Τρίτη, Μαΐου 07, 2013

"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ"




Το δικαίωμα στο παιχνίδι είναι αναφαίρετο και αδιαπραγμάτευτο στην ζωή των παιδιών. Τα μεγάλα αστικά κέντρα έγιναν τσιμεντουπόλεις και στο όνομα της "προόδου και της ανάπτυξης" καταπατήθηκε με τον πιο χυδαίο τρόπο αυτό το δικαίωμα στο παιχνίδι. Τέσσερα παιδιά στην Πάτρα δεν έχουν μέρος να παίξουν και αναγκάζονται να συγχρωτιστούν με τους ενήλικες που ενοχλούνται από την φασαρία τους. Με νεύρα τεντωμένα, υπάρχουν ενήλικες που παρανοούν, βρίζοντας, χτυπώντας και πετώντας νερό. Κάποιοι το παρακάνουν κραδαίνοντας μαχαίρια και κινούμενοι απειλητικά εναντίον των παιδιών. Το περιβάλλον είναι αφιλόξενο και κάτι πρέπει να γίνει, κάτι να αλλάξει! 

Τα παιδιά στην Πάτρα δεν πρέπει να μείνουν με σταυρωμένα χέρια. Όλα ξεκινούν από την ανάγκη τους να παίξουν  και πρέπει να δραστηριοποιηθούν και να αναλάβουν πρωτοβουλίες για να ικανοποιήσουν την ανάγκη τους αυτή. Βρίσκουν έναν αδιαμόρφωτο χώρο και ονειρεύονται να τον οριοθετήσουν ως χώρο παιχνιδιού. Το ποδόσφαιρο στις ταράτσες και στα πλακόστρωτα πρέπει να πάρει ένα τέλος. Τέρμα και στους δρόμους με την επικίνδυνη διέλευση των αυτοκινήτων που παγιδεύουν στους τροχούς τους τις μπάλες!

 Τα παιδιά της  ομάδας είναι αποφασισμένα. Με παρότρυνση των γονιών τους ψάχνουν να βρουν τα αρμόδια γραφεία και τους κατάλληλους ανθρώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης στους οποίους πρέπει να απευθυνθούν για να επιλύσουν το πρόβλημα.

Η παρέα των παιδιών συγκροτεί μια ομάδα. Την αποτελούν δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Η δυναμική αυτής της ομάδας εξελίσσεται χάρη στις κόντρες και τον ανταγωνισμό των δύο κοριτσιών. Η Αλεξάνδρα ,το ένα από τα δύο κορίτσια, διεκδικεί με πάθος την αποκλειστικότητα της ιδέας και απαγορεύει στα υπόλοιπα μέλη της ομάδας να την ιδιοποιούνται. Η Χρύσα, το άλλο κορίτσι της παρέας, είναι καλή φίλη της Αλεξάνδρας και σκληρή ανταγωνίστρια. Συνήθως μιλάει με ευθύτητα και αδιαφορεί αν αυτά που λέει προσβάλλουν την Αλεξάνδρα. Τα δύο αγόρια εμφανίζονται αμέτοχα στις προσωπικές αντιπαραθέσεις των δύο κοριτσιών.

Στην ατμόσφαιρα της ομάδας είναι διάχυτη η εντύπωση ότι η η Αλεξάνδρα έχει αρχηγικές τάσεις και προσπαθεί να καπελώσει τον αγώνα των υπολοίπων παιδιών. Η ίδια το αρνείται. Αναγνωρίζει μόνο πως υπάρχει ασυνεννοησία και δικεδικεί ρόλο συντονιστή για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα της ομαδικής δράσης. Εκπληκτική είναι η σκηνή κατά την οποία η Αλεξάνδρα κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και κάνει ένα τεστ προσωπικότητας που την προσομοιάζει με τον Χίτλερ. Η Αλεξάνδρα αγνοεί τον Χίτλερ και απευθύνοντας την ερώτηση στον πατέρα της, λαμβάνει την αφοπλιστική απάντηση "ένας μαλάκας και μισός"! (όταν μιλάμε για συμβολικό έλλειμμα στις σχέσεις γονιού και παιδιού αυτό ακριβώς εννοούμε. Το παιδί θέλει και επείγει να μάθει για έναν ψυχοπαθή που διακρίθηκε ως μακελάρης του ανθρώπινου γένους και αν' αυτού μαθαίνει ότι υπήρξε απλά ένας μαλάκας και μισός. Μαλάκες αποκαλούμε, χαριτολογώντας, τους φίλους μας. Μαλάκες αποκαλούμε αυτούς που μας προσβάλλουν ή έχουν μια αδέξια συμπεριφορά που μας ενοχλεί. Τον Χίτλερ, ωστόσο, σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να τον παρουσιάσουμε ως τέτοιον στα μάτια ενός ανήξερου παιδιού).

Τα προβλήματα και οι δυσκολίες δεν κάμπτουν σε καμιά περίπτωση το αγωνιστικό φρόνημα των παιδιών. Αυτά επισκέπτονται αρκετές φορές τις υπηρεσίες του Δήμου, κάνουν προσωπική έρευνα, μαζεύουν υπογραφές για συμπαράσταση στο αίτημά τους και έρχονται σε αντιπαλότητα με κατοίκους που δεν δίνουν σημασία στα λεγόμενά τους. Όλη αυτή η εμπλοκή τούς δίνει να καταλάβουν ότι ο δρόμος για την εκπλήρωση του σκοπού τους είναι γεμάτος με εμπόδια- τέτοια βαθιά κατανόηση του προβλήματος συνιστά μάθημα ζωής! Η μαχητικότητα των παιδιών και η προσπάθειά τους να κερδίσουν το αυτονόητο δικαίωμα στο παιχνίδι καταγράφεται και αποτελεί ντοκουμέντο μιας νέας γενιάς που αρνείται να υποταχτεί στον ευνουχισμό που επιβάλλει το μοντέλο ζωής των ενηλίκων.

Η Πάτρα, όπως και κάθε άλλη πόλη, αδιαφορεί για τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών. Αυτά θα στέκονται μπροστά στον "δηλητηριώδη φθορισμό"(Ευγένιος Αρανίτσης) της οθόνης του υπολογιστή, θα βιώνουν την "θέρμη" της διαπροσωπικής επαφής ανταλλάσσοντας μηνύματα στο Facebook και ,τέλος, θα παχαίνουν από την ακινησία.

Τα παιδιά από την Πάτρα καταγράφουν και γράφουν την ιστορία της δράσης τους. Ο Ρολάν Μπάρτ λέει κάπου  ότι  δεν υπάρχει γραπτή γλώσσα χωρίς εξαγγελλία. Γράφοντας την ιστορία της δράσης τους τα παιδιά εξαγγέλλουν και προκαλούν μπελάδες σ' όλους αυτούς που γράφουν την ιστορία των εξαγγελλιών τους εξαγγέλλοντας... 

        

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα