Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2012

ΑΡΟΝ ΤΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙ

Περπατώντας μού αρέσει να ακούω τους άλλους να μιλούν. Μού αρέσουν οι τυχαίες συναντήσεις των φίλων και η εγκαρδιότητα που συνοδεύει αυτές τις συναντήσεις. Προχτές, δύο ηλικιωμένες κυρίες  αστειεύονταν και η μία από αυτές, το πιο πειραχτήρι, απευθύνθηκε στην άλλη λέγοντας: "ενθουσιάστηκες που είδες κάποιον να κλαίει σαν εσένα;". Δεν είχα προλάβει την αρχή της στιχομυθίας τους, ωστόσο αυτό που είχα ακούσει μού ήταν αρκετό. Αποχωρώντας από το συγκεκριμένο σημείο της συνάντησης, σκέφτηκα ότι η φράση που μόλις είχα ακούσει θα μπορούσε να παραφραστεί και ως "ενθουσιάστηκες που είδες κάποιον να κλαίει μαζί σου;". Εντάσσοντας τις δύο φράσεις σε ένα ενιαίο νοηματικό σύνολο, τις θεώρησα σαν έναν καλό ορισμό της έννοιας συμπόνια. Οι άνθρωποι, σκέφτηκα, προσμένουν στη ζωή τους αυτούς που θα κλαίνε σαν κι αυτούς και συντροφιά με αυτούς! Στην πρώτη περίπτωση, οι άνθρωποι ικανοποιούν την ναρκισσιστική τους ανάγκη να εντοπίζουν στους άλλους συναισθηματικές αντιδράσεις παρόμοιες με τις δικές τους. Στη δεύτερη περίπτωση, αυτός που συμπάσχει μαζί σου είναι το μέλος μιας κοινωνίας που έχει αποκτήσει την ικανότητα του "συναισθάνεστε". Και στις δύο περιπτώσεις η έννοια της συμπόνιας σφυρηλατείται μέσα σε ένα περιβάλλον συναισθηματικής ασφάλειας. Άραγε, υπάρχει συμπόνια που γεννιέται έξω από ένα τέτοιο περιβάλλον συναισθηματικής ασφάλειας;     

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα