Κυριακή, Δεκεμβρίου 29, 2013

ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ

Οι πρώτες αψιμαχίες μιας θερμής εφηβείας,η βαθμιαία αλληλοαποδοχή και ο αμοιβαίος σεβασμός. Τα παρθενικά σκιρτήματα και το βελούδινο δέρμα της "Μπέμπα". Οι παρέες, η αναζήτηση της ταυτότητας και η ζωή που ξεδιπλωνόταν ως μια προοπτική πολλά υποσχόμενη την δεκαετία του 1980. Η αγαπημένη ομάδα, η κουλτούρα του γηπέδου, η συσπείρωση γύρω από την ιδέα της ομάδας και οι καβγάδες. Την νεότητά σου, ωστόσο, δεν κατάφερες να την χαρείς. Ένας ανίκητος κακοήθης όγκος στο κεφάλι πρόλαβε να σου διδάξει από νωρίς ότι "η ζωή είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση για  να την παίρνει κανείς στα σοβαρά".
Στα χρόνια που ακολούθησαν, δεν έχασες ούτε μια στιγμή το χιούμορ σου. Έκανες σοβαρές εγχειρήσεις στο κεφάλι και τηρούσες ευλαβικά το πρόγραμμα λήψης των φαρμακευτικών σκευασμάτων. Υπήρχαν ζτιγμές που κουραζόσουν από την αυστηρή πειθαρχία χωρίς, ωστόσο, να τα παρατάς. Ήθελες να ζήσεις πολύ. Αν υπήρχε κάποιος άλλος στη θέση σου θα είχε εγκαταλείψει. Άντεχες! Όταν όλοι μας ήμασταν στις μαύρες μας, σκεφτόμασταν τον δικό σου αγώνα και παίρναμε τα πάνω μας. Στα νοσοκομεία που χρειαζόταν κατά καιρούς να νοσηλεύεσαι, οι γιατροί παρακαλούσαν να μην φύγεις. Ήταν τόσο πηγαίο και ανυπόκριτο το χιούμορ, που, χωρίς να το επιδιώκεις,  εμψύχωνες τους υπόλοιπους ασθενείς. Πάντα ήσουν αγαπητός με τους άλλους και πρώτος στην καρδιά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι ανταποκρίθηκες με θέρμη στην πρόσκλησή μου να έρθεις και να ενθαρρύνεις τον πατέρα μου στην δύσκολη εγχείριση που τον περίμενε. Είχες καθαρό βλέμμα αλλά ο όγκος είχε έρθει για να μείνει!
Την τελευταία και τέταρτη φορά ήξερες ότι η εγχείριση θα είναι πολύ δύσκολη. Ήταν η πρώτη φορά που σε έβλεπα με πεσμένο ηθικό και προβληματισμένο. Έδειχνες αποκαμωμένος από τα είκοσι χρόνια συνεχούς ενασχόλησης με το σοβαρό πρόβλημα υγείας αλλά αποφασισμένος. Σαν να μας έλεγες "τώρα πια, δεν έχω τίποτα να χάσω"!
Η μετεγχειρητική κατάσταση της υγείας σου έδειξε μια παράλυση του αριστερού χεριού και ποδιού. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Οι αδερφές σε φρόντιζαν πολύ αλλά εσύ έχανες σταδιακά την όρθια στάση του σώματος. Προσπαθούσες να σηκώνεσαι και το καροτσάκι δεν το ήθελες καθόλου. Καθηλωμένος στο κρεβάτι, οι ώρες ήταν αβάσταχτα μεγάλες στο σύντομο ταξίδι της ζωής. Τα ζωτικά όργανα άρχισαν να υπολειτουργούν. Βυθιζόσουν στον λήθαργο και ολόκληρο το σώμα βρισκόταν σε υπερδιέγερση από τις επιληπτικές κρίσεις. Η καρδιά δούλευε εντατικά, το συκώτι εμοιαζε διαλυμένο από τις κορτιζόνες και η  αναπνοή γινόταν όλο και πιο δύσκολη.
Τα ξημερώματα του Σαββάτου, έκανες δύο απλές εκπνοές και άνοιξες απότομα τα μάτια. Έσβησες ήσυχα. Σε κηδέψαμε χτες με το λάβαρο της αγαπημένης σου ομάδας. Λίγες μόνο ημέρες πριν την ονομαστική σου γιορτή, ο θάνατος έβαλε γκολ στα τελευταία δευτερόλεπτα της εκπνοής. Το παιχνίδι υπήρξε ευθύς εξαρχής στημένο  και ,καθώς φαίνεται, κανείς δεν μπόρεσε να αλλάξει τους κανόνες και την έκβαση αυτού του παιχνιδιού.
Τέλος χρόνου, λοιπόν, για έναν άνθρωπο μόλις 46 χρονών...
  

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα