Δευτέρα, Μαρτίου 11, 2013

ΟΙ ΔΥΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ

Όλες αυτές οι εσχατολογικές προβλέψεις για το τέλος του κόσμου διατηρούν την επικαιρότητά τους επειδή η παγκόσμια οικονομική κρίση, τα διατροφικά σκάνδαλα, οι κλιματικές αλλαγές και η απαξία της ανθρώπινης ύπαρξης ερμηνεύονται ως προμηνύματα και σημάδια της παρακμής και του οριστικού τέλους. Ωστόσο, όλο αυτό το κλίμα τρομοκρατίας και θανατολαγνείας  αποτελεί το ισχυρότερο διεγερτικό του ενστίκτου αυτοσυντήρησης των ανθρώπων. Αν το τέλος πλησιάζει, πρέπει να βιαστούμε. Το μόνο που μας απομένει να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε την απόλαυση μέσα σε ένα χρονικό πλαίσιο που διαρκώς στενεύει. Τρέχουμε σαν ηδονοθήρες πίσω από την απόλαυση για να προλάβουμε να την ζήσουμε πριν εκπνεύσει η προθεσμία. Δηλαδή, τρέχουμε να προλάβουμε μια απόλαυση που ισοδυναμεί με καταστροφή και συμπυκνώνεται σε ένα όλο και πιο μικρό χρονικό διάστημα. Τα υποκείμενα της απόλαυσης  ζουν τις στιγμές και χάνουν το πλεονέκτημα να αποδώσουν σε αυτές τις στιγμές διάρκεια. Όλος ο εμπειρικός πλούτος του ΤΩΡΑ υποβαθμίζεται και  φυραίνει από  την κυρίαρχη αντίληψη πως δεν πρόκειται να υπάρξει ΜΕΤΑ.
Ανάμεσα στην καταστροφή που σχεδιάζουμε με την δύναμη της φαντασίας και την πραγματική καταστροφή, η πρώτη είναι απείρως πιο ισχυρή και διαλυτική.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα