Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2012

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΓΗΙΝΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Πριν καιρό είχα πάει στο μνημόσυνο μιας φίλης μου που είχε χάσει τον άντρα της ξαφνικά. Το απροσδόκητο πένθος είναι πάντα βαρύ και αιφνιδιάζει. Γίνεται ακόμα πιο βαρύ όταν βιώνεται για κάποιον που είναι  νέος. Μέσα σε λίγες στιγμές από το συμβάν, η φίλη μου και όλη η οικογένειά της θα έπρεπε να νοηματοδοτήσουν εκ νέου τη σχέση με το άνθρωπο που οριστικά είχε χαθεί.

Στην εκκλησία ο παπάς τέλεσε το μνημόσυνο και προς το τέλος απευθύνθηκε στον κόσμο -πράξη προσβλητική για τους παρευρισκόμενους- και ρώτησε αν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να περάσει τα πλακάκια στην αίθουσα δεξιώσεων. Για να προλάβει τις παρανοήσεις, ο παπάς μίλησε για έναν καλό χριστιανό που πρόσφερε αφιλοκερδώς  αυτά τα πλακάκια. Τέτοιες κουβέντες, καταλαβαίνετε, δεν άφηναν περιθώριο σε κανέναν να σκεφτεί  για να παράσχει τις υπηρεσίες του επ' αμοιβή! Όλα έπρεπε να γίνουν με εθελοντική εργασία και ζήτω το τζάμπα!!!

Οι κηδείες και τα μνημόσυνα είναι τελετές κατά τις οποίες οι πενθούντες έχουν την ανάγκη της προσφοράς ως αντιστάθμισμα της απώλειας του αγαπημένου προσώπου. Πολλές δωρεές γίνονται στην μνήμη των νεκρών. Οι ιερωμένοι το γνωρίζουν αυτό και το εκμεταλλεύονται καταλλήλως. Στρατιές εθελοντών και δωρεές αφήνουν άθικτο το κεφάλαιο της εκκλησίας. Είναι σίγουρο πως αν ο παπάς καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο θα αξιολογηθεί θετικά από την εκκλησιαστική ιεραρχία  για τους χειρισμούς και την ικανότητά του να βρίσκει πόρους από το πουθενά.

Με ξένα κόλλυβα γίνονται οι κηδείες και τα μνημόσυνα! Το κλειδί για την πόρτα του γήϊνου Παραδείσου το κρατούν οι παπάδες και είναι το Πένθος ...

1 σχόλια:

Τη 6:00 μ.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

Η τελευταία παράγραφος τα λέει όλα, Γιάννη.
Γεωργία.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα