Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2012

"AΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ"

Έβλεπα προχτές στη δημόσια τηλεόραση την, μικρού μήκους, ταινία «Αποχαιρετώντας» από την νεαρή σκηνοθέτρια Ρηνιώ Δραγασάκη. Η ταινία είναι παραγωγής του 2005 και έγινε με την επίβλεψη του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Μιλώντας για την ταινία, η Δραγασάκη λέει πως κάνει μια συρραφή στιγμιοτύπων χωρίς να την ενδιαφέρουν τα επιμέρους συναισθήματα. Περισσότερο, θέλει να αναδείξει ένα πιο ολοκληρωμένο συναίσθημα αποχωρισμού που είναι αρκετά πολύπλοκο και μπερδεμένο. Τα συναισθήματα της χαράς και της λύπης συνυπάρχουν ταυτόχρονα στην κοπέλα πρωταγωνίστρια  που ετοιμάζεται να ξενιτευτεί για σπουδές. Στην αρχή της ταινίας την βλέπουμε να καταβροχθίζει με βουλιμία μία πίτσα και να τακτοποιεί τα ρούχα της μέσα στην τσάντα. Από τον τοίχο ξεκολλάει αφίσες και κοιτάζει φωτογραφίες και αντικείμενα που έχουν, όπως λένε, συναισθηματική αξία. Είναι παιδί χωρισμένων γονιών. Την βλέπουμε να επισκέπτεται τον πατέρα της που είναι απορροφημένος με την εργασία του. Η κόρη του δυσανασχετεί και μάλλον υπάρχει μια διαρκής τριβή και αντιπαλότητα ανάμεσά τους. Του απευθύνεται λέγοντας «να δούμε τώρα με ποιόν θα μαλώνεις;». Ο πατέρας της φαίνεται να συνεχίζει τη ζωή του με άλλη γυναίκα. Το καταλαβαίνουμε αυτό όταν η κοπέλα επισκέπτεται την μητέρα της που την ρωτάει για το συγκεκριμένο θέμα. Η μητέρα εξακολουθεί να διατηρεί τον ρόλο του τροφού. Πιέζει την κόρη να φάει την φέτα τυρί κατά τη διάρκεια του γεύματος. Η κοπέλα δεν ξεχνάει να επικοινωνήσει τηλεφωνικώς και να αποχαιρετήσει τον παππού και την ευσυγκίνητη γιαγιά. Η καλύτερη φίλη της συμπαραστέκεται στην διεκπεραίωση και των τελευταίων γραφειοκρατικών λεπτομερειών που έχουν σχέση με την έκδοση διαβατηρίου. Η φίλη της παρακολουθεί όλες τις συναισθηματικές μεταπτώσεις από την χαρά στην λύπη και αντιστρόφως. Ο χρόνος της αναχώρησης πλησιάζει. Οι φίλοι και οι φίλες της προσπαθούν να δώσουν ένα γιορταστικό τόνο σαυτήν την αναχώρηση. Γέλια, φιλιά, αγκαλιές, ποτά και πειράγματα, όλα γίνονται σ' έναν ξέφρενο ρυθμό. Στο τέλος της ταινίας η κοπέλα περνάει τον έλεγχο των διαβατηρίων και δίνει την υπόσχεση πως κάποια στιγμή θα επιστρέψει. Στους αποχαιρετισμούς δοκιμάζονται πολλά

Πέμπτη, Αυγούστου 30, 2012

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΤΡΟΜΑΖΟΥΝ

Ο καταδιωκόμενος στο Σάγκινο του Μίσιγκαν είναι οπλισμένος με μαχαίρι. Προηγουμένως έχει διαπληκτιστεί και απειλήσει τον ιδιοκτήτη ενός καταστήματος. Οι αστυνομικοί επεμβαίνουν μετά από την κλήση που δέχονται από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού. Ο 49χρονος άντρας βρίσκεται περικυκλωμένος από τους αστυνομικούς. Αυτοί βρίσκονται παραταγμένοι απέναντι του και τού ζητούν να παραδοθεί. Ο 49χρονος δεν φαίνεται διατεθειμένος να το κάνει. Οι αστυνομικοί με τα πιστόλια διατηρούν μια απόσταση ασφαλείας από τον οπλισμένο με μαχαίρι άντρα. Η σωματική επαφή πρέπει να αποφευχθεί. Οι εγγυητές της δημόσιας ασφάλειας και τάξης στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον σαν να παίρνουν κουράγιο! Μοιάζουν σαν εκτελεστικό απόσπασμα. Δευτερόλεπτα αργότερα, αψυχολόγητα και αναίτια, πυροβολούν. Οι σφαίρες είναι πολλές και φαίνεται να προέρχονται από τα πιστόλια όλων των αστυνομικών. Ο δύστυχος άντρας σωριάζεται και το σώμα του έχει "γαζωθεί" κυριολεκτικώς! Έχει δεχτεί 46 πανικόβλητες σφαίρες -μία περίπου για κάθε έτος της ζωής του- από ανθρώπους που υποτίθεται πως είναι εκπαιδευμένοι να διαχειρίζονται με ψυχραιμία τέτοιου είδους κρίσεις. Στο βίντεο που παρακολουθούμε , βλέπουμε τους αστυνομικούς να είναι φοβισμένοι και να μην κάνουν τίποτα για να αποσοβήσουν την τραγική κατάληξη του καταδιωκόμενου, λες και είναι όλα προδιαγεγραμμένα. Οι αστυνομικοί που είχαν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και έκαναν χρήση των όπλων, το έκαναν σε κατάσταση πανικού. Αν σκιαγραφούσαν την κατάσταση που βιώνουν θα μας έλεγαν τα εξής:

"Η ζωή στην Αμερική δεν έχει καμιά απολύτως αξία! Όλοι οπλοφορούν εδώ και όποιος προλάβει να τραβήξει πρώτος το όπλο θα επιζήσει και θα γυρίσει πίσω στην οικογένειά του για να αγκαλιάσει τα παιδιά και τη γυναίκα του. Δεν αφαιρούμε τις ζωές των κακοποιών αλλά επιβάλουμε τον νόμο.

Ο Νόμος, λοιπόν, επιβλήθηκε...     

Τετάρτη, Αυγούστου 29, 2012

Η ΑΙΩΝΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΤΙΜΙΑΣ

Η δουλεία αποτέλεσε κύρια αιτία του εμφυλίου πολέμου, στενά συνδεδεμένη με τις ευρύτερες αντιθέσεις που παρατηρούνταν μεταξύ του Βορά και του Νότου της Αμερικής σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. 
 Βικιπαίδεια




(Απόσπασμα από το βιβλίο του Μπόρχες "Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας" σε μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη, εκδόσεις Ύψιλον 1998- οι λέξεις που είναι μαρκαρισμένες με "έντονη" γραφή είναι δικές μου):

Στις αρχές του 19οι αιώνα (η εποχή που μάς ενδιαφέρει) στις όχθες του Μισισιπή οι νέγροι δούλευαν στις βαμβακοφυτείες απ' το πρωί μέχρι το βράδυ. Κοιμόντουσαν σε ξύλινα καλύβια, κατάχαμα. Εκτός από τη σχέση μάνας-παιδιού οι δεσμοί συγγενείας ήταν περιστασιακοί και αμφίβολοι. Ονόματα είχαν, αλλά μπορούσαν να κάνουν και χωρίς επώνυμα. Ανάγνωση δεν ήξεραν. Οι απαλές και ψιλές φωνές τους τόνιζαν κάτι εγγλέζικα με μακρόσυρτα φωνήεντα. Δούλευαν σε σειρές, σκυμμένοι κάτω από το μαστίγιο του επιστάτη. Το 'σκαγαν, και άντρες με μακριές γενιάδες πηδούσαν πάνω σ' όμορφα άλογα και τούς έπαιρναν στο κατόπι με άγρια κυνηγόσκυλα.
  Στα αλλεπάλληλα στρώματα από ζωώδεις ελπίδες και αφρικάνικους φόβους, προστέθηκαν τα λόγια της Γραφής: πίστευαν επομένως στο Χριστό. Έψελναν όλοι μαζί από τα βάθη της ψυχής τους του Go down Moses. Ο Μισισιπής ήταν γι' αυτούς η μεγαλοπρεπή εικόνα του ασήμαντου Ιορδάνη.
   Οι ιδιοκτήτες της σκληρής τούτης γης κι αυτών των νέγρικων κοπαδιών, ήταν αργόσχολοι και άπληστοι μακρυμάλληδες ευγενείς, που ζούσαν σε μεγάλα οικήματα- πάντοτε μ' ένα ψευτοελληνικό προστέγασμα ασπρόξυλο- με θέα στο ποτάμι. Ένας καλός σκλάβος τούς στοίχιζε χίλια δολάρια κι δεν κρατούσε για πολύ. Μερικοί, είχαν την αχαριστία ν' αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν. Με την αβεβαιότητα αυτή που επικρατούσε, έπρεπε να τούς ξεζουμίζουν όσο ήταν δυνατό. Αυτός ήταν κι ο λόγος που τούς είχαν στα χωράφια απ' τα χαράματα ως αργά το βράδυ, κι αυτός ήταν επίσης ο λόγος που απαιτούσαν να δίνουν κάθε χρόνο οι φυτείες κι από μια σοδειά καπνό, μπαμπάκι και ζαχαροκάλαμο. Το χώμα, καταπονημένο και κακοδουλεμένο απ' αυτή την άπληστη καλλιέργεια, σε λίγα χρόνια έγινε άγονο: οι φυτείες κατακλύστηκαν από λάσπη και ρήμαξαν. Στις εγκαταλειμμένες φάρμες, στα περίχωρα των πόλεων, ανάμεσα σε πυκνά ζαχαροκάλαμα και βρωμερά βαλτοτόπια ζούσαν οι poor whites, οι φτωχοί λευκοί. Ήταν ψαράδες και,  όταν τύχαινε, κυνηγοί ή ζωοκλέφτες. Συχνά ζητιάνευαν λίγα κλεμμένα τρόφιμα απ' τους νέγρους αλλά, και μέσα σ' αυτή την έσχατη κατάσταση, διατηρούσαν κάποια έπαρση: την έπαρση ενός καθαρού, αμόλευτου αίματος(...) 

Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2012

ΤΟ ΟΛΟΓΙΟΜΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΕ ΦΕΤΕΣ

Πάλι θα ακουστούν ρομαντικές μελωδίες και οι ψυχές των ερωτευμένων θα διανύσουν τις συνήθεις φεγγαρόλουστες διαδρομές τους. Στα μουσεία θα υπάρξουν προγραμματισμένες ξεναγήσεις και η είσοδος θα παραμείνει ελεύθερη μέχρι αργά το βράδυ για να απολαύσουν οι επισκέπτες το ολόγιομο φεγγάρι-όχι άλλα ολόγιομα φεγγάρια!!! Με αφορμή την δεύτερη πανσέληνο του Αυγούστου οργανώνονται θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές προβολές! Λίγο προτού οι αδιόρθωτοι ξεφουρνίσουν τις ρομαντικές μπαρούφες τους, θα ήθελα να θυμίσω με απέραντο σεβασμό κάποιους από τους αγαπημένους στίχους του Μπόρχες σε μετάφραση Δημήτρη Καλοκύρη, εκδόσεις ύψιλον:
 
Ξέρω πως απ' τις λέξεις όλες μόνο μία/
το φέρνει κατευθείαν στο νου ή το καθορίζει/
Το μυστικό για μένα, είναι να την πεις/
με ταπεινότητα.Η λέξη είναι φεγγάρι.
 
Κι αλλού στο ίδιο ποίημα:
 
Ξέρω πως το φεγγάρι ή η λέξη φεγγάρι /
είναι μονάχα ένα σημάδι που επινοήθηκε/
για την περίπλοκη γραφή αυτού του απλού/
και πολλαπλού μαζί παράδοξου που αποτελούμε.
 
Είναι ένα από τα σύμβολα που χαρίζει στον άνθρωπο/
η τύχη ή η μοίρα, έτσι που κάποια μέρα/
μέσα σε μια στιγμή έκστασης υπερούσιας ή αγωνίας/
να μπορέσει επιτέλους να γράψει, το αληθινό του όνομα.
 
Και τέλος, στο ποίημα "Σ' έναν παλιό ποιητή" ο Μπόρχες τελειώνει με τον στίχο
 "Και είχε επιτύμβιο το ματωμένο φεγγάρι"
 
Τελικά, η δεύτερη πανσέληνος του Αυγούστου θα είναι μπλε* ή κόκκινη; Εγώ λέω να προτιμήσουμε το δεύτερο...
 
* Δυο φεγγάρια θα εμφανιστούν αυτό το μήνα στον ουρανό. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι πολύ συνηθισμένο: το πρώτο φεγγάρι είχαμε στις 2 Αυγούστου και το δεύτερο στις 31 Αυγούστου, και όταν συμβαίνει το λένε «Μπλε Σελήνη ». Συμβαίνει κάποιοι μήνες να έχουν δύο πανσελήνους.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ

O θεμελιωτής και γενάρχης του υλισμού, Βάκωνας, προσπάθησε στην διάρκεια του βίου του - έζησε από το 1521 μέχρι το 1626-  να αποκομίσει τα μεγαλύτερα πρακτικά οφέλη από την μεριά εκείνων των γνώσεων που προέρχονταν από την φύση και το πείραμα. Διαβάζω στο βιβλίο "Περί Θανάτου-Η πολιτική διαχείριση της θνητότητας" πως ο Βάκωνας πίστευε ότι η "ξηρότητα αποτελεί πρωτεύον χαρακτηριστικό της γήρανσης". Αυτή η πεποίθηση δεν ήταν η μόνη που είχε. Το σεξ, έλεγε, προκαλεί θερμότητα και δεν θα πρέπει να αποφεύγεται. Ακόμη, ισχυριζόταν ότι υπάρχουν φάρμακα (χυμός παπαρούνας, καρύδα της αρέκας, καπνός) που πυκνώνουν το αίμα και ζωηρεύουν το πνεύμα. Τα συναισθήματα του φόβου, του φθόνου και του θυμού συντομεύουν τη ζωή. Ο Βάκωνας αποσκοπούσε -έτσι καταλαβαίνω-σε μια μέθοδο επιστημονική που θα εξασφάλιζε την επιμήκυνση της ζωής. Σε ένα από τα τελευταία πειράματά του γέμισε με χιόνι ένα κοτόπουλο με στόχο να αποδείξει ότι το ψυχρό μπορεί να συντηρήσει τη σάρκα. Ωστόσο, διάλεξε λάθος εποχή για να πραγματοποιήσει το πείραμά του! Ήταν χειμώνας και αρρώστησε. Πιστός και ανυποχώρητος στις πεποιθήσεις του επέλεξε να αναρρώσει σε ένα υγρό και όχι στεγνό κρεβάτι. Το γεγονός αυτό τού προκάλεσε τον θάνατο από βρογχίτιδα σε ηλικία 65 χρονών! Οι θεωρίες και η πίστη του για επιμήκυνση και μέγιστη διάρκεια της ζωής δεν ευοδώθηκαν! Παρά ταύτα, ο Βάκωνας θυσιάστηκε ο ίδιος  για την πίστη του και όχι δια αντιπροσώπων του! Άλλες εποχές και άλλα ήθη...

Σάββατο, Αυγούστου 25, 2012

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ

Η χρυσομαλλούσα Σαμπρίνα κάθεται με μια φίλη της και πίνουν χυμό σε ένα μεγάλο πολυκατάστημα, απ΄αυτά που χαρακτηρίζονται ως ο "παράδεισος των καταναλωτών"! Μιλώντας για την ηλικία της -έχει περάσει τα 14 χρόνια- ονειρεύεται να γίνει μια ευτυχισμένη μητέρα και ακαριαία συλλαμβάνει με το βλέμμα της την παρουσία μιας χαρούμενης μητέρας που σπρώχνει το καροτσάκι με το μωρό. Αμέσως ταυτίζεται μ' αυτήν την εικόνα. Βιάζεται να μεγαλώσει και να πραγματοποιήσει το όνειρό της. Στο μεταξύ, την κουβέντα των δύο κοριτσιών την διακόπτει η παρουσία κάποιων φιλενάδων τους που, όπως φαίνεται, είναι εριστικές. Αιτία; Γνωρίζουν πως η Σαμπρίνα θα μείνει μόνη της, αφού η μητέρα της σχεδιάζει να λείψει από το σπίτι. Μία από τις κοπέλες  μιλάει ειρωνικά και προκαλεί τη Σαμπρίνα να κάνει πάρτυ στο σπίτι προκειμένου να αποδείξει πως έχει μεγαλώσει πιά! Η Σαμπρίνα οργισμένη αποδέχεται την πρόσκληση και ανακοινώνει πως θα κάνει πάρτυ.

Όλα τα πάρτυ απαιτούν κάποια προεργασία. Η Σαμπρίνα έχει να αντιμετωπίσει ένα εμπόδιο, την ηλικιωμένη υπηρέτρια που ζει μαζί της στο σπίτι. Με τον φίλο της τον γάτο που διαθέτει μαγικές ικανότητες, η Σαμπρίνα σκέφτεται και αποφασίζει να φτιάξει μια μαγική σκόνη μαλλιών. Μαζί με τον γάτο και με την βοήθεια βιβλίων που περιλαμβάνουν μαγικές συνταγές, ανακατεύει μάτι σαύρας και χρυσόσκονη από ποντίκι και παρασκευάζει την μαγική σκόνη. Η ηλικιωμένη υπηρέτρια ζηλεύει τα μαλλιά της Σαμπρίνας και εύκολα θα δεχτεί τη σκόνη στα δικά της μαλλιά. Σκοπός της Σαμπρίνας είναι να μεταμορφώσει την ηλικιωμένη σε μια συνομήλική της και αυτό γιατί στο πάρτυ δεν έχουν θέση οι ενήλικες. Ωστόσο, το μαγικό δεν πιάνει ή καλύτερα δεν φέρνει το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Η γιαγιά  μεταμορφώνεται σε μωράκι. Το μωρό αρχίζει να κλαίει, να ζητάει φαγητό και να γκρινιάζει! Η Σαμπρίνα με την βοήθεια της καλής της φίλης αναγκάζεται να αναλάβει τη φροντίδα του μωρού. Το ταίζει, το καθαρίζει, τού αλλάζει τις πάνες. Πηγαίνει στο super market και αγοράζει μωρομάντηλα, πούδρα και πάνες. Η ζωή της γίνεται η ζωή μιας μητέρας που αφοσιώνεται ολοκληρωτικά στην φροντίδα του παιδιού της. Η ευθύνη είναι μεγάλη και τα λίγα λεφτά που υπάρχουν για την οργάνωση του πάρτυ εξανεμίζονται! Παρά ταύτα, η Σαμπρίνα είναι αποφασισμένη να το κάνει.

Οι ανυποψίαστοι καλεσμένοι καταφθάνουν στο σπίτι. Η Σαμπρίνα είναι απασχολημένη με το μωρό και δεν συμμετέχει με τον τρόπο που θέλει στην υποδοχή των επισκεπτών! Κάποια κορίτσια βλέπουν πως το κλίμα είναι υποτονικό και εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για το φαγητό. Κάποια από τα αγόρια αναλαμβάνουν να ζωηρέψουν την κατάσταση. Βάζουν μουσική και αρχίζει ο χορός! Τη στιγμή ωστόσο που το κέφι ανεβαίνει, πέφτει η ασφάλεια και το σπίτι βυθίζεται στο σκοτάδι. Η Σαμπρίνα απογοητεύεται από αυτήν την εξέλιξη! Όλα της πάνε στραβά! Αναζητά την παρουσία ενός ενηλίκου που θα την βγάλει από τη δύσκολη κατάσταση. Ξαναγυρνάει στο υπόγειο και αναζητά το βιβλίο με τις συνταγές για να λύσει τα μάγια του μωρού και να το μεταμορφώσει στην ηλικιωμένη υπηρέτρια. Ενόσω ψάχνει ματαίως, μια κοπέλα από την παρέα του σπιτιού βρίσκει το μωρό στο κρεβάτι και του λύνει τα μάγια. Η γιαγιά είναι σαν να ξυπνάει από ένα παράξενο όνειρο. Αντιλαμβάνεται αμέσως τι συμβαίνει στο σπίτι και ειδοποιεί την μητέρα της Σαμπρίνας. Η Σαμπρίνα ζητάει συγγνώμη για την πρωτοβουλία και για την αναταραχή που φέρνει στο σπίτι. Απενοχοποιεί τους εναπομείναντες φίλους και υπόσχεται πως δεν θα το ξανακάνει. Μιλώντας με την καλή της φίλη, αναγνωρίζει την μεγάλη ευθύνη που έχουν οι ενήλικες και ορκίζεται να παραμείνει για πάντα παιδί!

Βλέποντας σήμερα το απόγευμα στην ΝΕΤ το, μικρής διάρκειας, επεισόδιο κινουμένων σχεδίων έχω να σχολιάσω:

α) Η εικόνα της μητέρας εξιδανικεύεται στην αρχή του επεισοδίου. Η Σαμπρίνα ταυτίζεται αμέσως με αυτήν την εικόνα. Ο συνειρμός δουλεύει: Η μητέρα είναι ευτυχισμένη. Η μητέρα είναι ένας ενήλικος άνθρωπος και άρα όλοι οι ενήλικες, που τα παιδιά βιάζονται να τούς μοιάσουν, είναι ευτυχισμένοι.

β) Η Σαμπρίνα πρέπει να αποδείξει στους άλλους πως έχει μεγαλώσει λες και το κάθε παιδί είναι υποχρεωμένο να περνάει εξετάσεις ενηλικίωσης! Συνήθως, οι προκλήσεις προέρχονται από εριστικά άτομα.

γ) Οι ενδείξεις της ενηλικίωσης συμπίπτουν με τον αφανισμό των ενηλίκων. Η ατυχής μεταμόρφωση της γιαγιάς είναι μια προσπάθεια να εξαφανιστούν τα ίχνη των ενηλίκων. Η γιαγιά πρέπει να  γίνει στην ηλικία της Σαμπρίνας. Επιτρέπεται μόνο ο συγχρωτισμός των συνομηλίκων.

δ) Η μετάβαση στην ενηλικίωση φαίνεται πως δεν είναι απλά μια εναλλαγή ρόλων. Αναλαμβάνοντας η Σαμπρίνα την κηδεμονία του μωρού αντιλαμβάνεται και την ευθύνη αυτής της κηδεμονίας. Δεν είναι και λίγο μια ανθρώπινη ύπαρξη να εξαρτάται από αυτήν και τις επιλογές της! Η Σαμπρίνα είναι μικρή στην ηλικία και η ευθύνη μεγάλη. Το βάρος της ευθύνης που επωμίζονται οι ενήλικες δεν μπορεί να το αντέξει και γι'αυτό ορκίζεται να παραμείνει για πάντα παιδί.

ε) Αν ξανάβλεπε την εικόνα της ευτυχισμένης μητέρας στο πολυκατάστημα, θα ταυτιζόταν άραγε;

   

Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2012

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΠΡΑΞΙΑΣ

 Μιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο μιας
λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και είτανε,
άλλωστε, ο μόνος νοσταλγός.

Εγγονόπουλος


Τους βλέπω και τους ξαναβλέπω στην τηλεόραση και ματαίως περιμένω να ακούσω κάτι διαφορετικό. Πολιτικοί και δημοσιογράφοι συναγωνίζονται στις αβάσταχτες κοινοτοπίες τους και έτσι συμμετέχουν ισότιμα στο έγκλημα αποσιώπησης των αιτιών που οδήγησαν την χώρα σε αυτήν την κατάντια. Η σκέψη που αναπτύσσεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι μονοδιάστατη και κατασκευασμένη κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι ομιλούντες να κατέχουν την αποκλειστική χρήση της. Αν υπάρχει αδιέξοδο αυτό εντοπίζεται στον λόγο και πουθενά αλλού. Άπαξ και ξεφύγει κάποιος από τον λόγο που κατέχουν αποκλειστικά οι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι,  πέφτουν πάνω του και του ζητούν επειγόντως την λύση του προβλήματος και την άρση του αδιεξόδου. Έχω μπουχτίσει να ακούω ερωτήσεις για το τι πρέπει να κάνουμε την δεδομένη στιγμή αλλά, όλως περιέργως, δεν ακούω ερωτήσεις για το τι δεν πρέπει να κάνουμε. Για την γλώσσα της εξουσίας και της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας (κάποια στιγμή πρέπει να συζητήσουμε και τον βαθμό συγχώνευσής τους) η αληθινή δράση ορίζεται μέσα από αυτό που γίνεται και όχι από αυτό που δεν γίνεται. Το πρώτο λογίζεται ως πράξη ενώ το δεύτερο ως απραξία.

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή και ανεξήγητη αυτή η ακαμψία του λόγου που παρατηρείται στις συζητήσεις στα Μ.Μ.Ε. Όλα είναι χιλιοειπωμένα και προβλέψιμα, όλα είναι σαν μην πέρασε μια μέρα!

Ανοίγω το περιοδικό "Εκ των υστέρων" και διαβάζω σε κείμενο της Ιωάννας Παναγιωτοπούλου τα εξής:

Η ψυχική ακαμψία δεν δίνει καμία δυνατότητα παιχνιδιού με τη  φαντασία, ο λόγος είναι δομημένος με αναπαραστάσεις πράγματος, το συναίσθημα μονωμένο. Έτσι, ο λόγος ισοδυναμεί με πράξη και δεν είναι επικοινωνία και νόημα.
  
Νοστάλγησα πολύ την απραξία...

Δευτέρα, Αυγούστου 20, 2012

ΜΑΣΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ


 (Φωτογραφία του χρήστη στο facebook, Κώστα Σπανολιού)

Ο άγιος Ισίδωρος, διαβάζω, ήταν αξιωματικός του ρωμαϊκού στόλου που είχε ναύαρχο κάποιον Νουμέριο. Όταν η μοίρα του στόλου αγκυροβόλησε στη Χίο, ο Ισίδωρος ήρθε σε επαφή με τη χριστιανική κοινότητα του νησιού που τον έπεισε να ασπαστεί  τον χριστιανισμό και να αποκηρύξει την ειδωλολατρεία. Για την πράξη του αυτή φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Ακόμη και ο ίδιος ο πατέρας  του αποτυγχάνει να τον μεταπείσει και τον καταριέται παρακινώντας τον ναύαρχο Νουμέριο να τον θανατώσει. Με τις ευλογίες λοιπόν του πατέρα, ο Νουμέριος συνεχίζει να βασανίζει τον Ισίδωρο επιδιώκοντας να κάμψει το φρόνημα και την πίστη του. Τα βασανιστήρια, ωστόσο, δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο Νουμέριος αισθάνεται ταπεινωμένος από την αδυναμία του να επιβληθεί στον ιεραρχικά κατώτερο Ισίδωρο. Στις 14 Μαΐου 250 μ.Χ. δίνει διαταγή να αποκεφαλίσουν τον Ισίδωρο  και να αφήσουν το σώμα του άταφο. Το κεφάλι του Ισίδωρου, ωστόσο, το βρίσκει μια χριστιανή από την Έφεσο, η Μυρόπη, και το θάβει μαζί με το σώμα του. 

Το μαρτύριο του πρωτομάρτυρος Ισιδώρου  σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου "Το νησί μαστίχα", Χρίστο Μπελλέ, συμπίπτει χρονικά με την καλλιέργεια και την εμπορική εκμετάλλευση της μαστιχοφόρου σκίνου. Τα μαστιχόδενδρα που ευδοκιμούν στην νότια πλευρά του νησιού υπήρξαν σύμφωνα με την παράδοση αυτόπτες μάρτυρες του βασανιστικού θανάτου του Ισίδωρου. Τα "μαργαριταρένια δάκρυα της μαστίχας" ήταν το πένθος και συνάμα ο θαυματουργός καρπός αυτού του πένθους.

Η ανάγκη των πρώτων χριστιανών να ενδυναμώσουν το πνεύμα του Χριστιανισμού και να διαιωνίσουν την πίστη τους, τους ώθησε να δημιουργήσουν τον μύθο για τα μαστιχόδεντρα και τα μαργαριταρένια δάκρυά τους! Σήμερα, αντικρίζοντας από τηλεοράσεως τα χιλιάδες καμένα στρέμματα στο νησί της Χίου, μπορώ να φανταστώ τα μαργαριταρένια δάκρυα των κατοίκων της που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες της τεράστιας καταστροφής!

Ο άγιος Ισίδωρος δεν έκανε το θαύμα του και δεν αποσόβησε την εξάπλωση της φωτιάς! Οι δεήσεις και οι επικλήσεις στην χάρη και τη δύναμή του δεν έπιασαν τόπο. Μόνη και ακλόνητη αλήθεια, τα δάκρυα των κατοίκων του νησιού και το πένθος τους για την ανυπολόγιστη καταστροφή. Αργά και σε βάθος χρόνου θα φανεί ο θαυματουργός καρπός αυτού του πένθους...    
 

Παρασκευή, Αυγούστου 17, 2012

ΓΑΛΑ ΜΕ ΧΑΜΗΛΑ ΛΙΠΑΡΑ

Για τον παππού μου ο λόγος πάλι και για ένα περιστατικό που μού είχε αφηγηθεί από το τέλος του ελληνοϊταλικού πολέμου. Ο παππούς μου είναι αλήθεια πως υπήρξε αρκετά φειδωλός στις αφηγήσεις εκείνης της περιόδου. Όσες φορές κι αν τον πίεζα να μου μιλήσει, ήταν απρόθυμος να το κάνει. Για να μην μακρηγορώ, λοιπόν, ο παππούς μου στο τέλος του πολέμου χρειάστηκε να καλύψει με τα πόδια την απόσταση μέχρι την Θράκη. Κατεβαίνοντας από τα βουνά, κουρασμένος, ταλαιπωρημένος και πεινασμένος και με τις ψείρες να του τρώνε την σάρκα του, συνάντησε έναν κάτοικο από ένα χωριό των Ιωαννίνων. Αυτός ο χωρικός ήταν από τα πρώτα πρόσωπα που συναντούσε μετά από την αγριότητα και τον εξευτελισμό του πολέμου. Ο χωρικός εκπροσωπούσε τον πολιτισμό της ειρήνης και μιας ζωής που συνεχιζόταν κανονικά, ακόμη και αν δίπλα, στα αφιλόξενα βουνά της Αλβανίας, ακούγονταν ντουφεκιές και Έλληνες στρατιώτες έχαναν τη ζωή τους για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους. Ανεξαρτήτως όλων αυτών των συμβάντων, ο χωρικός κρατούσε στο χέρι του μια κούπα νερωμένο γάλα και υποδεχόταν τους κακόμοιρους φαντάρους μ' αυτήν! Ωστόσο, πίσω είχε η αχλάδα την  ουρά! Ο παππούς μου κουβαλούσε πάνω του μια κουβέρτα την οποία έπρεπε να δώσει για να πιει το γάλα. Ο αθεόφοβος χωρικός, αν καταλαβαίνετε, είχε προλάβει να συνάψει μια συμφωνία! Όπως ήταν πεινασμένος και διψασμένος ο παππούς μου δεν το σκέφτηκε ούτε στιγμή. Ήπιε μονορούφι το γάλα και έδωσε ως αντάλλαγμα την κουβέρτα. Φεύγοντας από τον τόπο της θλιβερής συναλλαγής, ο "γενναιόδωρος" χωρικός τού ζήτησε να σταματήσει για να του πει σε έντονο ύφος πως η κουβέρτα είχε μια τρύπα από τσιγάρο. Το εμπόρευμα, λοιπόν, ήταν σκάρτο.

 Ο παππούς μου άφηνε πίσω τις κακουχίες του πολέμου εκτελώντας στο ακέραιο το καθήκον προς την πατρίδα του. Ωστόσο, σαν ένας από τους χιλιάδες "ανώνυμους" ήρωες τον περίμενε μια άλλου τύπου βαρβαρότητα! Αν επέστρεφε το γάλα βάζοντας το δάχτυλο στο στόμα και εκβιάζοντας τον εμετό, θα τον καταλάβαινα και θα τον συγχωρούσα...

Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2012

ΤΟΣΤ ΜΕ ΖΑΜΠΟΝ

Σ' ένα κυκλαδίτικο νησί- δεν έχει σημασία να προσδιορίσουμε τον χρόνο- είχε σημάνει συναγερμός από την επικείμενη έλευση του ΣΔΟΕ. Στους δρόμους του νησιού έβλεπες μερικούς επαγγελματίες να περιφέρονται έχοντας στους ώμους τις ταμειακές τους μηχανές. Άλλοι έκλειναν τα μαγαζιά τους για το χρονικό διάστημα που οι υπάλληλοι του ΣΔΟΕ θα έκαναν τις "αιφνιδιαστικές" επισκέψεις τους. Το ΣΔΟΕ, θυμάμαι, ανακοίνωνε δημοσίως και με τυμπανοκρουσίες πως ετοιμαζόταν για ελέγχους σε περιοχές της νησιωτικής Ελλάδας - στην τηλεόραση τούς βλέπαμε να αναχωρούν για τα νησιά!!! 'Ολες αυτές οι "προειδοποιητικές βολές" είχαν σαν στόχο να συνετίσουν τους επαγγελματίες και να τους παρακινήσουν να σεβαστούν την παρουσία των υπαλλήλων του ΣΔΟΕ. Το μείζον θέμα δεν  ήταν τόσο η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής όσο το κύρος και η αξιοπιστία των ελεγκτικών μηχανισμών του ΣΔΟΕ. Αν κάποιοι από τους επαγγελματίες των νησιών συνέχιζαν να παρανομούν κάτω από τα μάτια των υπαλλήλων, τότε δεν υπήρχε "ούτε ιερό, ούτε όσιο" αφού οι επαγγελματίες έδειχναν με περιφρονητικό τρόπο πως δεν νομιμοποιούν το σώμα των ελεγκτών και τους ελέγχους !

Τα παραπάνω τα θυμήθηκα καθώς έβλεπα μια πρωινή εκπομπή, απ' αυτές που αυτοχαρακτηρίζονται ως ενημερωτικές. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκπομπής είχε γίνει σύνδεση με το λιμάνι του Πειραιά. Εκεί, ένα μικτό κλιμάκιο της Γενικής Γραμματείας Καταναλωτή, του Λιμενικού και της Ένωσης Καταναλωτών περίμενε το νεύμα από τους ανθρώπους του ρεπορτάζ για να ανεβεί για έλεγχο στο κυλικείο του πλοίου. Πράγματι, μόλις δόθηκε το σύνθημα, το κλιμάκιο των δέκα περίπου ατόμων ανέβηκε στο πλοίο με την τηλεοπτική κάμερα να καταγράφει τις κινήσεις τους! Κάποιοι "έχασαν το δρόμο" και ανέβαιναν στο κατάστρωμα. Ευτυχώς, ειδοποιήθηκαν εγκαίρως και όλοι μαζί κατευθύνθηκαν στο κυλικείο. Εκεί, πραγματοποίησαν έλεγχο στις τιμές των προϊόντων και έκαναν δηλώσεις μπροστά στον τηλεοπτικό φακό! Σ' όλη τη διάρκεια του ρεπορτάζ υπήρχε η λεζάντα "αιφνιδιαστικοί έλεγχοι στα κυλικεία των πλοίων". Ο έλεγχος, τώρα, γινόταν εικόνα με πολλαπλασιαστική ισχύ! Θα μπορούσε να παιχτεί και να ξαναπαιχτεί στους τηλεοπτικούς δέκτες το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ, το πρωινό της επόμενης ημέρας, μέχρι να εμπεδώσουμε όλοι ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί επαγρυπνούν αρκεί, βέβαια, να γνωρίζουν κατά πού πέφτουν τα κυλικεία...

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

Σε ένα παλιό κείμενο για τον Παζολίνι ο Γ.Ι.Μπαμπασάκης αναφέρει πως ένας από τους φονιάδες πήρε το αυτοκίνητο του σκηνοθέτη- μάρκας alfa Romeo- και το πέρασε πολλές φορές πάνω από το άψυχο σώμα του Ιταλού δημιουργού ( για την ιστορία να πούμε πως ο Παζολίνι είχε επιβιβάσει στο αυτοκίνητό του έναν 17χρονο και τον μετέφερε σε προάστιο της Ρώμης (Όστια) με σκοπό την ερωτική συνεύρεση).

Μετά από τριάντα χρόνια μια Ιταλίδα δημοσιογράφος βρήκε 2 μαγνητοταινίες στις οποίες ακούγεται καθαρά ο Παζολίνι να συνομιλεί με μια ομάδα αριστερών φοιτητών. Η συζήτηση αυτή έγινε τον Ιούνιο του 1972. Σ' αυτήν ακούγεται ο σκηνοθέτης να μιλάει για όλο αυτό το "κίνημα του 1968". Να τι λέει (Σημειωματάριο Ιδεών -Θανάσης Γιαλκέτσης, περιοδ.ΕΠΤΑ):

Αν θέλετε να σας πω τι σκέφτομαι, κατά τη γνώμη μου είναι αλήθεια ότι υπάρχει το "θερμό Φθινόπωρο", ότι υπάρχουν εξτρεμιστικά πολιτικά κινήματα σε πολεμική με τον παραδοσιακό κομμουνισμό κ.λπ. ωστόσο οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του "θερμού Φθινοπώρου" το σαββατόβραδο βλέπουν στην τηλεόραση την εκπομπή "Ganzonissima". Δεν μπορείτε να μου το αρνηθείτε αυτό. Είναι καταναλωτές, είναι τα παιδιά αυτών που έχουν ως πιο μεγάλη προσδοκία τους να αποκτήσουν το αυτοκίνητο που έχουν κατασκευάσει τα αφεντικά, το αυτοκίνητο της Άλφα Ρομέο. Έχουν μολυνθεί βαθιά. Δεν θέλω να πω ότι έχουμε φτάσει στην ολική ταύτιση, αλλά δυνητικά η εσωτερική επανάσταση της αστικής τάξης συμπαρασύρει μέσα της και τους εργάτες, δυστυχώς(...)

Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2012

ΟΙ ΣΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Ο Ντοστογιέσφκι υπήρξε παγκοσμίως ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς επειδή:

-Έζησε για τέσσερα χρόνια φυλακισμένος σε στρατόπεδο της Σιβηρίας και είχε το ψυχικό σθένος να αντέξει!

- .Οι περιορισμοί ανάγκαζαν τον Ντοστογιέφσκι να επινοεί τρόπους καταγραφής και αποθήκευσης των πληροφοριών -στο στρατόπεδο απαγορεύονταν οι πένες , τα χαρτιά και τα μολύβια.

-Η αυστηρή επιτήρηση οδήγησε αναπόφευκτα στην δημιουργία μιας κρυπτογραφικής γλώσσας ανάμεσα στον Ντοστογιέφσκι και τους συγκρατούμενούς του.

-Η μνήμη του συγγραφέα λειτούργησε στην μέγιστη απόδοσή της και τον βοήθησε να συγκροτήσει πολυάριθμους χαρακτήρες που ανέλυσε διεξοδικά και σε βάθος! Οι λεπτές ψυχολογικές παρατηρήσεις του Ντοστογιέφσκι είναι αξεπέραστες και αποτελούν μέχρι τις μέρες μας ένα μεγάλο σχολείο!

-Συναναστράφηκε με ανθρώπους της λεγόμενης "αποκλίνουσας συμπεριφοράς".

-

Τρίτη, Αυγούστου 07, 2012

ΦΤΟΥ ΚΑΙ ΒΓΑΙΝΩ!

Το φιλί της ζωής στο νεκρό τηλεοπτικό τοπίο του καλοκαιριού το δίνουν οι διαφημίσεις. Όχι όλες οι διαφημίσεις, αλλά, κυρίως, αυτές που προέρχονται από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας.Οι διαφημίσεις είναι πολλές και διαρκώς ανανεούμενες! Φαίνεται πως το δόγμα της επικοινωνίας έχει κατακυριεύσει τον κόσμο και τα κέρδη είναι πολλά. Οι εταιρείες προσπαθούν να δελεάσουν τους καταναλωτές με πακέτα προσφορών.

Χρήση κινητού τηλεφώνου κάνω ελάχιστα. Μόλις πριν λίγο καιρό ενημερώθηκα πως αγοράζοντας μια κάρτα των 10 ευρώ μπορώ να έχω 80 λεπτά διαθέσιμου χρόνου ομιλίας που αντιστοιχούν στο ποσό των 7 ευρώ. Στο κινητό τηλέφωνο, λοιπόν, τοποθέτησα την κάρτα από την οποία αφαιρέθηκαν 7 ευρώ μαζί με το Φ.Π.Α. που παρακρατείται σε κάθε ανανέωση του χρόνου ομιλίας.

Οι εταιρείες διαθέτουν υπηρεσίες που ενημερώνουν ανά πάσα στιγμή για το υπόλοιπο του χρόνου ομιλίας. Αποφάσισα, ωστόσο, να κάνω το πείραμα για να δω κατά πόσο τηρείται η διαφημιζόμενη προσφορά. Τσέκαρα πρώτα τον χρόνο ομιλίας που ήταν στα 75 λεπτά.Έπειτα πήρα τηλέφωνο σε κάποιον φίλο μου. Η διάρκεια ομιλίας με τον φίλο μου ήταν 1 λεπτό και 52 δευτερόλεπτα. Στη συνέχεια, τσέκαρα τον διαθέσιμο χρόνο ομιλίας και είδα πως ήταν 72 λεπτά, δηλαδή 1 λεπτό και 8 δεύτερα παραπάνω. Επανέλαβα το πείραμα. Τώρα ο διαθέσιμος χρόνος ομιλίας ήταν 69 λεπτά και είχα μιλήσει σε 4 κλήσεις με συνολική διάρκεια γύρω στα 10 λεπτά. Κανονικά, ο έλεγχος θα έπρεπε να έχει δείξει 59 λεπτά. Αντ΄αυτού, το υπόλοιπο του χρόνου ομιλίας ήταν στα 50 λεπτά.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις μού θύμισαν το παιχνίδι "Κρυφτό" και τα "αλματάκια" που κάνει αυτός που φυλάει στο μέτρημα. Πέντε, δέκα, δεκαπέντε...φτου και βγαίνω!!!


Κυριακή, Αυγούστου 05, 2012

ΛΟΥΤΣΙΟ ΜΑΓΚΡΙ



O Λούτσιο Μάγκρι υπήρξε μια ηγετική φυσιογνωμία της ιταλικής Αριστεράς και ένας από τους ιδρυτές της φημισμένης εφημερίδας της ιταλικής αριστεράς "Il Manifesto". Κατά το παρελθόν υπήρξε μέλος του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η επέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης στην Τσεχοσλοβακία το 1968  υπήρξε η αιτία για μια  " πρώτη σοβαρή ρήξη με το κόμμα" (εφημερίδα Έθνος, 3/12/2011). Το 1974 ο Μάγκρι μαζί άλλους συντρόφους  ιδρύει το Κόμμα της Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομμουνισμό. Μέσα από την εφημερίδα του γίνεται "ενοχλητικός" ασκώντας κριτική στις επιλογές του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος. Τα χρόνια της ενεργητικής του εμπλοκής με την πολιτική κάνει απόπειρες δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών πάντα μέσα στο πλαίσιο της αριστερής ιδεολογίας. Απόλυτος και καθολικός στις διεκδικήσεις του αποκηρύσσει της πάσης φύσεως μικροαστικές αντιλήψεις. Υπερασπίζεται μια κουλτούρα διαλόγου. Σ' αυτήν δεν αποκλείονται οι διαφωνίες. Η διάθεση αυτοκριτικής πλεονάζει.

Ο Μάγκρι είναι λεπτολόγος όχι από σχολαστικότητα αλλά από αληθινή επιθυμία να αναδείξει τις κρίσιμες λεπτομέρειες που μπορεί να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη των γεγονότων. Δεν έχει «την εύκολη ραθυμία των περισσότερων Ιταλών». Ιδεολογικά μαχόμενος, σωρεύει πλήθος θεωρητικών προβληματισμών που προκύπτουν από την ενεργό συμμετοχή του στο πεδίο των μαζικών κοινωνικών αγώνων. Ξέρει να κρατάει τις αποστάσεις όχι από σνομπισμό αλλά επειδή οι ιδεολογικές συγκρούσεις και οι διακυμάνσεις του αγώνα απαιτούν μεγάλα ποσά ψυχικής ενέργειας. Η ψυχρότητα, η αποστασιοποίηση δεν είναι πόζες αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου ανασύνταξης των δυνάμεων του για μια όλο και πιο αποφασιστική αναμέτρηση με μια  εκμεταλλευτική και καταστροφική κοινωνία( Ενθέματα, 4/12/2011, Γιάγκος Ανδρεάδης)! 

Ο Μάγκρι γνωρίζει από τα μέσα τους συμβιβασμούς, την πολιτική ανεντιμότητα, τον αφόρητο λαϊκισμό που οδηγεί πάντα στον εκμαυλισμό της πολιτικής συνείδησης. Αγαπάει την λογοτεχνία γιατί ξέρει πως για να μεταδόσει την εμπειρία του πρέπει να χειρίζεται καλά τον λόγο και να τελειοποιεί τα εκφραστικά του μέσα. Κατά την διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου «Ο ράφτης της Ουλμ» το οποίο αποτελεί " όχι μια αυτοβιογραφία, αλλά μια εμπεριστατωμένη έρευνα για τον ιταλικό κομμουνισμό από την οπτική του διεθνούς πλαισίου, ένας προσεκτικός στοχασμός, ίσως ο μοναδικός που υπήρξε για το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα της Δύσης, για τα αίτια της επιτυχίας του και για τα αίτια που το οδήγησαν στην εξαφάνιση"(Λουτσιάνα Καστελίνα, εφημερίδα Εποχή-4/112/2011) η γυναίκα του Μάρα Καλταριτζόνε αρρωσταίνει βαριά. Το βιβλίο γράφεται στην σκιά της αγωνίας του συγγραφέα για την πορεία της υγείας της γυναίκας του. Η κατάθλιψη "τον τσακίζει αφού παρακολουθεί μέρα με τη μέρα, επί τρία χρόνια, την τρομερή επιθανάτια αγωνία της Μάρας, της συντρόφου του, με την οποία είχε περάσει τα τελευταία 25 χρόνια" (Λουτσιάνα Καστελίνα, εφημερίδα Εποχή-4/112/2011). Η γυναίκα του πεθαίνει και το πένθος γίνεται ένα θανατηφόρο νόσημα για αυτόν. «Ο Λούτσιο άρχισε να πεθαίνει όταν πέθανε η Μάρα» είπε ο στενός φίλος και συνεργάτης του, Βαλεντίνο Παρλάτο (εφημερίδα Έθνος, 3/12/2011). Ιδεολογικά άστεγος και κουβαλώντας στην ψυχή του ένα βαρύ και άλυτο πένθος αποφασίζει να πάει στην Ελβετία. Εκεί παίρνει τις οριστικές αποφάσεις για την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία. Η απόφαση δεν είναι εύκολη και δεν λαμβάνεται με την πρώτη! Οι φίλοι του αποτυγχάνουν να του αλλάξουν την βούληση και την επιθυμία του.
 Η αυτοκτονία του στα 79 χρόνια υπήρξε η ύστατη μορφή έκφρασης ενός ανθρώπου που πολέμησε ηρωϊκά για να αλλάξει αυτός ο κόσμος και να γίνει δικαιότερος. Ο ίδιος γράφει με συγκλονιστικό τρόπο πως «αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει. Πάμε για αλλού»! (Εφημερίδα Ελευθεροτυπία).

 Ψυχικά πολυτραυματίας ο Λούτσιο Μάγκρι ηττήθηκε σε ιδεολογικό και προσωπικό επίπεδο αλλά πάλεψε για να αποφύγει αυτήν την ήττα. Υπήρξε ηττημένος αλλά όχι ηττοπαθής! Δυστυχώς, η ζωή διαμορφώνεται μέσα στην πορεία μιας συλλογικής μοίρας που έτυχε χρονικά να συμπίπτει με "τον μύθο της αφθονίας που είχε διαποτίσει κάθε τμήμα της ζωής, πλήττοντας την αυτονομία των ανθρώπινων αναγκών"(Πιέτρο Ινγκράο, εφημερίδα Εποχή, 4/112/2011). Για τον Λούτσιο Μάγκρι η θυσία των ανθρώπινων αναγκών για χάρη αυτού του μύθου είναι αδιανόητη. Η αξιοπρέπεια της ατομικής του μοίρας τα βάζει με την υποταγή και την δουλικότητα της συλλογικής μοίρας. Ο αγώνας είναι άνισος! Τέλη του 2011 ο Μάγκρι αποφασίζει οριστικά να δώσει το τέλος που αυτός θέλει για τη ζωή του. Η ευθανασία- που συγγενεύει με την ιατρικώς υποβοηθούμενη αυτοκτονία που διαλέγει ο Μάγκρι για να αποχωρήσει από τη ζωή- ορίζεται ως  "ο σκόπιμος τερματισμός της ζωής από πρόσωπο άλλο από τον ενδιαφερόμενο, ο οποίος πραγματοποιείται βάσει αίτησης του τελευταίου, εφόσον βρίσκεται σε τελικό στάδιο ασθένειας που δεν επιδέχεται θεραπεία και δεν επιτρέπει καμιά εύλογη προσδοκία και προοπτική προσωρινής ή μόνιμης ανάνηψης" (Περί θανάτου- Η πολιτική διαχείριση της θνητότητας, εκδόσεις Νήσος, 2008).

Ο Μποντριγιάρ γράφει: «Στους πρωτόγονους δεν υπάρχει φυσικός θάνατος: κάθε θάνατος είναι κοινωνικός, δημόσιος, συλλογικός, είναι δε πάντα αποτέλεσμα μιας αντίπαλης βούλησης που πρέπει να απορροφηθεί από την ομάδα (καθόλου θέμα βιολογίας). Και η απορρόφηση γίνεται με τη γιορτή και τις τελετές. Η γιορτή είναι η ανταλλαγή των βουλήσεων (πώς θα ήταν δυνατόν να απορροφήσει η γιορτή ένα βιολογικό γεγονός;). Κακές βουλήσεις και εξιλαστήριες τελετές ανταλλάσσονται στο κεφάλι του πεθαμένου. Ο θάνατος παίζεται και κερδίζεται συμβολικά- ο νεκρός κερδίζει την καταστατική του θέση, ενώ η ομάδα εμπλουτίζεται με έναν εταίρο (Μετάφραση: Κική Καψαμπέλη, Κείμενο: Η συμβολική ανταλλαγή και ο θάνατος).

Στην θέση της ομάδας τοποθετείστε την Αριστερά. Στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα τα κόμματα της Αριστεράς έχουν να διδαχτούν κάτι  από την θυσία του Μάγκρι;