Σάββατο, Δεκεμβρίου 29, 2012

ΚΑΜΜΕΝΕΣ ΓΟΥΝΕΣ...


Χτες στην τράπεζα γινόταν το αδιαχώρητο! Πήρα χαρτάκι προτεραιότητας στις 10 το πρωί και εξυπηρετήθηκα στις 13.30. Οι υπάλληλοι στα γκισέ της τράπεζας ήταν τέσσερις και είχαν πάρα πολύ δουλειά! Στο χαρτάκι έγραφε ότι ο μέσος χρόνος αναμονής ήταν τα 42 λεπτά, πράγμα ανέφικτο με τέτοιο όγκο συναλλαγών! Λίγο πριν τελειώσουν τα βάσανά μου μια κυρία που φορούσε γούνα στο πέτο του παλτού της πήγε να διεκπεραιώσει τη δική της υπόθεση. Ένας κύριος που καθόταν υπομονετικά στην καρέκλα παρατηρούσε τις κινήσεις της και την ώρα που είχε τελειώσει τη δουλειά της και αποχωρούσε, ο κύριος της απευθύνθηκε λέγοντας με θυμό και οίκτο, «δεν ντρέπεσαι καθόλου;». Ακούγοντας αυτήν την επίπληξη, κατάλαβα ότι η κυρία είχε παρακάμψει τη σειρά προτεραιότητας καλύπτοντας ένα «ορφανό» νούμερο. Η κουτοπόνηρη, φυσικά, δεν είχε μούτρα να τον αντικρούσει. Λίγο πριν εγκαταλείψει άρον άρον την τράπεζα, τα άκουσε κι από μια άλλη κυρία που αποδοκίμασε τη συμπεριφορά της φωνάζοντας «Τι να ντραπεί; Φοράει και γούνα…»! Η παρέμβαση της κυρίας, σκέφτηκα, κατέδειξε την επιβίωση ενός παραδοσιακού τρόπου σκέψης και κριτικής ανάλυσης που βασίζεται στην εξωτερική εμφάνιση και τις στιγμιαίες εντυπώσεις. Ένας μέρος του πληθυσμού -ας πούμε οι μεγαλύτερες ηλικίες- εξακολουθεί να θεωρεί τους καλοντυμένους κυρίους με τη κολλαριστή γραβάτα και τις γυναίκες με το φινετσάτο ντύσιμο και τα καλοχτενισμένα μαλλιά, ως ανθρώπους αξιοπρεπείς τους οποίους μπορεί να εμπιστευτεί με την πρώτη ματιά! Αυτή την «πρώτη ματιά» που στερείται κάθε κριτικής εμβάθυνσης , την εκμεταλλεύτηκαν όλοι αυτοί που είχαν σκοπό να διαπράττουν τα ανοσιουργήματά τους. Αυτοί, φροντίζοντας κάθε λεπτομέρεια απ' την εξωτερική τους εμφάνιση εξασφάλιζαν ένα προφίλ υπεράνω πάσης υποψίας! 
 
Ναι, ένας άνθρωπος με φθαρμένα ρούχα μπορεί να σταθεί σ’ αυτή τη ζωή ως αλήτης. Με παρόμοιο τρόπο, ο άνθρωπος με ευπρεπή εξωτερική εμφάνιση μπορεί να υπάρξει σ’ αυτή τη ζωή ως διακεκριμένος αλήτης! Ο διακεκριμένος  αλήτης μοιάζει σαν τις ουρανοκατέβατες φιγούρες του Μαγκρίτ. Έχει καταντήσει πια παλιομοδίτικο για όλους εμάς, να δηλώνουμε έκπληξη και πτώση από τα σύννεφα…

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 26, 2012

23 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Τον Μάιο του 1985 οι αφηνιασμένοι οπαδοί της Λίβερπουλ έκαναν ντου σε Ιταλούς και Βέλγους φιλάθλους που είχαν καταλάβει κοινό χώρο στο πέταλο για να παρακολουθήσουν τον αγώνα της Γιουβέντους με την Λίβερπουλ. Στο στάδιο Χέιζελ, τα σαϊνια της βελγικής αστυνομίας δεν είχαν προνοήσει να δημιουργήσουν ζώνες ασφαλείας και ούτε να τοποθετήσουν ισχυρή αστυνομική παρουσία ανάμεσα στους οπαδούς-ούτε τους σεσημασμένους Εγγλέζους δεν θα λάμβαναν υπόψη τους! Μια τέτοια χοντροκομμένη ασχετοσύνη και παράλειψη θα ευνοούσε την έναρξη των εχθροπραξιών! Για να αποφύγουν τις συμπλοκές οι πανικόβλητοι οπαδοί της Γιουβέντους  έκαναν πίσω και στριμώχτηκαν στο πλάγιο και κάτω μέρος του πετάλου. Ο συνωστισμός και η πίεση ήταν τέτοια που τα ψεύτικα κιγκλιδώματα θα υποχωρούσαν και θα έκαναν 39 οπαδούς να χάσουν τη ζωή τους από ασφυξία. Λίγο μετά, οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί της Γιουβέντους θα έμπαιναν στο γήπεδο από το απέναντι πέταλο και τα επεισόδια θα γενικεύονταν! Οι 39 νεκροί και οι πολυάριθμοι τραυματίες δεν ήταν σοβαρός λόγος για να αναβληθεί ο ποδοσφαιρικός αγώνας! Το θέαμα, σκέφτονταν οι διοργανωτές, θα μπορούσε να εξαλείψει ακαριαία τον πόνο από την απώλεια των ανθρώπινων ζωών.

Τέσσερα χρόνια μετά , το 1989, έρχεται η σειρά των οπαδών της Λίβερπουλ να καταλάβουν ακριβώς τι είχαν κάνει στο Βέλγιο. Στο στάδιο Χίλσμπορο οι υπεράριθμοι οπαδοί της Λίβερπουλ προσπαθούν να χωρέσουν στην, μικρής χωρητικότητας, κερκίδα.΄Από αυτούς, 96 ποδοπατιούνται και συνθλίβονται. Στις αρχικές έρευνες για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συμβαίνουν  τα τραγικά γεγονότα, η Αστυνομία σφυρίζει αδιάφορα! Με την σύμπραξη των ανακριτικών αρχών  αρνείται την όποια ευθύνη για τον έλεγχο, την ομαλή μετακίνηση και είσοδο των φιλάθλων στο γήπεδο. Επίσης, στο πόρισμα δεν φαινόταν πουθενά η ευθύνη της αστυνομίας που όφειλε να απαγορεύσει  τη διεξαγωγή του αγώνα σε περίπτωση που το παλιό γήπεδο δεν πληρούσε τους κανόνες ασφαλείας.

Στο άρθρο της Β.Παπαντωνοπούλου (Εφημερίδα των Συντακτών) διαβάζω ότι διατάχθηκε καινούρια έρευνα για να εξακριβωθούν πλήρως οι αιτίες και να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Οι συγγενείς των αδικοχαμένων φιλάθλων  που εδώ και 23 χρόνια αγωνίζονται να μην τεθεί η υπόθεση στο αρχείο, αισθάνονται δικαιωμένοι.

Φανταστείτε ότι η ζωή των ανθρώπων είναι ένας αδιάκοπος αγώνας ενάντια στην λήθη. Ακόμη, η ιστορία του Ανθρώπου είναι μια διαδοχή γεγονότων προβληματικού πένθους!

Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2012

ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ

 
Τίποτα δεν μας έρχεται από το πουθενά. Το αποτέλεσμα σκάει με πάταγο συσκοτίζοντας και διατηρώντας στην αφάνεια τις αιτίες στις οποίες οφείλεται. Τα παιδιά είναι οι πιο ευαίσθητοι δέκτες ενός συστήματος ηθικών αξιών που βασίζεται στην αυστηρότητα, τη σωματική κακοποίηση, την καθαγιασμένη εργασία με την υψηλή αποδοτικότητα, τις ενοχές, τον εξαγνισμό, τη σιωπή, την έλλειψη συναισθηματικής έκφρασης, τη σεξουαλική ταπείνωση και, τέλος, τον τυραννικό πατρικό νόμο. Η σωματική τιμωρία-οι δέκα μπαστουνιές- γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες. Τα ουρλιαχτά του πόνου των παιδιών σκίζουν την φρικώδη σιωπή στο οικογενειακό περιβάλλον. Τα παιδιά που δεν συμμορφώνονται στις υποδείξεις των ενηλίκων έχουν κι άλλες τιμωρίες: τους φοράνε λευκές κορδέλες για διακριτικά και τους στερούν το φαγητό! Οι άνθρωποι που εκπροσωπούν την πατρική εξουσία αποθαρρύνουν τα παιδιά τους να δημιουργήσουν συναισθηματικούς δεσμούς. Ένα τραυματισμένο πουλάκι στην ταινία «Λευκή κορδέλα» χρειάζεται επειγόντως την φροντίδα ενός μικρού παιδιού. Το παιδί εισπράττει την άρνηση και την απογοήτευση από τον πατέρα του που αρχίζει να του μιλάει για την μεγάλη ευθύνη που πρέπει να αναλάβει, για την ταυτόχρονη υιοθέτηση του ρόλου πατέρα και μητέρας και για την ελεύθερη φύση του πουλιού που μόλις γίνει καλά θα ανοίξει τα φτερά του και θα φύγει. Το παιδί είναι σαν να ζει σε συναισθηματική καραντίνα. Τίποτα και κανείς δεν θα πρέπει να το πληγώσει και γι’ αυτό φροντίζει ο πατέρας του.

Υπάρχουν παιδιά που μεγαλώνουν με νταντάδες. Ο θάνατος είναι πανταχού παρών! Μητέρες χάνουν τη ζωή τους στις γέννες ή πεθαίνουν την ώρα την εργασίας από άγνωστη αιτία. Τα παιδιά είναι αμείλικτα στις ερωτήσεις τους: «Τι θα πει θάνατος;», «όλοι πεθαίνουν;», «θα πεθάνουν κι οι γονείς μας;», «Θα πεθάνουμε κι εμείς;». Όλες οι απαντήσεις διακρίνονται από τη σταθερή και ακλόνητη βεβαιότητα του θανάτου που ισχύει καθολικά. Όλοι πεθαίνουν κάποια στιγμή από κάποιο δυστύχημα, από κάποια αρρώστια ή από τα γηρατειά! Μέσα σε ένα τέτοιο ακατανόητο και καταπιεστικό περιβάλλον τα μικρά παιδιά παίζουν τον θάνατο. Συγκλονιστική η σκηνή με ένα παιδί που ανεβαίνει και ισορροπεί στο ξύλινο στήριγμα της γέφυρας φλερτάροντας με την μοιραία στιγμή. Αυτή η στιγμή δεν έρχεται! Το παιδί συμπεραίνει ότι ο θεός είναι ευχαριστημένος μαζί του αφού δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του 'χε δώσει για να το σκοτώσει.

Στην μικρή κοινότητα των ανθρώπων ο πάστορας είναι ο εκπρόσωπος της θρησκευτικής εξουσίας και ο θεματοφύλακας των κυρίαρχων αξιών. Στις κυριακάτικες λειτουργίες έχει την ευκαιρία να προπαγανδίζει τις ιδέες του και να κατοχυρώνει τη θέση εξουσίας. Ο γιατρός είναι ο εγγυητής της σωματικής υγείας των μελών της κοινότητας. Στην ταινία μαθαίνουμε ότι είναι ψυχολογικά ασταθής και θωπεύει την μικρή του κόρη. Ακόμη, εξευτελίζει και ταπεινώνει σεξουαλικά την νταντά που έχει προσλάβει μετά το θάνατο της γυναίκας του για να φροντίζει τα δύο του παιδιά. Ο κτηματίας -ο επονομαζόμενος Βαρώνος- είναι στυγνός εκμεταλλευτής και εγγυητής του λιγοστού εισοδήματος των κατοίκων του χωριού. Τέλος, ο δάσκαλος είναι ο μόνος που φαίνεται να έχει υγιείς αντιδράσεις. Τον βλέπουμε να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην προσωπική του ευτυχία και την κοινωνική ευημερία. Είναι το άγρυπνο μάτι του χωριού που εξακολουθεί να διατηρεί την ανθρωπιά του. Ερωτεύεται μια νταντά και θέλει να την παντρευτεί. Ωστόσο, ο πατέρας της κοπέλας αναβάλλει για έναν ολόκληρο χρόνο τον γάμο με το πρόσχημα πως δεν τον γνωρίζει καλά.

Στην φαινομενική ηρεμία του τόπου συμβαίνουν γεγονότα που δεν ξέρει κανείς ποιος τα προκαλεί. Η πτώση του γιατρού την ώρα που ιππεύει είναι ανεξήγητη. Μάταια ο αστυνομικός προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση. Η φωτιά σε μια καλύβα και η εξαφάνιση ενός παιδιού τελούνται με έναν μηστηριώδη τρόπο. Μια γυναίκα πεθαίνει την περίοδο του θερισμού. Ο γιος της υποδεικνύει ως ένοχο τον κτηματία και έρχεται σε μεγάλη σύγκρουση με τον πατέρα του. Ο πατέρας του τον αγνοεί και τοποθετεί ψηλότερα από την αποκατάσταση της μνήμης της γυναίκας του την ασφάλεια της εργασίας και την αμοιβή. Κάποια στιγμή βρίσκεται κι αυτός απαγχονισμένος, έχοντας προλάβει να δει τις οργισμένες αντιδράσεις του γιου του. Εν τω μεταξύ, ο γιος του κτηματία κακοποιείται! Ο κτηματίας απειλεί πως αν δεν βρεθεί ο ένοχος θα διαταραχτεί η γαλήνη της κοινότητας. Εργάτες που δουλεύουν στα κτήματά του απολύονται, ο γιατρός εξαφανίζεται, ο δάσκαλος έρχεται σε σύγκρουση με τον πάστορα και η κοινωνία αρχίζει να παρουσιάζει διαλυτικά φαινόμενα.

Είναι η τελευταία χρονιά της ειρήνης. Ακόμη και ο δάσκαλος θα καταταγεί στο στρατό για να πολεμήσει και να γίνει άθελά του μέρος του προβλήματος. Ακόμη και αυτός με την μικρή του εξουσία δεν θα μπορέσει να γίνει ανάχωμα στους σάπιους θεσμούς που προετοίμαζαν τους ανθρώπους για τα μεγάλα ολοκαυτώματα...




Διαβάστε και την παλιά κριτική της Μαριάννας Ράντου:

Βρισκόμαστε σ' ένα μικρό χωριό της βόρειας Γερμανίας, κάπου στα 1913. Ένας αόρατος αφηγητής μας υποδέχεται στο ασπρόμαυρο τοπίο και ξεκινά να μας διηγείται μια ιστορία της νεανικής του ηλικίας, όταν μια σειρά από ανεξήγητα γεγονότα αναστάτωσαν τη γαλήνια καθημερινότητα του χωριού του και σημάδεψαν καθοριστικά κι αμετάκλητα τις ζωές των χωρικών.
Πρώτο είναι ένα ανεξήγητο ατύχημα που βρίσκει τον γιατρό του χωριού βαριά τραυματισμένο: έκπληξη κι απορία πλανάται στους συγχωριανούς του για ένα συμβάν με άγνωστο υποκινητή και φαινομενικά χωρίς αιτία. Στη συνέχεια, μια γυναίκα σκοτώνεται σ' ένα μάλλον ύποπτο εργατικό δυστύχημα: οργή και καχυποψία ανάμεσα στους χωρικούς, ακόμα διάχυτη και χωρίς αποδέκτη. Λίγο μετά όμως τα πράγματα θα εκτροχιαστούν: μια φωτιά, μια εξαφάνιση, ένα παιδί που ξυλοκοπείται, κι άλλες εκρήξεις βίας, ένα ακόμα παιδί που βασανίζεται. Πλέον η αιτία είναι σαφής: η εκδίκηση -ο υποκινητής όμως παραμένει άφαντος. Ποιος το έκανε; Η απάντηση βέβαια δεν είναι τόσο εύκολη, όταν το κλασσικό σχήμα whodunit (ποιός το έκανε) μετατρέπεται στα χέρια του Haneke σε ένα ιδιάζων whydunit (γιατί το έκανε), με το ενδιαφέρον να μεταφέρεται από το 'ποιος' στο 'γιατί', σε μια αναζήτηση των αιτίων της -φαινομενικά- απρόκλητης βίας.
Οι κάτοικοι του χωριού, ενήλικοι και παιδιά, ζουν σε μια κοινωνία προτεσταντικής καταπίεσης. Οι μοναδικές αποχρώσεις της ζωής είναι γι' αυτούς το άσπρο και μαύρο, σαν τα πλάνα του Haneke που ντύνουν το χιονισμένο χωριό. Ηθική ή ανηθικότητα, καλό και κακό -δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες. Η καταπίεση κι η βία είναι αυτές που διαμορφώνουν χαρακτήρες, μαζί με την 'Λευκή Κορδέλα' της ηθικής (ο πάστορας, κυρίαρχη φιγούρα στο χωριό, τυλίγει στα χέρια των παιδιών που παρουσιάζουν αποκλίνουσες συμπεριφορές μια λευκή κορδέλα, για να φέρουν επάνω τους ένα στίγμα που θα τους θυμίζει την απομάκρυνσή τους από τις ηθικές αξίες).
Ένα ολόκληρο χωριό τυλιγμένο ασφυκτικά με μια Λευκή Κορδέλα, για να θυμίζει στους 'υποδειγματικούς' κατοίκους του τη φαυλότητα στην οποία είναι βυθισμένοι. Καταπίεση, κακοποίηση, εκδίκηση. Ένας φαύλος κύκλος που γεννιέται και γεννά τη βία. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, ωριμάζουν κι αρχίζουν σιγά-σιγά να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα γύρω τους, είναι φυσικό να επηρεάζονται και να διαμορφώνονται από αυτό το νοσηρό περιβάλλον. Ο φόβος, η καχυποψία κι η ενοχή πνίγουν την παιδική αθωότητα και μετατρέπουν αργά αλλά σταθερά αυτή την ομάδα παιδιών σε 'enfants terribles' που με την πρώτη ευκαιρία θα διδάξουν από πρώτο χέρι τον τρόμο (για τον Θεό και τον άνθρωπο), τον πόνο (τον σωματικό αλλά και τον ψυχικό) και τον θάνατο σε αυτούς που τους τον δίδαξαν. Ο μόνος άτρωτος παραμένει ο χαρακτήρας του δασκάλου, ο αποστασιοποιημένος μας αφηγητής, ο μόνος, συμπτωματικά (;) χωρίς απογόνους.
Ο φετινός Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ των Καννών, «Η Λευκή Κορδέλα: Μια ιστορία για τα παιδιά της Γερμανίας», όπως είναι ο πλήρης αμετάφραστος γερμανικός τίτλος, είναι μια ιστορία για τα παιδιά της Γερμανίας, όχι όμως κι ένα αθώο παιδικό παραμύθι. Είναι μια παραβολή για την καλλιέργεια και την παγίωση της κοινωνικής βίας, για τη γένεση του Κακού, μια αλληγορική αφήγηση για την ανατροφή μιας ολόκληρης γενιάς Γερμανών που γαλουχήθηκαν με βία για να γεννήσουν αργότερα την υπέρτατη μορφή κοινωνικής και πολιτικής βίας -το ναζισμό.
Υπαινικτικό και βραδυφλεγές αλλά εντέλει αποκαλυπτικό, το νέο δημιούργημα του Michael Haneke επιδέχεται πολλαπλών αναγνώσεων στοιχειώνοντας τον θεατή για μέρες, και διεκδικεί επάξια μια κορυφαία θέση

Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2012

ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Στις δολοφονικές πυρκαγιές της Ηλείας κάποιος δεν είχε δει εγκαίρως τη φωτιά που θέριευε. Κάποιος άλλος έστελνε στην πύρινη κόλαση δασοπυροσβέστες που είχαν ολοκληρώσει κύκλο εκπαίδευσης τριών ημερών και κάποιος άλλος δεν λάμβανε υπόψη του τις προειδοποιήσεις της πολιτικής προστασίας. Για να συντελεστεί ένα έγκλημα τέτοιας έκτασης θα πρέπει να συνεργήσουν πολλοί. Πριν από λίγο καιρό ολοκληρώθηκε η δίκη και επιβλήθηκαν ποινές -αυτοί που καλύπτουν το δικαστικό ρεπορτάζ μιλάνε για ποινές χάδια*- σε όλους αυτούς που κατηγορήθηκαν για την απίστευτη οικολογική καταστροφή από την οποία θρηνήσαμε και δεκάδες ανθρώπινες ζωές! Από τη δίκη απουσίαζε ο "στρατηγός Άνεμος" που εκείνο τον καιρό βάλθηκε να αποδείξει την πραγματική του δύναμη και ευελιξία. Αντιθέτως, το παρόν έδωσε στο δικαστήριο ο άνθρωπος εκείνος που έχασε στις φωτιές την μητέρα, την γυναίκα και τα τέσσερα παιδιά του. Στα ρεπορτάζ των εφημερίδων διαβάζω για τη συγκινητική προσήλωση αυτού του ανθρώπου στη διαλεύκανση της αλήθειας. Ο τραγικός πατέρας δεν είχε χάσει ούτε λεπτό από τη δίκη και περίμενε επί ματαίω να αποκατασταθεί η μνήμη των αγαπημένων του ανθρώπων. Ωστόσο, σε τέτοιου είδους τραγωδίες δεν μπορεί να υπάρξει δικαίωση γιατί ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να επαναφέρει στη ζωή τα πρόσωπα που χάθηκαν για πάντα! 

*Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει και η οργισμένη ανακοίνωση των συγγενών που έχασαν με τραγικό τρόπο τους ανθρώπους τους! 



Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2012

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΓΗΙΝΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Πριν καιρό είχα πάει στο μνημόσυνο μιας φίλης μου που είχε χάσει τον άντρα της ξαφνικά. Το απροσδόκητο πένθος είναι πάντα βαρύ και αιφνιδιάζει. Γίνεται ακόμα πιο βαρύ όταν βιώνεται για κάποιον που είναι  νέος. Μέσα σε λίγες στιγμές από το συμβάν, η φίλη μου και όλη η οικογένειά της θα έπρεπε να νοηματοδοτήσουν εκ νέου τη σχέση με το άνθρωπο που οριστικά είχε χαθεί.

Στην εκκλησία ο παπάς τέλεσε το μνημόσυνο και προς το τέλος απευθύνθηκε στον κόσμο -πράξη προσβλητική για τους παρευρισκόμενους- και ρώτησε αν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να περάσει τα πλακάκια στην αίθουσα δεξιώσεων. Για να προλάβει τις παρανοήσεις, ο παπάς μίλησε για έναν καλό χριστιανό που πρόσφερε αφιλοκερδώς  αυτά τα πλακάκια. Τέτοιες κουβέντες, καταλαβαίνετε, δεν άφηναν περιθώριο σε κανέναν να σκεφτεί  για να παράσχει τις υπηρεσίες του επ' αμοιβή! Όλα έπρεπε να γίνουν με εθελοντική εργασία και ζήτω το τζάμπα!!!

Οι κηδείες και τα μνημόσυνα είναι τελετές κατά τις οποίες οι πενθούντες έχουν την ανάγκη της προσφοράς ως αντιστάθμισμα της απώλειας του αγαπημένου προσώπου. Πολλές δωρεές γίνονται στην μνήμη των νεκρών. Οι ιερωμένοι το γνωρίζουν αυτό και το εκμεταλλεύονται καταλλήλως. Στρατιές εθελοντών και δωρεές αφήνουν άθικτο το κεφάλαιο της εκκλησίας. Είναι σίγουρο πως αν ο παπάς καταφέρει να ολοκληρώσει το έργο θα αξιολογηθεί θετικά από την εκκλησιαστική ιεραρχία  για τους χειρισμούς και την ικανότητά του να βρίσκει πόρους από το πουθενά.

Με ξένα κόλλυβα γίνονται οι κηδείες και τα μνημόσυνα! Το κλειδί για την πόρτα του γήϊνου Παραδείσου το κρατούν οι παπάδες και είναι το Πένθος ...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2012

ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΚΡΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟ ΙΕΡΟ;

Τον Οκτώβριο του 2011 το άψυχο σώμα του Καντάφι εκτέθηκε για μερικές ημέρες μέσα σε ψυγείο κρεάτων. Προτού δολοφονηθεί με μια σφαίρα στο κεφάλι, είχε βασανιστεί. Στον δικτάτορα αποδόθηκαν τιμές κτήνους! Το λαϊκό προσκύνημα έγινε από πλήθος Λιβύων που συνέρευσαν για να δουν από κοντά και να επιβεβαιώσουν ότι  ο Καντάφι υπήρξε νεκρός στα αλήθεια. Ο νεκρός, παντοδύναμος δυνάστης εν ζωή,    δεν τρομοκρατεί πια και είναι ακίνδυνος! Κάποιοι πατεράδες κουβαλούσαν εκείνο τον καιρό μαζί και τα παιδιά τους. Τα παιδιά έπρεπε να εξοικειωθούν με την φρίκη του εμφύλιου σπαραγμού παρακολουθώντας τον δημόσιο εξευτελισμό και την ταπείνωση που μπορεί να υποστεί ένα κακοποιημένο και άψυχο σώμα. Ματαίως η οικογένεια του δικτάτορα ζητούσε σεβασμό και ενταφιασμό του νεκρού σε ιδιωτικό μνήμα. Διαβάζω ότι ο τάφος έγινε σε ένα σημείο του πουθενά στην "αχανή έρημο" της Λιβύης!

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2012

"ΦΑΡΣΕΣ"

Προχτές, κοίταζα το magazino του Ευαγγελάτου στον τηλεοπτικό σταθμό του Σκαϊ. Ο συνεργάτης του, ένας νεαρός που ασχολείται με το internet, είναι αυτός που έχει αναλάβει να μεταφέρει τα χιουμοριστικά σχόλια που αναρτώνται στο twitter, δίνoντας μια νότα ευθυμίας και αισιοδοξίας στη μίζερη επικαιρότητα. Τους πέτυχα τη στιγμή που άλλαζα κανάλι. Με χαμηλή την ένταση του ήχου είδα και τους δύο να παρακολουθούν ένα βίντεο που έμοιαζε με όλα αυτά τα βίντεο της candid camera. Τι είδα; Μια κοπέλα έμπαινε σε ένα ευρύχωρο ασανσέρ την ίδια στιγμή με τους νεκροκομιστές που εναπόθεταν το φέρετρο. Το σενάριο αυτής της άθλιας φάρσας έλεγε ότι οι νεκροκομιστές δεν θα προλάβαιναν να μπουν με τα στεφάνια της κηδείας μέσα στο ασανσέρ και η κοπέλα θα έμενε μόνη της. Πράγματι, το ασανσέρ ξεκινάει και κάποια στιγμή παθαίνει βλάβη και σταματάει μεταξύ δύο ορόφων. Μέσα από την κάμερα η κοπέλα αρχίζει να δείχνει σημάδια ανησυχίας και σίγουρα καταριέται την κακή της τύχη που αναγκάζεται να έχει δίπλα της ένα φέρετρο. Σαν να μην φτάνει όλο αυτό, η φάρσα χρειάζεται να γίνει ακόμη πιο μακάβρια. Το μισό καπάκι από το φέρετρο ανοίγει και ο άνθρωπος που υποδύεται τον νεκρό ξεπετάγεται και κάνει την κοπέλα να ουρλιάζει! Ωστόσο, η φάρσα χρειάζεται να φτάσει στην υπερβολή και να αφήσει άναυδους όλους αυτούς που την παρακολουθούν! Ο "νεκρός", λοιπόν, αφήνει το φέρετρό του και αγγίζει την κοπέλα. Η κοπέλα ωρύεται- αν στη θέση της υπήρχε μια μεγαλύτερη γυναίκα, πιθανόν, να μπορούσε να πάθει και ανακοπή! Στο τέλος, η πόρτα του ασανσέρ ανοίγει και όλο αυτό σημαίνει το τέλος αυτού του κακόγουστου και απάνθρωπου αστείου. Την κοπέλα προσπαθούν να συνεφέρουν τα άτομα που συμμετέχουν στην φάρσα.Το ίδιο επαναλαμβάνεται και με άλλη νεαρή γυναίκα.

Από την τηλεόραση τα περιμένουμε όλα! Ωστόσο,εκείνο που με τρόμαξε ήταν το μειδίαμα του παρουσιαστή και του συνεργάτη του. Φαινόταν σαν να το διασκεδάζουν και, πιστέψτε με, αυτό δεν ήταν φάρσα...

Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2012

ΑΡΟΝ ΤΗ ΣΥΜΠΟΝΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙ

Περπατώντας μού αρέσει να ακούω τους άλλους να μιλούν. Μού αρέσουν οι τυχαίες συναντήσεις των φίλων και η εγκαρδιότητα που συνοδεύει αυτές τις συναντήσεις. Προχτές, δύο ηλικιωμένες κυρίες  αστειεύονταν και η μία από αυτές, το πιο πειραχτήρι, απευθύνθηκε στην άλλη λέγοντας: "ενθουσιάστηκες που είδες κάποιον να κλαίει σαν εσένα;". Δεν είχα προλάβει την αρχή της στιχομυθίας τους, ωστόσο αυτό που είχα ακούσει μού ήταν αρκετό. Αποχωρώντας από το συγκεκριμένο σημείο της συνάντησης, σκέφτηκα ότι η φράση που μόλις είχα ακούσει θα μπορούσε να παραφραστεί και ως "ενθουσιάστηκες που είδες κάποιον να κλαίει μαζί σου;". Εντάσσοντας τις δύο φράσεις σε ένα ενιαίο νοηματικό σύνολο, τις θεώρησα σαν έναν καλό ορισμό της έννοιας συμπόνια. Οι άνθρωποι, σκέφτηκα, προσμένουν στη ζωή τους αυτούς που θα κλαίνε σαν κι αυτούς και συντροφιά με αυτούς! Στην πρώτη περίπτωση, οι άνθρωποι ικανοποιούν την ναρκισσιστική τους ανάγκη να εντοπίζουν στους άλλους συναισθηματικές αντιδράσεις παρόμοιες με τις δικές τους. Στη δεύτερη περίπτωση, αυτός που συμπάσχει μαζί σου είναι το μέλος μιας κοινωνίας που έχει αποκτήσει την ικανότητα του "συναισθάνεστε". Και στις δύο περιπτώσεις η έννοια της συμπόνιας σφυρηλατείται μέσα σε ένα περιβάλλον συναισθηματικής ασφάλειας. Άραγε, υπάρχει συμπόνια που γεννιέται έξω από ένα τέτοιο περιβάλλον συναισθηματικής ασφάλειας;