Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2012

"ΑΠΟΣΤΑΣΗ"

Το νήμα μιας ζακέτας είναι το νήμα μιας ζωής που κόβεται άδοξα στον θάλαμο ενός νοσοκομείου. Είναι η ασημένια κλωστούλα για την οποία μας είχε μιλήσει κάποτε ο ποιητής Ευγένιος Αρανίτσης. Το νήμα μιας ζακέτας ενώνει τις ψυχές των ανθρώπων. Η κυρία Ελένη στην ταινία μικρού μήκους "Απόσταση" (σκηνοθεσία Σοφία Εξάρχου) έχει χάσει τον άντρα της. Στον ίδιο θάλαμο με τον άντρα της νοσηλεύεται και ένας κύριος που αναλαμβάνει να παραδώσει στο σπίτι την ξεχασμένη ζακέτα της κυρίας Ελένης. Μέσα από την παράδοση αυτής της ζακέτας-συμβόλου αναπτύσσεται ένας δεσμός και μια σχέση αλληλεγγύης ανάμεσα στον άντρα και την πενθούσα. 

Η κυρία Ελένη μετά τον θάνατο του άντρα της είναι απομονωμένη. Τα ψώνια της τα κάνει μια γειτόνισσα που την συμπονά. Κάποια στιγμή την παρακαλεί "βγες έξω να σε δούμε"! Η δυστυχισμένη γυναίκα είναι σκεφτική και ανέκφραστη. Βρίσκει παρηγοριά στην ανάγνωση βιβλίων. Οι μετακινήσεις μέσα στο σπίτι της είναι οι αναγκαίες. Κάποια στιγμή χτυπάει το θυροτηλέφωνο και την βλέπουμε να διστάζει να απαντήσει. Ο άντρας που της είχε φέρει τη ζακέτα πατάει το θυροτηλέφωνο και είναι επίμονος! Η γυναίκα αποφασίζει να απαντήσει. Ο άντρας τής ζητάει μια εξυπηρέτηση. Ο ίδιος έχει δουλειά και ζητάει από την γυναίκα να κρατήσει το παιδί του και να το πάει στο Ωδείο για να μην χάσει το μάθημά του! Η γυναίκα, αν και δεν έχει διάθεση, θέλει να τον εξυπηρετήσει. Για την κυρία Ελένη το παιδί γίνεται το παράθυρο για τον έξω κόσμο. Όλα εκεί έξω κυλούν στους γνωστούς ρυθμούς. Η ζωή συνεχίζεται! Αυτοκίνητα, κόρνες, φασαρία, μικροπωλητές, διαβάσεις, όλα κυλάνε και υπάρχουν σ' έναν χρόνο "που δεν κοιτάει την μελαγχολία" της πενθούσας. Το παιδί αμέριμνο και ανυποψίαστο για το οδυνηρό βίωμα της κυρίας Ελένης προπορεύεται στο δρόμο, κρύβεται και τρομάζει την συνοδό του! Στο Ωδείο, η δασκάλα του παιδιού ζητάει από την κ.Ελένη να καθίσει και να ακούσει μουσική για να μην βαρεθεί. 

Το μάθημα τελειώνει και η αποστολή εξετελέσθη! Επιστρέφουν και οι δύο στο σπίτι. Περιμένοντας τον πατέρα, η κυρία Ελένη ετοιμάζει φαγητό για το παιδί! Εκείνη τη στιγμή καταφτάνει ο πατέρας και παραλαμβάνει το παιδί του ευχαριστώντας την κυρία Ελένη για την βοήθειά της! Φεύγοντας, το παιδί ξεχνάει το παιχνίδι του που είναι ένα κουρδισμένο ρομποτάκι που κινείται προς μια κατεύθυνση! Αν αναζητούσαμε την αλληγορική σημασία της τελευταίας σκηνής θα ισχυριζόμασταν πως είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία των ανθρώπων προς το αναπόφευκτο τέλος!

Η ταινία της Σοφίας Εξάρχου είναι μια μελέτη στην απώλεια, το πένθος και την προσφορά! Όλα αυτά αποτελούν τον κρίκο μιας αλυσίδας που στις μέρες μας μοιάζει να έχει σπάσει...    

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα