Κυριακή, Ιανουαρίου 22, 2012

22/1/2011...

M E Σ Α Ν Υ Χ Τ Α...







Παρασκευή, Ιανουαρίου 13, 2012

THΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ ΠΑΛΙ ΟΜΟΙΩΘΗΚΑ-ΕΛΥΤΗΣ

Παρασκευή, Ιανουαρίου 06, 2012

ΤΖΟΝ ΣΤΙΟΥΑΡΤ ΜΙΛ

Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Βρετανούς στοχαστές. Γεννήθηκε το 1806 και έζησε μέχρι το 1873. Ο μικρός Τζον διαπαιδαγωγείται μέσα σε ένα άκρως αυστηρό και δογματικό περιβάλλον. Ο πατέρας του τον προορίζει για μεγαλοφυΐα και για αυτό τον σπρώχνει από πολύ νωρίς στα βαθιά. Ο Τζον Στιούαρτ Μιλ αρχίζει να μαθαίνει ελληνικά σε ηλικία τριών χρόνων. Στα οκτώ μαθαίνει λατινικά και έχει διαβάσει έξι πλατωνικούς διαλόγους. Στα δεκατρία του χρόνια διαβάζει μαθήματα Πολιτικής Οικονομίας και στα δεκαπέντε του εμβαθύνει στην φιλοσοφία του επιστήθιου φίλου του πατέρα του, του Μπένθαμ.

Η πνευματική εκγύμναση ενός μικρού παιδιού υπήρξε μια πράξη απάνθρωπη. Ο Μιλ προκειμένου να εκπληρώσει τις προσωπικές φιλοδοξίες του πατέρα του, πρέπει να θυσιάσει την παιδική του ηλικία και μαζί με αυτήν τις ονειροπολήσεις, το παιχνίδι και την ξεγνοιασιά. Τέτοιες θυσίες, ωστόσο, δεν περνούν απαρατήρητες! Στα είκοσι του χρόνια ο Μιλ είναι χορτασμένος από γνώσεις αλλά βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάθλιψης. Η βαθιά υπαρξιακή κρίση που περνάει επιβεβαιώνει τον Μαρτινίδη που λέει ότι «το μόνιμο επιδόρπιο της γνώσης είναι η απόγνωση» -το είχα διαβάσει κάποτε σε ένα παλιό τεύχος του ΑΝΤΙ. Για να μην πολυλογούμε, η κατάθλιψη-αλλιώς παθολογικό πένθος- είναι μια θλίψη που δεν μπορεί να βιωθεί (Ευγένιος Αρανίτσης). Ο Μιλ δείχνει να αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο. Οι άφθονες διανοητικές του γνώσεις δεν του αρκούν για να δώσει λύση στο πρόβλημα. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιεί ότι το ευάλωτο σημείο του είναι η έλλειψη συναισθηματικής παιδείας. Μια τέτοια παιδεία θέλει να αποκτήσει στρεφόμενος στην ποίηση του Γουορντσγουορθ.

(Βιογραφικά στοιχεία του Μιλ έλαβα από ένα σημείωμα του Θανάση Γιαλκέτση στην Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας, 19/9/2008)

Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2012

"ΜΕ ΜΙΑ ΑΦΙΣΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ"



Η έκθεση "Με μια αφίσα μιλάμε για τη δράση μας" παρουσιάστηκε με αφορμή την επιμορφωτική συνάντηση που οργάνωσε η σχολική σύμβουλος της 61ης Εκπαιδευτικής Περιφέρειας Ραχήλ Μαρτίδου. Η έκθεση πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού "Χρήστος Τσακίρης" στις 20 Ιουνίου 2011! Αγαπημένα παραμύθια, μηνύματα για την περιβαλλοντική υποβάθμιση, ζητήματα που αφορούν τον τομέα Αγωγής Υγείας υπήρξαν, ως επί το πλείστον, τα θέματα που επέλεξαν και επεξεργάστηκαν νηπιαγωγοί και νήπια  της 61ης Περιφέρειας Δυτικής Θεσσαλονίκης και τα παρουσίασαν στο σεμινάριο.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ


Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2012

ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ

Πρέπει να ήταν αρχές του καλοκαιριού του 1973. Καθόμουν στο μπαλκόνι και χάζευα την κίνηση στον δρόμο. Ξαφνικά, ακούω τους ήχους μιας σειρήνας και έναν ασυνήθιστο για την γειτονιά θόρυβο. Η περιέργεια για αυτά που άκουγα δεν θα κρατούσε για πολύ. Από το διπλανό δρομάκι έβγαινε με υπερβολική ταχύτητα ένα τρίκυκλο που προσέκρουε με μεγάλη δύναμη στα κάγκελα ενός υπογείου. Οι ρόδες από το τρίκυκλο βρίσκονταν στον αέρα και γυρνούσαν σαν δαιμονισμένες. Ο οδηγός κατά τη σύγκρουση φαινόταν να μην έχει τραυματιστεί και, χωρίς να χάσει καθόλου χρόνο, άρχισε να τρέχει. Από πίσω από το τρίκυκλο ακολουθούσε το περιπολικό που τον καταδίωκε! Το πλήρωμα του περιπολικού βλέποντας την εξέλιξη της καταδίωξης σταμάτησε και κυνήγησε τον άγνωστο άνδρα που στο μεταξύ είχε καταφέρει να διαφύγει. Για ένα πεντάχρονο παιδί σαν κι εμένα οι σκηνές ήταν πρωτόγνωρες. Γρήγορα κατέβηκα από το σπίτι και πήγα εκεί όπου είχε μαζευτεί πολύς κόσμος. Ο ένας αστυνομικός έδινε πληροφορίες για την εξέλιξη της καταδίωξης μέσα από τον ασύρματο ενώ ο άλλος εξηγούσε στον κόσμο ότι ο οδηγός του τρίκυκλου δεν είχε σταματήσει σε έλεγχο και γι΄αυτό τον κυνηγούσαν από την οδό Μπότσαρη.

Τα περιπολικά την περίοδο της δικτατορίας ήταν ολόασπρα. Τους αστυνομικούς τους αποκαλούσαν περιπαιχτικά «γαλατάδες» (σχετική αναφορά έχει κάνει και ο Πάνος Θεοδωρίδης). Αυτό που με εντυπωσιάζει σαράντα χρόνια μετά, είναι ο ήπιος χαρακτηρισμός εναντίων των αστυνομικών. Ως γνωστόν, οι αστυνομικοί διέθεταν μεγάλη εξουσία και αποτελούσαν τον φόβο και τον τρόμο των πολιτών τον καιρό εκείνο.

Σταδιακά, η κοινωνία άρχισε να εκδημοκρατίζεται. Οι αστυνομικοί μορφώνονταν και έμπαιναν με εξετάσεις  και ο κόσμος άρχισε να γίνεται πιο μαχητικός στην διεκδίκηση των ατομικών και πολιτικών του δικαιωμάτων. Μπροστά σε αυτήν την καινούρια πραγματικότητα η Αστυνομία έπρεπε να προσαρμοστεί και να δείξει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο. Επισήμως,  έπρεπε να δείχνει ότι συμπορεύεται και ότι είναι κοντά στις ανάγκες του πολίτη.

Σήμερα, τους αστυνομικούς δεν τους αποκαλούν χαϊδευτικά «γαλατάδες» αλλά χρησιμοποιούν πιο σκληρά συνθήματα σαν  το «μπάτσοι γουρούνια, δολοφόνοι». Ενδιαμέσως του χρόνου της μεταπολίτευσης και των ώριμων χρόνων της δημοκρατίας (των ποιών;) ακούστηκε  και το "σχολικό" για τις κλούβες της αστυνομίας! Σαν να λέμε, δηλαδή, λεωφορειάκι που κάνει συχνές στάσεις για να παραλαμβάνει τους συλληφθέντες...