Παρασκευή, Μαΐου 10, 2013

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΧΩΡΙΣ... ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Ο οδηγός του φορτηγού είναι τραυματισμένος. Κοινή πεποίθηση σ' όλους τους αυτόπτες μάρτυρες είναι ότι ο οδηγός με την απροσεξία και τις αδέξιες κινήσεις του έχει προκαλέσει το ατύχημα. Ο κόσμος που βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο τον σηκώνει, τον ξαπλώνει και απλά δείχνει σαν να θέλει να καλύψει τον χρόνο που μεσολαβεί μέχρι την έλευση του ασθενοφόρου. Από το μέρος του συμβάντος τυχαίνει να περνάει ένα ζευγάρι. Η γυναίκα νιώθει "κάτι δυσάρεστο στην περιοχή της καρδιάς". Βλέποντας ο συνοδός της τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχει συμβεί το ατύχημα, αναφέρει ότι "αυτά τα βαριά φορτηγά έχουν μεγάλο μήκος πεδήσεως". Η γυναίκα κουνάει καταφατικά το κεφάλι της αλλά δεν καταλαβαίνει απολύτως τίποτα. Ο συνοδός έχει την ευχέρεια να της μιλήσει για την ταχύτητα του φορτηγού, για την αρχή της αδράνειας, για την επιτάχυνση, τον χρόνο αντίδρασης του φορτηγού και ένα πλήθος λεπτομερειών τεχνικής φύσης που την αφήνουν απορημένη αλλά και την ανακουφίζουν ταυτόχρονα! Το ατύχημα υποβαθμίζεται σε ένα απλό πρόβλημα τεχνικής φύσης και ο συνοδός βρίσκει την ευκαιρία να εισάγει μια παρόμοια φρασεολογία που ηρεμεί την ταραγμένη ψυχή της γυναίκας. Ωστόσο, δεν αρκεί μόνο η χρήση μιας τεχνικής και ακαταλαβίστικης γλώσσας. Λίγα λεπτά μετά το συμβάν, ακούγεται "το σφύριγμα του ασθενοφόρου". Οι "κοινωνικοί θεσμοί", καθώς φαίνεται, έχουν γρήγορα αντανακλαστικά. Οι διασώστες,  αρμόδιοι για την παροχή των πρώτων βοηθειών, παραλαμβάνουν τον τραυματία. Όλα αποκτούν στα μάτια της γυναίκας μια νομιμοφάνεια! Το "συμβάν είναι νόμιμο και στα πλαίσια της τάξης". Μια δεύτερη ανακούφιση έρχεται ως συμπλήρωμα της πρώτης στην ταραγμένη ψυχή της γυναίκας. Ο συνοδός, ωστόσο, πρέπει να συνεχίσει να αμβλύνει τον συγκλονισμό της γυναίκας. Την πληροφορεί ότι σύμφωνα με "αμερικανικές στατιστικές κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες σκοτώνονται 190.000 άνθρωποι και τραυματίζονται 450.000". Η επίκληση των στατιστικών δεδομένων κάνει την γυναίκα να καταλάβει ότι το γεγονός που έχει συμβεί μπροστά στα μάτια της είναι κάτι συνηθισμένο και ανάξιο λόγου!

Το παραπάνω συμβάν που είναι ενταγμένο στην μυθιστορηματική πλοκή του "Άνθρωπος χωρίς ιδιότητες"(Ρόμπερτ Μούζιλ) μας δείχνει τον τρόπο με τον οποίο ένα συνταρακτικό γεγονός μπορεί να αντιμετωπιστεί και να χάσει ολοσχερώς την σημασία του. Και τώρα, δεν έχετε παρά να βάλετε στην θέση του συνταρακτικού γεγονότος τις επιπτώσεις από το Μνημόνιο στην ζωή των ανθρώπων. Σκεφτείτε λίγο: Τον κατακλυσμό από ακαταλαβίστικους όρους με την χρήση μιας βάναυσης τεχνοκρατικής και οικονομίστικης γλώσσας που την μεταφράζουν πάντα οι ειδήμονες, τον υπερσυγκεντρωτισμό κορυφαίων θεσμών (Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, κυβερνήσεις των κρατών, διαβουλεύσεις ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη) και, τέλος, την επίκληση μελετών και στατιστικών δεδομένων που αποδεικνύουν ότι, για λόγους δημοσίου συμφέροντος και νομιμότητας, ο κόσμος πρέπει να συνηθίσει και να προσπερνά αδιάφορα όλα αυτά που τού διαλύουν τη ζωή.

Το έργο "Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες" αρχίζει να γράφεται το 1919 και τελειώνει στις 15 Απριλίου 1942, ημέρα του θανάτου του Ρόμπερτ Μούζιλ, "με ένα κόμμα στη μέση μιας σελίδας". Αν κάναμε ένα λάθος είναι ότι επιτρέψαμε  το κόμμα να το αντικαταστήσουν με τελεία...    




0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα