Τετάρτη, Μαΐου 22, 2013

ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΠΙΣΙΝΣΚΙ




Ολόκληρη η ζωή του πολωνού φωτογράφου Καπισίνσκι υπήρξε ένα ταξίδι. Ασκώντας το επάγγελμα του φωτορεπόρτερ, ο φωτογράφος αναζητούσε καινούριες εμπειρίες και δυνατές συγκινήσεις. Από το 1956 μέχρι το 2006  ταξίδεψε σ' όλο τον κόσμο και βρισκόταν πάντα στο κατάλληλο μέρος και την ακριβή στιγμή. Έγραψε με πάθος για την Αφρική και τον επονομαζόμενο "τρίτο κόσμο". Στην Λατινική Αμερική που πάντα έβλεπε συγκρούσεις μεταξύ των στρατιωτικών και της πολιτικής τάξης, γνώρισε όλα τα αντάρτικα κινήματα του τέλους της δεκαετίας του 1960.

Ο Καπισίνσκι πίστευε ότι η γραφή μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Τις φωτογραφίες του τις συνόδευε πάντα με λέξεις. Ήταν τέτοια η συσσώρευση των κειμένων που, κατόπιν παροτρύνσεων, άρχισαν να γίνονται βιβλία. Ο Πολωνός φωτογράφος δίκαια θα μπορούσε να  χαρακτηριστεί ως κύριος εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεπορτάζ.

Ο Πολωνός φωτογράφος υπήρξε άνθρωπος της στιγμής. Ο ενθουσιασμός και η παρορμητικότητά του τον έκαναν να λαμβάνει τις αποφάσεις για τα ταξίδια χωρίς να υπολογίζει τους κινδύνους αυτών των ταξιδιών. Πόνταρε πολλά στο "είδος και την ποιότητα της σχέσης" που δημιουργούσε με τους ξένους που αναγκαζόταν να συναντά στα αμέτρητα ταξίδια του. Τα συμπεράσματα που έβγαζε δεν ήταν δεσμευτικά γι' αυτόν! Θαύμαζε την ανθρωπότητα και κάθε ταξίδι του ήταν μια γνωριμία με διαφορετικούς πολιτισμούς και κουλτούρες. Κάθε γνωριμία με το διαφορετικό ισοδυναμούσε αυτόματα με άρση των προκαταλήψεων.

Ο Καπισίνσκι υπήρξε πολυμεταφρασμένος και πολυβραβευμένος. Για αρκετούς συγγραφείς αποτέλεσε πηγή εμπνεύσεων. Για την ποίηση έγραφε ότι ήταν "άσκηση πειθαρχίας". Στα πολλά του ταξίδια συναντούσε πάντα την οργή, την απογοήτευση και την απελπισία. Στην πατρίδα μας τού έκαναν εντύπωση οι κάτοικοι που "κάθονταν ολημερίς στα καφενεία σιωπηλοί, ασάλευτοι, με γυρισμένες τις πλάτες αλλά με ένα αόρατο αίσθημα κοινότητας". 

Βλέπω το εργαστηριό του. Μια γραφομηχανή, πάρα πολλά βιβλία τακτοποιημένα στα ράφια ή στοιβαγμένα σε σωρούς. Ο φωτογράφος υπήρξε μανιώδης της γραφής αλλά και της ανάγνωσης. Για τις 140 σελίδες του βιβλίου "Κιργίσιος" έπρεπε να διαβάσει 14.000 σελίδες για την θρησκεία και ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης. Όταν δεν έγραφε, δεν διάβαζε ή δεν ταξίδευε, έπινε τον καφέ του και έκανε πρωινούς περίπατους μέσα στην φύση. Απεχθανόταν τους λακέδες της εξουσίας και είχε κατασταλάξει μέσα από την πολύχρονη εμπειρία του ότι η πολιτική μπορεί να διαφθείρει μυαλά και συνειδήσεις. Όταν ο Καπισίνσκι κάνει μια τέτοια διαπίστωση, τότε παύει αυτή να ηχεί ως μια ακόμη κοινότοπη διατύπωση... 


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα