Κυριακή, Σεπτεμβρίου 30, 2012

ΠΙΠΙΛΙΖΟΝΤΑΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ

(Μεγάλη προσέλευση, συνωστισμός και το αδιαχώρητο στο χθεσινό σεμινάριο για τους νηπιαγωγούς, τους  φοιτητές και τις φοιτήτριες της προσχολικής αγωγής στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη εδώ στην θεσσαλονίκη. Το σεμινάριο είχε θέμα «Η μουσική στην προσχολική ηλικία και η διδασκαλία της στο νηπιαγωγείο»).
 
Καλό μου κορίτσι με τα μυωπικά γυαλιά:

Σ' αυτή τη ζωή μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε καταστάσεις και να προβάρουμε θέσεις χωρίς να υποψιαζόμαστε και να υπολογίζουμε την ευθύνη αυτών των θέσεων. Έτσι συμβαίνει πάντα! Η θέση προπορεύεται της ευθύνης! Η ευθύνη που αντιστοιχεί σε μια θέση έχει πολλά περιθώρια να  συνδιαμορφωθεί από τις τάσεις, τις συνήθειες του χαρακτήρα μας και τις επιδράσεις του περιβάλλοντος. Αν το περιβάλλον δεν ανταποκρίνεται άμεσα, τότε πορευόμαστε με τις συνήθειες και με τις επικρατούσες τάσεις της κοινωνίας. Έτσι έκανες και εσύ! Λειτούργησες με την δική σου λογική σε μια ξεκάθαρη διαδικασία! Ας είναι! Δεν διακυβεύονταν τίποτα φοβερά πράγματα αλλά όφειλα να ζητήσω εξηγήσεις. Ταράχτηκες  και κατάπιες την γλώσσα σου μικρούλα μου και πώς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα; Κανονικά, στο Πανεπιστήμιο θα έπρεπε να σου μαθαίνουν πρώτα να αποφεύγεις τις διακρίσεις και την άνιση μεταχείριση! Αντε, πουρνό πουρνό, με γέμισες σάλια και ξαναβάλε την πιπίλα σου...

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 24, 2012

ΜΙΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

Mπήκα στις ομαδικές συζητήσεις των νηπιαγωγών (πανελλήνιο σχολικό δίκτυο) για να μιλήσω. Έκανα μια μικρή προσπάθεια και κατάλαβα γρήγορα πως ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΟΝΟΣ. Κάντε το μόνοι σας λοιπόν και μην περιμένετε τίποτα και από  κανέναν! Παρακάτω, κάποια μηνύματα που άφησα κατά καιρούς εκεί. Μετά; Μετά αισθάνθηκα υποχρεωμένος να τους αποχαιρετήσω και αυτό έπραξα! 

Θέμα: ΕΝΑΡΞΗ


Θέλησα να εγγραφώ στις εκπαιδευτικές κοινότητες και τα ιστολόγια του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου στην ομάδα των νηπιαγωγών. Όπως λέει εκεί: "η επικοινωνία ανάμεσα στους νηπιαγωγούς είναι άμεση ανάγκη". Βέβαια, αυτό υπάρχει στα λόγια και ελάχιστα ισχύει στην πράξη! Λιγοστά μέλη είναι ενεργά εκεί μέσα. Μοιάζουμε σαν να μην θέλουμε να εμπλακούμε με ουσιαστικό τρόπο στην βελτίωση της εργασίας μας. Σαν να μην μας αφορά η επίθεση που δεχόμαστε και σαν να μην θέλουμε να διασώσουμε την τιμή και την υπόληψη της προσχολικής παιδείας!

Εδώ μέσα θα είναι ένας χώρος προβληματισμού για όλες και για όλους. Ξεκινώ, καταθέτοντας προβληματισμούς και απλά ερεθίσματα για την έναρξη διαλόγου στην ομάδα των νηπιαγωγών:


Δύο νήπια έπαιζαν στο οικοδομικό υλικό. Όταν ήρθε η ώρα να μαζέψουν και να τακτοποιήσουν το υλικό μόνο ο ένας έδειξε ιδιαίτερο ζήλο για να το κάνει. Ο άλλος προφασίστηκε πως ήθελε να πάει στην τουαλέτα. Τον έστειλα. Ζήτησα από ένα άλλο παιδί να βοηθήσει. Δεν ανήκε στα παιδιά που εκτελούν αμέσως τις εντολές, αλλά, μάλλον, τον είχα βρει σε μια καλή στιγμή. Πράγματι, βοήθησε. Επιδοκίμασα την στάση του μπροστά στα άλλα παιδιά και αυτός μου απάντησε πως το έκανε με την καρδιά και τον εγκέφαλό του!! Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως ακόμη και ένα νήπιο διαισθάνεται πως αυτά τα δύο όργανα είναι απαραίτητα για τις ωραίες πράξεις. Η συγκρότηση μιας ομάδας νηπιαγωγών είναι μια ωραία πράξη.
 
Χαιρετώ τις συναδέλφους!


Παρακάτω θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα  μηνύματα:

Θέμα: ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΠΡΑΞΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ!

Μιλούσα με μια συνάδελφο και μου είπε τα εξής:

Ως νεοδιόριστη είχε μεγάλο ενθουσιασμό στο επάγγελμα και αρκετό άγχος. Όταν πρωτομπήκε στην τάξη ήταν σαν να έμπαινε σε μια μυρμηγκοφωλιά με 28 παιδιά. Ευτυχώς που η διευθύντρια της είχε συμπαρασταθεί.

Η πρώτη εικόνα και η εντύπωση σημαδεύουν μια νεοδιοριζόμενη νηπιαγωγό. Ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μας έχει να κάνει με την σχέση που αναπτύσσουμε με τους άλλους συναδέλφους/συναδέλφισσες. Η φίλη μου την επόμενη χρονιά εφάρμοσε στην πράξη όλα αυτά που είχε μάθει την προηγούμενη χρονιά από την διευθύντρια. Το άγχος της για την όσο το δυνατόν καλύτερη απόδοση της δουλειάς της παρέμενε.


Η φίλη μου πιστεύει πως το πάθος της προσφοράς υπάρχει σε όλους εμάς που ασχολούμαστε με το πολύ σοβαρό θέμα της διαπαιδαγώγησης μικρών παιδιών. Ισχυρίζεται πως η επικοινωνία με τα νήπια είναι μια δύσκολη υπόθεση και αυτό γιατί η μετάδοση των πληροφοριών και εμπειριών γίνεται με όσο το δυνατόν πιο απλά λόγια. Το απλό είναι απλό διανύοντας ένα μεγάλο διάστημα που ήταν σύνθετο.


Δεν χρειάζονται υπερβολικές αναλύσεις με τα παιδιά. Αρκετές φορές υπάρχουν νηπιαγωγοί που κάνουν πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στο επίπεδο ανάπτυξης των νηπίων. Μια νηπιαγωγός προερχόμενη από ιδιωτικό νηπιαγωγείο εφάρμοζε όλα αυτά που είχε μάθει και στο δημόσιο.


Για την φίλη μου είναι μεγάλη χαρά να βλέπει τα νήπια να εξελίσσονται. Δεν υπάρχουν μόνο οι υλικές απολαβές αλλά και η ηθική ικανοποίηση που βαραίνει εξίσου!


Η φίλη μου νιώθει κάποιες στιγμές πως δεν μπορεί να κάνει κουμάντο στα παιδιά. Αυτό επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία της. Διευκρινίζει πως δεν είναι αυταρχική και ούτε θέλει να επιβληθεί με την κακή έννοια στα παιδιά. Απλά θέλει να βοηθήσει εκείνα τα παιδιά που θέλουν να μάθουν. Γιατί , ας μην ξεχνάμε, υπάρχουν και εκείνα που δεν ενδιαφέρονται να μάθουν.


Θέμα: ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΜΕΡΕΣ!

Πέρασε και η παγκόσμια μέρα ποίησης- κάποια στιγμή θα πρέπει να συζητήσουμε για όλες αυτές τις παγκόσμιες μέρες που μας κατακλύζουν και επηρεάζουν τα προγράμματα στο νηπιαγωγείο. Κατά την χθεσινή μέρα είχαμε συναθροίσεις ποιητών που εκφώνησαν ποιήματα σε περιορισμένο αριθμό ακροατών και μοιράστηκαν λογοτεχνικές ανησυχίες και απόψεις με τους ομοτέχνους τους. Βέβαια, όλοι αυτοί που γράφουν ποιήματα δεν σημαίνει πως είναι και ποιητές. Προσωπικά πιστεύω στην ποιητική ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων. Αν με ρωτήσετε σε τι συνίσταται αυτή η ιδιοσυγκρασία θα σας απαντούσα με τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι: ποίηση σημαίνει αποχή και ευαισθησία. Καιρός να ξεκινήσουμε από τα νηπιαγωγεία μας! Αξίζει τον κόπο.


Θέμα: ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Κάθε νήπιο είναι φορέας διαφορετικών εμπειριών. Το σύνολο των εμπειριών του και τα βιώματα που συνοδεύουν αυτές τις εμπειρίες συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε "προσωπική ιστορία του ανθρώπου". Αυτό το αυτονόητο, όμως, δεν είναι και τόσο αυτονόητο. Βαδίζουμε πάνω σε όλα αυτά που μας δείχνουν τα παιδιά και αυτή είναι μια διαδρομή με μεγάλη κούραση. Προϋποθέτει εκ μέρους μας πνευματική εγρήγορση, ανοιχτά μάτια και αυτιά για να κατανοήσουμε τον τρόπο σκέψης των μικρών παιδιών. Τα μικρά παιδιά με τα οποία επικοινωνούμε είναι πιο κοντά στην »πηγή της ζωής».  Αν με ρωτήσετε θα σας πω ότι μέσα από την δυσκολία του επαγγέλματος νιώθω τυχερός που έρχομαι σε επαφή με την σκέψη των παιδιών και έτσι διανοίγονται μέσα μου καινούριοι δρόμοι αυτογνωσίας. Παρατήρηση, καταγραφή, ανοχή, αγάπη, συνεχής ενημέρωση και διάλογος είναι απαραίτητα για την εξέλιξη μας. Σας χαιρετώ.


Θέμα: ΚΑΘΟΛΟΥ ΝΕΑ, ΚΑΛΑ ΝΕΑ;

"Τι νέο στο Νηπιαγωγοί, Ιωάννης;" Η απάντηση είναι εύκολη:"Τίποτα". Επικρατεί μια απέραντη σιωπή. Αυτή η σιωπή μπορεί να ερμηνευτεί με διάφορους τρόπους αλλά δεν είναι η στιγμή για να γίνει αυτό. Ας μείνουμε και ας επιμένουμε στην δομή της επικοινωνίας που έχουμε δημιουργήσει σε αυτόν τον άυλο χώρο του διαδικτύου. Δεν είμαστε γραφειοκράτες και δεν θεωρητικολογούμε. Δουλεύουμε μέσα σε τάξεις και τα προβλήματα όλο και περισσότερο πλήθαίνουν. Μας δίνεται η δυνατότητα να παράγουμε πρωτογενή γνώση αρκεί να εφαρμόζουμε στην πράξη την ανατροφοδότηση. Τελειώνοντας, διευκρινίζω πως δεν είναι στις προθέσεις μου να ενοχοποιώ στάσεις και συμπεριφορές και επίσης να υπενθυμίσω τα λόγια ενός συγγραφέα που πέθανε προσφάτως: "Για την αληθινή εξέγερση αρκούν από 2 μέχρι πέντε ορκισμένα άτομα". Καλησπέρα σε όλους!

Θέμα: ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑ

Εγώ βλέπω πως στα μεγάλα αστικά κέντρα τα νήπια προσαρμόζονται πολύ εύκολα. Νομίζω πως οι εμπειρίες τους από τους παιδικούς σταθμούς τα βοηθούν. Η σκυτάλη τώρα σε μας! Καλή σχολική χρονιά σε όλους και όλες με ασφάλεια στο σχολείο και με όσο το δυνατό λιγότερα ατυχήματα.


Θέμα: ΤΟ ΖΥΜΑΡΙ Η Ο ΠΛΑΣΤΗΣ;

Είμαστε σε μια εποχή έντονων ζυμώσεων. Ας αφήσουμε κατά μέρος τη συζήτηση για την εθνική μας κατάθλιψη και ας καταλάβουμε πως βιώνουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή κατά την οποία κυοφορούνται πολλές και σημαντικές αλλαγές. Θεσμοθετημένα έχουμε αναλάβει την ευθύνη να μεταδώσουμε την παιδεία στις νεώτερες γενιές. Θα είμαστε το ζυμάρι ή ο πλάστης;

Απάντηση:ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Aκριβώς για αυτό μιλάω. Δίνουμε πολύ μεγάλη έμφαση στις γιορτές και σε όλο αυτό που παρουσιάζουμε στους γονείς. Τώρα τα Χριστούγεννα παρακολούθησα μια γιορτή νηπιαγωγείου και μια μητέρα νηπίου μίλησε στο τέλος για υπερπαραγωγή! Όλο και πιο πλούσιες και φανταχτερές ενδυμασίες, σκηνικά που ταιριάζουν περισσότερο στην αισθητική των γονέων και ένα μεγάλο άγχος και προετοιμασία που αποβαίνει, είναι σίγουρο αυτό, εις βάρος των παιδιών.

Χρειαζόμαστε συζήτηση γιατί οι συνθήκες εργασίας αλλάζουν και επηρεάζουν την ποιότητα της εργασίας μας. Ο/η νηπιαγωγός κάνει αυτό που πιστεύει ότι είναι το καλύτερο για τα νήπια.

Στο χέρι μας είναι να σπάσουμε την απομόνωση!

Θέμα: ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Στην σκέψη ότι οι νηπιαγωγοί έχουν πολλά να μοιραστούν εμφιλοχωρεί και η αντίθετη που την ακυρώνει. Πιθανόν να μην έχουμε να μοιραστούμε τίποτα! Θέλω να πιστεύω πως έχουμε πολλές εμπειρίες και γνώσεις που θέλουμε να μοιραστούμε. Είμαστε μια διαδικτυακή παρέα από επαγγελματίες της προσχολικής γνώσης και πρέπει να αρχίσουμε να κινητοποιούμαστε. Ακόμη και μια απλή πρόταση εδω μέσα είναι Δράση!

ΤΕΛΟΣ






Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 19, 2012

ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΟΛΑΚΗΣ


 
(Ίσως από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις και παρεμβάσεις του καθηγητή Τσολάκη στο Αρχαιολογικό Μουσείο, με αφορμή τη διάλεξη του καθηγητή Σταμπολίδη. Να θυμόμαστε τα λόγια του: "Όποια κι αν είναι η κυβέρνηση εμείς θα είμαστε πάντα αντιπολίτευση")
 
 
Μέσα στο καλοκαίρι και ευρισκόμενος εκτός θεσσαλονίκης, έμαθα για τον απροσδόκητο θάνατο του καθηγητή Χρίστου Τσολάκη. Μπορεί ο καθηγητής να ήταν 77 χρονών αλλά ήταν θαλερός. Ακολουθούσε έναν υγιεινό τρόπο διατροφής και ήταν συνειδητός πεζοπόρος. Η λιπόσαρκη φιγούρα του δεν επιζητούσε παρά μόνο την αναγκαία πρόσληψη θερμίδων για την επιβίωσή του. Από το μαγαζί ενός φίλου μου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης  τού άρεσε να παραγγέλνει ψητή σαρδέλα και σαλάτα! Η κυρίως τροφή του ήταν άλλη και ήταν πνευματική. Μαζί με τους απόφοιτους της Φιλοσοφικής Σχολής  είχε δημιουργήσει τον "Φιλόλογο".  Οι εκδηλώσεις του "Φιλολόγου" έδιναν ένα άλλον τόνο και χρώμα  στη μίζερη πνευματική ζωή της πόλης.
 
Τον καθηγητή μπορούσες να τον συναντήσεις και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο στο γραφείο του στον Πύργο της Παιδαγωγικής. Ήταν άνθρωπος προσηνής με δυνατή μνήμη. Όπως έλεγε και ο ίδιος, "δεν περνούσε μέρα που να μην διάβαζε κάτι"! Θυμάμαι πως τον είχα συναντήσει για να τού ζητήσω μια συνέντευξη. Τη συνέντευξη θα την βιντεοσκοπούσα και θα την αναρτούσα στην Ελληνική Πύλη Παιδείας. Δεν μού το αρνήθηκε. Μού έγραψε το τηλέφωνο του γραφείου του και ορίσαμε ραντεβού για να συζητήσουμε ορισμένες λεπτομέρειες για τον τρόπο της συνέντευξης. Ήταν τότε που  πιάστηκα εξαπίνης και κατά τη στιγμή που με  ρώτησε "εμείς τι θα πούμε;". Ήταν ακριβώς εκείνη  η στιγμή που ένιωσα ως  συνδικαλιστής που επιθυμούσε να προωθήσει διάφορα  αιτήματα του κλάδου με το κύρος του λόγου του καθηγητή. Ωστόσο, αυτό που ήθελα τότε ήταν μια συζήτηση εφ΄όλης της ύλης για τα προβλήματα της Παιδείας.   Εκείνη  την ημέρα θυμάμαι ακόμη  την προσπάθεια που έκανε για να μην δυσαρεστήσει μια κυρία που τον προσκαλούσε από την μακρινή Στοκχόλμη για μια διάλεξη. Ο καθηγητής κοιτούσε το σημειωματάριό του και έβλεπε πως δεν είχε κενό διάστημα για να πραγματοποιήσει αυτό το ταξίδι! Η κυρία,  ωστόσο, επέμενε πολύ και ο Χρίστος Τσολάκης της υποσχόταν με την πρώτη ευκαιρία πως θα ανέβαινε στην Σουηδία. Τέτοιος ήταν! Πήγαινε όπου τον καλούσαν και προσπαθούσε να μην δυσαρεστεί. Ήταν υπερβολικά διαθέσιμος σε σημείο παρεξήγησης.
 
Τελικά η συνέντευξη δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Ο πατέρας μου αρρώστησε και πέθανε από μετεγχειρητικές επιπλοκές-ήταν γεννημένος την ίδια χρονιά με τον καθηγητή Τσολάκη. Σακάτης από αυτό το βίωμα θα τα παρατούσα όλα. Αργότερα και προσπαθώντας να συνέλθω, συναντούσα και χαιρετούσα τον καθηγητή στα Φιλολογικά Βραδινά. Μια φορά που τού ζήτησα να προσκαλέσει τον Ευγένιο Αρανίτση για να μιλήσει για τη Ποίηση μου απάντησε "Ποιός είναι αυτός;" Ήταν η δεύτερη φορά που πιανόμουν εξαπίνης και αδυνατούσα να πιστέψω αυτό που άκουγα!
 
Λέγεται πως ο Γκαίτε τη στιγμή που απεβίωνε  φώναξε "περισσότερο φως". Ο αγαπημένος Ναμπόκοφ λέει πως "η ύπαρξή μας δεν είναι παρά αιφνίδιο ρήγμα φωτός ανάμεσα σε δύο αιωνιότητες ερέβους"! Ο καθείς με το φως του, λοιπόν, σε αυτόν τον μάταιο κόσμο...       

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 04, 2012

"ΑΠΟΣΤΑΣΗ"

Το νήμα μιας ζακέτας είναι το νήμα μιας ζωής που κόβεται άδοξα στον θάλαμο ενός νοσοκομείου. Είναι η ασημένια κλωστούλα για την οποία μας είχε μιλήσει κάποτε ο ποιητής Ευγένιος Αρανίτσης. Το νήμα μιας ζακέτας ενώνει τις ψυχές των ανθρώπων. Η κυρία Ελένη στην ταινία μικρού μήκους "Απόσταση" (σκηνοθεσία Σοφία Εξάρχου) έχει χάσει τον άντρα της. Στον ίδιο θάλαμο με τον άντρα της νοσηλεύεται και ένας κύριος που αναλαμβάνει να παραδώσει στο σπίτι την ξεχασμένη ζακέτα της κυρίας Ελένης. Μέσα από την παράδοση αυτής της ζακέτας-συμβόλου αναπτύσσεται ένας δεσμός και μια σχέση αλληλεγγύης ανάμεσα στον άντρα και την πενθούσα. 

Η κυρία Ελένη μετά τον θάνατο του άντρα της είναι απομονωμένη. Τα ψώνια της τα κάνει μια γειτόνισσα που την συμπονά. Κάποια στιγμή την παρακαλεί "βγες έξω να σε δούμε"! Η δυστυχισμένη γυναίκα είναι σκεφτική και ανέκφραστη. Βρίσκει παρηγοριά στην ανάγνωση βιβλίων. Οι μετακινήσεις μέσα στο σπίτι της είναι οι αναγκαίες. Κάποια στιγμή χτυπάει το θυροτηλέφωνο και την βλέπουμε να διστάζει να απαντήσει. Ο άντρας που της είχε φέρει τη ζακέτα πατάει το θυροτηλέφωνο και είναι επίμονος! Η γυναίκα αποφασίζει να απαντήσει. Ο άντρας τής ζητάει μια εξυπηρέτηση. Ο ίδιος έχει δουλειά και ζητάει από την γυναίκα να κρατήσει το παιδί του και να το πάει στο Ωδείο για να μην χάσει το μάθημά του! Η γυναίκα, αν και δεν έχει διάθεση, θέλει να τον εξυπηρετήσει. Για την κυρία Ελένη το παιδί γίνεται το παράθυρο για τον έξω κόσμο. Όλα εκεί έξω κυλούν στους γνωστούς ρυθμούς. Η ζωή συνεχίζεται! Αυτοκίνητα, κόρνες, φασαρία, μικροπωλητές, διαβάσεις, όλα κυλάνε και υπάρχουν σ' έναν χρόνο "που δεν κοιτάει την μελαγχολία" της πενθούσας. Το παιδί αμέριμνο και ανυποψίαστο για το οδυνηρό βίωμα της κυρίας Ελένης προπορεύεται στο δρόμο, κρύβεται και τρομάζει την συνοδό του! Στο Ωδείο, η δασκάλα του παιδιού ζητάει από την κ.Ελένη να καθίσει και να ακούσει μουσική για να μην βαρεθεί. 

Το μάθημα τελειώνει και η αποστολή εξετελέσθη! Επιστρέφουν και οι δύο στο σπίτι. Περιμένοντας τον πατέρα, η κυρία Ελένη ετοιμάζει φαγητό για το παιδί! Εκείνη τη στιγμή καταφτάνει ο πατέρας και παραλαμβάνει το παιδί του ευχαριστώντας την κυρία Ελένη για την βοήθειά της! Φεύγοντας, το παιδί ξεχνάει το παιχνίδι του που είναι ένα κουρδισμένο ρομποτάκι που κινείται προς μια κατεύθυνση! Αν αναζητούσαμε την αλληγορική σημασία της τελευταίας σκηνής θα ισχυριζόμασταν πως είναι η προδιαγεγραμμένη πορεία των ανθρώπων προς το αναπόφευκτο τέλος!

Η ταινία της Σοφίας Εξάρχου είναι μια μελέτη στην απώλεια, το πένθος και την προσφορά! Όλα αυτά αποτελούν τον κρίκο μιας αλυσίδας που στις μέρες μας μοιάζει να έχει σπάσει...    

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2012

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΜΥΡΝΙΕΣ

Το πρόσωπό της είναι γεμάτο αυλακιές. Η προφορά της είναι καθαρή και παρόλο την ηλικία της έχει διαυγή σκέψη και διάθεση να αφηγηθεί. Είναι Σμυρνιά και χορεύει με ιδιαίτερη χάρη. Μιλάει στο αφιέρωμα για την Μικρασιατική Καταστροφή και για την υποδοχή των συμπατριωτών της στην Ελλάδα. Ο ερχομός των προσφύγων εκλαμβάνεται από τους γηγενείς Έλληνες  ως απειλή. Οι πρόσφυγες είναι ξυπόλητοι, πεινασμένοι και "τουρκόσποροι" που, κάποια στιγμή,  θα τούς πάρουν τις δουλειές. Όχι, όμως, μόνο τις δουλειές αλλά και τους άντρες. Οι Μικρασιάτισσες έχουν την φήμη της κοκέτας. Φροντίζουν πάντα την εμφάνισή τους και είναι καλλωπισμένες και καθαρές. Τα καλλυντικά τους ξέρουν να τα απλώνουν με επιδεξιότητα στην επιφάνεια του προσώπου τους και δεν αρνούνται να δείξουν τις τεχνικές και στις ντόπιες Ελληνίδες. Ρούχα δεν διαθέτουν πολλά. Αυτά που φοράνε είναι καθαρά και σιδερωμένα. Κάνουν βόλτες στις συνοικίες. Οι ταβέρνες που ανήκουν σε Μικρασιάτες είναι γεμάτες από άντρες που τις προτιμούν επειδή τα ούζα σερβίρονται με πλούσιους μεζέδες και δεν πίνονται ξεροσφύρι. Οι άντρες βλέπουν τις Σμυρνιές να κάνουν βόλτα και έτσι τις ερωτεύονται. Οι ντόπιες τις κατηγορούν πως κλέβουν τους άντρες τους!

Ανέκαθεν σε συνθήκες φτώχιας κάποιος πρέπει να φταίει. Εκείνα τα χρόνια η πηγή της κακοδαιμονίας ήταν οι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγες που μέχρι να αφομοιωθούν συναντούσαν την καχυποψία και την εχθρική συμπεριφορά των γηγενών. Τούς χρωστάμε πολλά! Υπήρξαν αξιοπρεπείς , νοικοκυραίοι και με αρχοντική καταγωγή.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΔΙΨΑΣΜΕΝΩΝ

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 90 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή προβάλλονται από τις συχνότητες της ΝΕΤ και της ΕΤ1  ιστορικά ντοκιμαντέρ, ειδικές εκπομπές και σειρές εποχής.


Κάθε εκδίωξη από τις πατρογονικές εστίες συνιστά μια πράξη βαρβαρότητας και κτηνωδίας. Ο εκδιωκόμενος είναι σαν να χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Στις επετειακές εκπομπές για την Μικρασιατική Καταστροφή ακούω μια γυναίκα να αφηγείται τον τρόπο της διαφυγής της και την άφιξή της στην Μυτιλήνη. Εκεί, όπως λέει, οι συμπατριώτες της δεν της έδιναν ούτε νερό για να ξεδιψάσει! 'Ενας άλλος κύριος μιλάει για το πόσιμο νερό και το βλέμμα του γεμίζει με λαχτάρα. Αν και τα χρόνια έχουν περάσει, ο ομιλών διατηρεί μέσα του αμετάβλητο το σκηνικό της αποστέρησης του πολύτιμου αγαθού. Λέει "το νεράκι" και όλη η λέξη καθρεφτίζει τις συνθήκες στέρησης, την αγωνία της ύπαρξης και την μεγάλη δίψα που είχαν οι κατατρεγμένοι της μικρασιατικής καταστροφής. Τώρα -η εκπομπή στην ΝΕΤ είναι παλιά παραγωγή- ο συγκεκριμένος κύριος βλέπει το νερό να κυλάει σπάταλα στις βρύσες των σπιτιών και του πιάνεται η καρδιά. Εκτίμησε όσο κανείς άλλος την αξία του νερού επειδή έζησε κάποτε την αφόρητη αίσθηση της δίψας. Καθώς διαπιστώνετε, οι Έλληνες της Σμύρνης δεν υπήρξαν μόνο υλικές υποστάσεις αλλά και φορείς αξιών.  

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2012

ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ "ZORBA THE GREEK"

Είμαστε κοινωνίες πελατών αλλά και αποδόσεων. Έχει κάμποσα χρόνια που αποτιμάμε τα πράγματα με καθαρά ποσοτικά κριτήρια. Όλοι επιδιώκουν τις επιδόσεις (σύμφωνα με την Πύλη για την Ελληνική γλωσσα η επίδοση είναι το αποτέλεσμα ορισμένης ενασχόλησης, το οποίο συνήθως γίνεται αντικείμενο αξιολόγησης) και όλοι προσβλέπουν στις καλύτερες ώστε να μπορούν να διακριθούν και να ξεχωρίζουν. Είμαστε κοινωνίες που αναζητούμε τις μέγιστες επιδόσεις που ονομάζονται ρεκόρ! Χτες στον Βόλο, έδωσαν ραντεβού 5614 άνθρωποι κάθε ηλικίας για να χορέψουν συρτάκι για ένα πεντάλεπτο κάτω από τούς ήχους και τον ρυθμό του "Ζορμπά"! Οι προθέσεις των συμμετεχόντων ήταν να διαφημίσουν την Ελλάδα και τον Βόλο και να διατρανώσουν προς πάσα κατεύθυνση ότι το το ηθικό των Ελλήνων παραμένει ακμαίο! Τους χορευτές και τις χορεύτριες παρακολούθησαν μέλη της επιτροπής Γκίνες που πιστοποίησαν το γεγονός και το κατέγραψαν στο περίφημο βιβλίο Γκίνες. Για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα χρειάστηκαν πρόβες δύο περίπου μηνών! Αν οι διοργανωτές ζητούσαν την βοήθεια του Τζίμυ Πανούση αυτός θα την πρόσφερε με δικής του επινόησης συρτάκι σε μουσική του "Ζορμπά" από την παράσταση "30 χρόνια νύχτα". Να ΄στε σίγουροι πως μια τέτοιου είδους χορογραφία δεν θα απαιτούσε καθόλου πρόβα...