδήγησαν την χώρα σε αυτήν την κατάντια. Η σκέψη που αναπτύσσεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι μονοδιάστατη και κατασκευασμένη κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι ομιλούντες να κατέχουν την αποκλειστική χρήση της. Αν υπάρχει αδιέξοδο αυτό εντοπίζεται στον λόγο και πουθενά αλλού. Άπαξ και ξεφύγει κάποιος από τον λόγο που κατέχουν αποκλειστικά οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι,  πέφτουν πάνω του και του ζητούν επειγόντως την λύση του προβλήματος και την άρση του αδιεξόδου. Έχω μπουχτίσει να ακούω ερωτήσεις για το τι πρέπει να κάνουμε την δεδομένη στιγμή αλλά, όλως περιέργως, δεν ακούω ερωτήσεις για το τι δεν πρέπει να κάνουμε. Για την γλώσσα της εξουσίας και της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας (κάποια στιγμή πρέπει να συζητήσουμε και τον βαθμό συγχώνευσής τους) η αληθινή δράση ορίζεται μέσα από αυτό που γίνεται και όχι από αυτό που δεν γίνεται. Το πρώτο λογίζεται ως πράξη ενώ το δεύτερο ως απραξία.

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή και ανεξήγητη αυτή η ακαμψία του λόγου που παρατηρείται στις συζητήσεις στα Μ.Μ.Ε. Όλα είναι χιλιοειπωμένα και προβλέψιμα, όλα είναι σαν μην πέρασε μια μέρα!

Ανοίγω το περιοδικό "Εκ των υστέρων" και διαβάζω σε κείμενο της Ιωάννας Παναγιωτοπούλου τα εξής:

Η ψυχική ακαμψία δεν δίνει καμία δυνατότητα παιχνιδιού με τη  φαντασία, ο λόγος είναι δομημένος με αναπαραστάσεις πράγματος, το συναίσθημα μονωμένο. Έτσι, ο λόγος ισοδυναμεί με πράξη και δεν είναι επικοινωνία και νόημα.
  
Νοστάλγησα πολύ την απραξία...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα