Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2012

EINAI KONTA...


Κυριακή, Νοεμβρίου 18, 2012

ΧΑΝΤΡΕΣ ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ

Στο πάνω μέρος της τηλεοπτικής οθόνης οι λέξεις περνούν σαν κυλιόμενες σκάλες. Το μήνυμα μάς ενημερώνει ότι από τις 14 Δεκεμβρίου 2012 θα διακοπεί το πρόγραμμα του συγκεκριμένου καναλιού που βλέπουμε σε αναλογική μορφή και θα αντικατασταθεί από ψηφιακό σήμα. Διαβάζοντας το μήνυμα, απομονώνω τη φράση "αν θέλετε να παρακολουθήσετε το αγαπημένο σας κανάλι" και σκέφτομαι πως εδώ ο αποστολέας του μηνύματος υποβάλλει τον θεατή στην ιδέα πως ανάμεσα σ' αυτόν και το κανάλι έχει αναπτυχθεί μια πολύ προσωπική σχέση που φτάνει έως τα όρια της αγάπης! Επιπλέον, βγάζουμε το συμπέρασμα ότι η παρακολούθηση ενός συγκεκριμένου καναλιού συνεπάγεται αυτομάτως μια ιδιαίτερη σχέση αγάπης και συμπάθειας. Ωστόσο, τέτοιου είδους διαπιστώσεις είναι αυθαίρετες και δεν μπορούν να αφορούν το σύνολο των τηλεθεατών. Δεν υπάρχουν αγαπημένα κανάλια αλλά αγαπημένες εκπομπές αυτών των καναλιών. Έπειτα, ας μην ξεχνάμε ότι το περίφημο ζάπινγκ κάνει θραύση και υπάρχει μια ταχύτατη εναλλαγή των προγραμμάτων από μέρους των τηλεθεατών. Πιθανόν, το σύνθημα στα Εξάρχεια "το τηλεκοντρόλ είναι το κομπολόι του ανθρώπου που εξορίστηκε από τον αληθινό χρόνο"* να μην είναι μια ρηχή και επιφανειακή ανάγνωση του σύγχρονου τρόπου ζωής αλλά κάτι πολύ βαθύτερο.

 Αν μετρήσεις τις χάντρες του κομπολογιού θα ανακαλύψεις την πραγματική διάρκεια του χρόνου;

*Το σύνθημα δεν το διάβασα στα Εξάρχεια αλλά στο περιοδικό "Πόρφυρας"( τεύχος αφιερωμένο στον Ευγένιο Αρανίτση. 

Σάββατο, Νοεμβρίου 17, 2012

"ΝΑΙ, ΜΕ ΤΙΜΑ!!!"

Καθόμουν σε ένα πολυσύχναστο καφέ. Καμιά τριανταριά μέτρα μακρύτερα, στην άλλη άκρη του πεζοδρομίου, μια γυναίκα έχασε την ισορροπία της και σωριάστηκε στο έδαφος. Μια ηλικιωμένη κυρία που έτυχε να περνάει από το σημείο την βοήθησε να σηκωθεί. Από τους θαμώνες του καφέ πιστεύω ότι ελάχιστοι κατάλαβαν τι συνέβη. Άλλοι μιλούσαν για τους λογαριασμούς που έχουν να πληρώσουν, άλλοι μιλούσαν για τις ποδοσφαιρικές ομάδες και ένας σύζυγος με τη σύζυγο συνομιλούσαν για την καταλληλότητα του σπιτιού που θα νοίκιαζε η κόρη τους που είχε περάσει στο Πανεπιστήμιο. Στεκόμουν απλός παρατηρητής. Έβλεπα πως γύρω από το συγκεκριμένο συμβάν υπήρχαν άτομα που προσπερνούσαν βιαστικά δίπλα από την πεσμένη γυναίκα και κατόπιν επιβράδυναν. Μια πεσμένη γυναίκα, σκέφτηκα, πρέπει να είναι ένας μεγάλος μπελάς! Όλοι και όλες προσποιούνταν τους βιαστικούς και κανένας δεν έδειχνε τη διάθεση να αφιερώσει λίγο από τον χρόνο του. Βέβαια, μια ηλικιωμένη γυναίκα ήδη είχε προστρέξει σε βοήθεια και αυτό, κάπως, μπορούσε να λειτουργήσει ως ελαφρυντικό για την «αδιαφορία» τους. Αυτή λοιπόν η ηλικιωμένη κυρία πήρε την γυναίκα και την έβαλε να καθίσει στο παγκάκι της στάσης ενός λεωφορείου. Εκεί πλησίασαν και άλλες δύο κυρίες που προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Την μία από αυτές, την είδα να αποχωρεί προφανώς επειδή είχε λάβει την διαβεβαίωση πως η κατάσταση είναι ελεγχόμενη και η παρουσία της δεν κρίνεται απαραίτητη. Η άλλη γυναίκα έμεινε για να βοηθήσει στην επιβίβαση της παθούσας μέσα σε ένα ταξί. Πράγματι, σταμάτησε ένα ταξί και την παρέλαβε. Μια στιγμιαία ζαλάδα, πιθανόν, την έκανε να πέσει στο πλακόστρωτο χωρίς ευτυχώς να χτυπήσει ιδιαίτερα. Το περιστατικό θεωρήθηκε λήξαν και η ηλικιωμένη κυρία που την βοήθησε, ερχόταν προς το μέρος μου. Εκείνη τη στιγμή και χωρίς να το πολυσκεφτώ, θέλησα να εκθειάσω τη συμπεριφορά της και να τονίσω τη σπουδαιότητα της συγκεκριμένης πράξης της. Ωστόσο, η βιαστική απόδοση τιμών και αναγνώρισης την έκανε να σκεφτεί καχύποπτα και να μου απαντήσει: «Δεν σηκώθηκες όμως να έρθεις να βοηθήσεις». Η απάντησή της, ομολογουμένως, ήταν απρόσμενη και μου θύμισε μια άλλη απάντηση που είχε δώσει ένας καθηγητής που μιλούσε σε μια εκδήλωση, αντικαθιστώντας έναν άλλο καθηγητή. Μόλις, λοιπόν, οι παρευρισκόμενοι έμαθαν για την αλλαγή αυτή, ο καθηγητής σχολίασε με άκρως κολακευτικά λόγια το πλούσιο βιογραφικό του συναδέλφου που αντικαθιστούσε σε τέτοιο σημείο μάλιστα που κάποιος από τους ακροατές αναφώνησε με ενθουσιασμό «Μπράβο σας που μιλάτε με τόσο ωραία λόγια για έναν συνάδελφό σας! Αυτό σας τιμά». Ο ομιλητής δεν έχασε την ευκαιρία και ανταπάντησε με μεγαλειώδη τρόπο: «Ναι, με τιμά!!!»…

Δευτέρα, Νοεμβρίου 12, 2012

"Η ΨΥΧΡΑΙΜΗ ΠΕΛΑΤΙΣΣΑ"

Παλιά είχα σε έναν πίνακα ανακοινώσεων στο γραφείο μου, για λόγους που είχαν να κάνουν με κάποιο στοιχείο πλοκής σε μια ταινία, μια κάρτα αρχειοθέτησης στην οποία είχα σημειώσει μια πρόταση από το Merclr Manual σχετικά με το πόσο χρόνο μπορεί να αντέξει ο εγκέφαλος στερούμενος το οξυγόνο. Στο δωμάτιο που βρισκόταν μακριά από την αίθουσα υποδοχής η εικόνα της ροζ κάρτας γύριζε διαρκώς στο μυαλό μου: "Ανοξία ιστών για > 4 ως 6 λεπτά μπορεί να προκαλέσει μη αναστρέψιμη εγκεφαλική βλάβη ή θάνατο". Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δε θυμόμουν τη φράση σωστά όταν επανεμφανίστηκε ο κοινωνικός λειτουργός. Μαζί του είχε έναν άντρα, τον οποίο σύστησε ως "ο γιατρός του συζύγου σας". Έπειτα σιωπή. "Είναι νεκρός ,ε;" άκουσα τη φωνή μου να λέει στο γιατρό. Ο γιατρός έριξε ένα βλέμμα στον κοινωνικό λειτουργό. "Δεν υπάρχει πρόβλημα", είπε ο κοινωνικός λειτουργός. "Είναι πολύ ψύχραιμη πελάτισσα". Με οδήγησαν στον θάλαμο όπου κειτόταν ο Τζον, μόνος τώρα, τριγύρω οι κουρτίνες τον χώριζαν από τους άλλους. Ρώτησαν αν ήθελα ιερέα. Είπα ναι. Εμφανίστηκε ένας ιερέας και είπε αυτά που έπρεπε. Τον ευχαρίστησα. Μου έδωσαν την ασημένια θήκη σαν έλασμα όπου έβαζε ο Τζον το δίπλωμα οδήγησης και τις πιστωτικές του κάρτες. Μου έδωσαν τα χρήματα που ήταν στην τσέπη του. Μου έδωσαν το ρολόι του. Μου έδωσαν το κινητό του. Μου έδωσαν μια πλαστική σακούλα, στην οποία μου είπαν ότι θα έβρισκα τα ρούχα του. Τους ευχαρίστησα. Ο κοινωνικός λειτουργός ρώτησε αν υπήρχε κάτι άλλο που μπορούσε να κάνει για μένα. Είπα ότι θα μπορούσε να με βάλει σε ένα ταξί. Με έβαλε. Τον ευχαρίστησα. "Έχετε χρήματα να πληρώσετε τα κόμιστρα", ρώτησε. Είπα ναι, η ψύχραιμη πελάτισσα. Όταν μπήκα στο διαμέρισμα και είδα το μπουφάν και το κασκόλ του Τζον ακόμα πάνω στην καρέκλα όπου τα είχε αφήσει μόλις επιστρέψαμε από την επίσκεψη στην Κιντάνα στο Μπεθ Ίσραελ Νορθ (το κόκκινο κασμιρένιο κασκόλ, το αντιανεμικό μάρκας Patagonia που το φορούσε το συνεργείο στην ταινία Υπόθεση πολύ προσωπική) αναρωτήθηκα τι θα επιτρεπόταν να κάνει μια μη ψύχραιμη πελάτισσα. Να καταρρεύσει; Να χρειαστεί αγωγή με ηρεμιστικά; Να ουρλιάξει;

(Από το βιβλίο "Η χρονιά της μαγικής σκέψης" της Τζόαν Ντίντιον -εκδόσεις Κέδρος, μετάφραση-επίμετρο Ξένια Μαυρομμάτη)