Κυριακή, Ιανουαρίου 27, 2013

"ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΜΕΛΙΣΣΙΟΥ"


Η Ιζαμπέλ και η Άννα είναι οι αδελφές μιας τετραμελούς οικογένειας. Το όνομα του πατέρα είναι Φερνάντο και της μητέρας Τερέζα. Ζούνε όλοι μαζί σε ένα σπίτι με μια οικιακή βοηθό που τους βοηθάει στις εργασίες του σπιτιού. Ο πατέρας είναι μελισσοκόμος και πολύ αφοσιωμένος στην δουλειά του. Διατηρεί ένα γυάλινο μελίσσι μέσα από το οποίο παρακολουθεί τη ζωή των μελισσών. Στην Αρχαία Ελλάδα τα έντομα αυτά αποτελούν το έμβλημα της εργασίας και της υποταγής. Στην χριστιανική συμβολική συμβολίζουν την επιμέλεια και την ευγλωττία και στις δοξασίες των Ορφικών είναι οι ψυχές των ανθρώπων. Η συστηματοποίηση της παραγωγής και η εργατικότητά τους αποτελούν πηγές έμπευσης για τον Φερνάντο. Καταγράφει τις σκέψεις του με συστηματικό τρόπο σε σημειωματάριο. Η ζωή των μελισσών είναι διάφανη και του δίνει αφορμή να φιλοσοφεί και να θέτει ερωτήματα υπαρξιακά. Από την άλλη μεριά, η μητέρα γράφει κι αυτή για έναν ανεκπλήρωτο (ανύπαρκτο;) έρωτα. Τα γράμματα έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη και μεταφέρονται με το τρένο. Τα γράμματα είναι η διέξοδός της γυναίκας για τις φιλοσοφικές και υπαρξιακές της ανησυχίες. Κάπου γράφει: «Μαζί με αυτά που χάνουμε, χάνεται και η ικανότητα να ζούμε». Ανάμεσα στο αντρόγυνο φαίνεται ότι δεν υπάρχουν και πολλά σημεία επαφής και γνήσιας επικοινωνίας. Όταν ο πατέρας δεν ασχολείται με τα μελίσσια του, παίρνει τις δύο κόρες του για τη συλλογή μανιταριών. Τις δείχνει πώς να διακρίνουν τα καλά από τα δηλητηριώδη μανιτάρια. Το απέναντι βουνό ονομάζεται "μανιταρόκηπος" εξαιτίας των πολλών μανιταριών που φύονται εκεί. Τα κορίτσια θα πάνε σ' εκείνο το μέρος μόνο αν τηρήσουν την υπόσχεση να μην πουν τίποτα στην μητέρα τους. Η μητέρα τους περνάει τον ελεύθερο χρόνο παίζοντας πιάνο και ασχολούμενη με τα παιδιά της. Η τετραμελής οικογένεια διάγει μια συμβατική ζωή. Ζει κοντά στη φύση και δεν φαίνεται να έχει ιδιαίτερες κοινωνικές σχέσεις με τους κατοίκους του χωριού.



Στο χωριό με τα πετρόκτιστα σπίτια οι κάτοικοι ασχολούνται με αγροτικές εργασίες. Τα παιδιά περιμένουν πως και πως τους περιπλανώμενους με τον κινηματογράφο για να δουν καμιά καινούρια ταινία. Όταν καταφτάνουν με τις μπομπίνες και την μηχανή προβολής, τα παιδιά πανηγυρίζουν και τρέχουν να καταλάβουν τις πρώτες θέσεις. Ο κινηματογράφος είναι η μόνη διασκέδαση για μικρούς και μεγάλους.



Όλα ξεκινούν με την προβολή της ταινίας «Φρανκενστάιν»! Είναι μια ταινία για τη ζωή και το θάνατο. Το μικρότερο κορίτσι της οικογένειας, η Άννα, συγκλονίζεται! Η ταινία γίνεται το ερέθισμα για να κάνει τη φαντασία της να οργιάσει. Το βράδυ με την αδελφή της αρχίζει τις ερωτήσεις για τα πνεύματα. Η Ιζαμπέλ την καθησυχάζει αλλά ταυτόχρονα της διεγείρει ακόμη περισσότερο την περιέργεια και της εξάπτει τη φαντασία. Στον κινηματογράφο, της λέει, όλα είναι ψεύτικα αλλά το τέρας της ταινίας είναι αληθινό γιατί έχει πνεύμα και  σώμα. Για να το συναντήσει κάποιος, συνεχίζει η Ιζαμπέλ, θα πρέπει να κλείσει τα μάτια και να πει το όνομά του. Η Άννα την παρακολουθεί με προσοχή και εντυπώνει κάθε της λέξη. Ωστόσο, θεωρεί ανεπαρκείς τις εξηγήσεις και στρέφεται στην μητέρα της για να ικανοποιήσει την μεγάλη της περιέργεια: «Μητέρα, τι είναι πνεύμα;». Η μητέρα απαντά ότι τα «πνεύματα είναι καλά με τα καλά παιδιά και κακά με τα κακά παιδιά». Ομολογουμένως, διπλωματική απάντηση!



Στο σχολείο, τα παιδιά συγκεντρώνονται σαν τις μέλισσες. Πρέπει να κάνουν απόλυτη ησυχία. Η δασκάλα τους ετοιμάζεται να τους κάνει διδασκαλία με χρήση εποπτικού υλικού. Ο κύριος Χοσέ είναι ένα ανθρώπινο πρόπλασμα. Τα παιδιά μαθαίνουν τα ζωτικά όργανα του σώματος και τις λειτουργίες που επιτελούν. Πουθενά δεν ακούγεται η λέξη «πνεύμα». Το πνεύμα βρίσκεται εκτός διδακτέας ύλης και μπορεί να διδαχτεί χάρη στην επιμονή και το ερευνητικό πάθος της μικρής Άννας που ξέρει ότι τις περισσότερες πληροφορίες για το Πνεύμα δεν θα τις πάρει από το σχολείο. Την αδελφή της την πιέζει και για άλλες λεπτομέρειες. Η Ιζαμπέλ της υποδεικνύει ένα ερειπωμένο σπίτι με ένα πηγάδι από έξω. Εκεί πηγαίνουν μαζί και η Ιζαμπέλ της λέει ότι αυτή είναι η κατοικία του πνεύματος. Η μικρή Άννα γνωρίζει την μορφή του πνεύματος από την ταινία που είχε παρακολουθήσει και τώρα είναι χαρούμενη που ξέρει και την κατοικία του. Το ερειπωμένο σπίτι γίνεται ο ιδεώδης τόπος προβολής όλων των φανταστικών στοιχείων της Άννας. Το επισκέπτεται και μόνη της. Το Πνεύμα και η αναζήτησή του, γίνεται η έμμονη ιδέα της.



Η Ιζαμπέλ ξέρει καλά τις εμμονές της αδελφής της. Αντί να την βοηθήσει, μάλλον επιδεινώνει περισσότερο την κατάσταση. Παίζει και προσποιείται μαζί της την πεθαμένη. Η Άννα τρομοκρατημένη φεύγει για να ειδοποιήσει τους γονείς της. Δεν τους βρίσκει. Επιστρέφοντας στο δωμάτιο, δεν βρίσκει την Ιζαμπέλ που στο μεταξύ έχει φροντίσει να την τρομάξει. Στην εξοχή τα δύο κορίτσια περνούν την ώρα τους τοποθετώντας το αυτί τους στις ράγες και ακούγοντας τον θόρυβο που κάνει ο ερχομός του τρένου. Στο σπίτι παίζουν μαξιλαροπόλεμο και η οικιακή βοηθός τρέχει να αποκαταστήσει την τάξη. Ακούγεται για πρώτη και τελευταία φορά η λέξη «Δημοκρατία». Σε μια από τις εξόδους της προς το ερειπωμένο σπίτι, η Άννα βλέπει το πήδημα ενός ανθρώπου μέσα από το τρένο που βρίσκεται εν κινήσει. Ο άνθρωπος βρίσκει καταφύγιο στο έρημο σπίτι. Δεν έχει την μορφή του Φρανκενστάιν. Μοιάζει σαν κάποιον που είναι πολιτικός κρατούμενος ή αντάρτης. Οπλοφορεί. Έχει στην κατοχή του ένα πιστόλι. Το κοριτσάκι δεν φοβάται και αναλαμβάνει να τον βοηθήσει. Του πηγαίνει μήλο και φαγητό και του περιποιείται το τραύμα. Μια μέρα, ωστόσο, ακούγεται κροτάλισμα πυροβόλων όπλων. Ο καταδιωκόμενος είναι νεκρός. Η Άννα σε μια από τις επισκέψεις της, δεν τον βρίσκει και ανακαλύπτει κηλίδες αίματος. Γρήγορα καταλαβαίνει τι έχει συμβεί. Το γεγονός τη συγκλονίζει. Εγκαταλείπει το σπίτι της και περιπλανιέται. Μετά από ώρες περιπλάνησης, κάθεται κουρασμένη και εξουθενωμένη για να ξαποστάσει και να κοιμηθεί. Οι κάτοικοι του χωριού έχουν δημιουργήσει μικρές ομάδες που την αναζητούν. Τελικά, την βρίσκουν και το αίσιο τέλος βρίσκει ανακουφισμένους τους γονείς. Τώρα, η μικρή Άννα ζει στην θαλπωρή της οικογένειας αλλά αρνείται να φάει και να μιλήσει. Έχει φωτοφοβία και κάνει πως δεν αναγνωρίζει τους γονείς της. Ο γιατρός που την εξετάζει, συστήνει καλή διατροφή. Η Άννα είναι ζωντανή και έχει βιώσει μια έντονη συγκίνηση που σταδιακά θα αρχίσει να την ξεχνάει. Μέχρι στιγμής, βλέπει τις σκιές έξω από το δωμάτιό της και κουλουριάζεται τρομαγμένη μέσα στο πάπλωμά της. Κάποια άλλη στιγμή, παίρνει θάρρος και σηκώνεται από το κρεβάτι για να ανοίξει διάπλατα την μπαλκονόπορτα. «Μπορείς να συναντήσεις το Πνεύμα αρκεί να κλείσεις τα μάτια σου και να φωνάξεις δυνατά το όνομά σου» ξαναλέει για μια ακόμη φορά στον εαυτό της  η Άννα. Τουλάχιστον, αυτή δεν έμεινε στα λόγια. Συγχαρητήρια στην ΕΤ3 για την επιλογή της ταινίας!


Διαβάστε και αυτόν το σχολιασμό για την ταινία, Το Πνεύμα του Μελισσιού:

Η μαγεία του κινηματογράφου και η δύναμη της παιδικής φαντασίας απογειώνονται σε μία από τις ομορφότερες ταινίες της δεκαετίας του ‘70 ...
Ο κλασσικός «Φρανκενστάιν» με τον Μπορίς Καρλόφ, προβάλλεται σε ένα μικρό επαρχιακό κινηματογράφο της Καστίλης στις αρχές της δεκαετίας του 40. Η εξάχρονη Άννα υποβάλλεται από την μορφή του τέρατος. Η αδελφή της την καθησυχάζει, πείθοντάς τη πως το τέρας είναι ένα αθάνατο πνεύμα που ζωντανεύει εύκολα παίρνοντας ανθρώπινη μορφή. Η Άννα αναζητά το πνεύμα και πιστεύει πως το ξαναβρίσκει ζωντανό στο πρόσωπο ενός παράνομου που κρύβεται στην περιοχή...
Ο Ισπανός Βίκτορ Ερίθε, ένας ουσιαστικός αλλά ‘ακριβοθώρητος’ δημιουργός γύρισε το αριστούργημά του το 1973, μέσα στη δικτατορία του Φράνκο, αγγίζοντας σκληρές αλήθειες με ένα έμμεσο τρόπο. Η ευρηματική σκηνοθεσία του, η φωτογραφία του Λουίς Κουαδράδο (που είχε αρχίσει να χάνει το φως του και το 1980 αυτοκτόνησε!) και η ερμηνεία της εξάχρονης Ανα Τόρεντ παραμένουν αξεπέραστες. Είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο ο Ερίθε καταφέρνει να δημιουργήσει μια μαγευτική, παραισθητική πραγματικότητα μέσα από το αθώο βλέμμα και την αχαλίνωτη φαντασία των παιδιών, αλλά και τη σαγηνευτική δύναμη του κινηματογράφου, ισορροπώντας ανάμεσα στο παραμύθι και το ρεαλισμό, τον τρόμο και την ποίηση.
 
Θοδωρής Τσιάτσικας


Πηγή:www.monopoli.gr
 

Τετάρτη, Ιανουαρίου 23, 2013

ΚΟΡΑΚΙΣΤΙ ΦΘΕΓΓΕΣΘΕ!

Αποκαλείται ο άρχων του γηπέδου. Διαθέτει μαύρη αθλητική περιβολή και κληρώνεται για να διατητεύει ποδοσφαιρικούς αγώνες. Ο άρχοντας αυτός εγγυάται την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα μέσα στο γήπεδο. Στις κερκίδες και στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου  υπάρχουν  η αστυνομία και οι ομάδες περιφρούρησης της γηπεδούχου ΠΑΕ. Ο διαιτητής πρέπει να διαθέτει εξαιρετική φυσική κατάσταση , να έχει καλή αντίληψη και να παίρνει ακαριαία ακριβοδίκαιες αποφάσεις. Ο μαυροφορεμένος κύριος με το το κοντό παντελονάκι θα πρέπει να ξέρει απέξω και ανακατωτά τους κανονισμούς του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού και να τους εφαρμόζει χωρίς να έχει διάθεση να μεροληπτεί.

Στα "Παράδοξα" (16 Μαίου 1999) ο Ευγένιος Αρανίτσης τονίζει την αναγκαιότητα μιας φιλοσοφικής διάκρισης ανάμεσα στον Νόμο και τον Κανόνα. Ο Νόμος, λέει, πηγάζει από τον Λόγο και "μεταφράζει μια σχέση ανάμεσα σε οργανωμένες συνειδητές πραγματικότητες". Εδώ και πολλά χρόνια είμαστε μάρτυρες της παρακμής του ποδοσφαίρου μας Όσοι διέθεταν λόγο σ' αυτόν τον χώρο έμοιαζαν όλο και περισσότερο να κινούνται στο επίπεδο του ασυνειδήτου. Η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου έφερε ένα πλήθος καινούριων νομοθετημάτων που απαιτούσαν την επείγουσα διευθέτησή τους στο όνομα ενός καλύτερου και πιο ποιοτικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Τα συμφέροντα μεγάλα και πολλά και η πίεση για όλο και μεγαλύτερη αύξηση της κερδοφορίας έφερε την οπισθοδρόμηση στο επίπεδο του λόγου. Ο λόγος γινόταν προπαγάνδα, υβρεολόγιο  και φορέας στερεοτύπων. Τον χώρο του ποδοσφαίρου άρχισαν να τον λυμαίνονται επιχειρηματίες και παράγοντες που με πρόσχημα την μεγάλη τους αγάπη στις ομάδες τους εξυπηρετούσαν τους ιδιοτελείς τους στόχους. Δούρειος Ίππος για τις σκοτεινές τους επιδιώξεις υπήρξαν οι οργανωμένοι οπαδοί που με την ανιδιοτελή  αγάπη  και την αφέλεια τους λειτουργούσαν ως ασπίδα προστασίας.

Ο Λόγος φυλλορροούσε και ο Νόμος αφανιζόταν πίσω από ένα νεκρό γράμμα, μια νεκρή λέξη, ένα νεκρό νόημα. Δεν θα αργούσε ο καιρός που ο Νόμος θα πολλαπλασιάζονταν μέχρι του σημείου να εκπνεύσει και να παραδώσει τα πρωτεία στους Κανόνες. Σύμφωνα με τον Ευγένιο Αρανίτση, ο κανόνας είναι ένα στερεότυπο που μετακινείται όπως οι μόδες και ελέγχει συμπεριφορές που καταλήγουν μέσα από την άσκηση των ρόλων σε "απλά παιχνίδια προσποίησης". 

Στο ματς της περασμένης Κυριακής ανάμεσα στον Άρη και στην Αεκ, ο ισπανός επιθετικός της γηπεδούχου ομάδας Αγκάνθο πέτυχε γκολ και θέλησε να το πανηγυρίσει σηκώνοντας την φανέλα πάνω από τον ώμο και επιδεικνύοντας το μήνυμα "Αγγελε δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ". Το μήνυμα αυτό ήταν αφιερωμένο στην μνήμη του 16χρονου παίκτη Άγγελου Τσιπούρα που είχε πεθάνει μία από τις προηγούμενες μέρες του αγώνα. Χαρακτηριστικά, στον Χαρτοπολτό και στο κείμενο με τίτλο "Στους λειμώνες του Ουρανού" έγραφα:

Κάθε έφηβος που πεθαίνει είναι αδικοχαμένος! Ο 16χρονος Άγγελος Τσιπούρας πέθανε ξαφνικά ένα συνηθισμένο πρωί και καθώς ετοιμαζόταν να πάει στο σχολείο. Στον σημερινό αγώνα του Άρη με την Αεκ, οι σημαίες στο "Κλεάνθης Βικελίδης" κυματίζουν μεσίστιες. Οι οπαδοί του Άρη  κρατούν αναμμένα κεριά για να δείξουν πως η ζωή ενός ανθρώπου είναι ένα κερί που καίγεται και λιώνει- σε μερικούς ανθρώπους είναι κερί που καίγεται και από τις δυο μεριές (Δημήτρης Αναστασόπουλος). Στα κιγκλιδώματα του γηπέδου δεν υπάρχουν πανό για την ομάδα αλλά μόνο πανό για τον Άγγελο Τσιπούρα. Στο σύντομο βίο του, ο Άγγελος  φεύγει σαν "μαχητής και πρωταθλητής". Όλοι οι φίλαθλοι του εύχονται "καλό παράδεισο". Οι παίκτες και οι παράγοντες των δύο ομάδων καταθέτουν στεφάνια και λουλούδια στην μνήμη του νεαρού ποδοσφαιριστή. Στη συνέχεια, οι ποδοσφαιριστές και των δύο ομάδων στέκονται αντικριστά στο κέντρο του γηπέδου. Τηρείται ενός λεπτού σιγή. Παράλληλα, με απόφαση της ΠΑΕ Αρης αποσύρεται για φέτος η φανέλα με το νούμερο «3» από τα τμήματα υποδομών, που φορούσε ο νεαρός αθλητής.
 
Από το παραπάνω κείμενο αποδεικνύεται ότι το κλίμα στο γήπεδο ήταν πένθιμο και οι θυμικές αντιδράσεις των παικτών και των οπαδών του Άρη αναμενόμενες και λογικές αφού εντάσσονταν σε ένα κοινώς αποδεκτό τελετουργικό πένθους! Ο διατητής Κάκος, ψυχρός εκτελεστής των κανονισμών και όχι του Νόμου, αποφάσισε την παραδειγματική τιμωρία του παίκτη Αγκάνθο επειδή τόλμησε να εκφραστεί συναισθηματικά και να παραβιάσει τους Κανόνες, δηλαδή τις επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές που καταλήγουν απλά παιχνίδια προσποίησης. Ο παίκτης του Άρη άθελά του υπήρξε νομοταγής την ίδια στιγμή που αρνιόταν να προσποιηθεί σεβασμό στους Κανόνες. Την ώρα της αποβολής κάποιοι από την κερκίδα έλεγαν ότι ο διαιτητής μιλάει "κορακίστικα"*... 
 
*κορακίστικα 2. (μτφ., οικ.) ακατανόητα λόγια, είτε αυτά είναι μια ξένη γλώσσα είτε απόλυτα ειδικευμένη ορολογία: Aυτά είναι ~ για μένα. [κόρακ(ας) -ίστικα, ουδ. πληθ. του -ίστικος επειδή η κραυγή του δίνει την εντύπωση του ακαταλαβίστικου (σύγκρ. ελνστ. επίρρ. κορακιστί φθέγγεσθε `μιλάτε ακατανόητα΄)]
 
(ΠΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ)
  
   

Παρασκευή, Ιανουαρίου 18, 2013

ΤΟ ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΛΟΓΙΟ ΜΑΣ

Η διατύπωση για τον ορισμό του θρήνου είναι εξαιρετική: «Θρήνος είναι η διεργασία του περάσματος από το να χάνουμε αυτό που έχουμε στο να έχουμε αυτό που χάσαμε» (stephen Fleming). Πράγματι, μέσω της διεργασίας του θρήνου υπολογίζουμε και δημιουργούμε το προσωπικό μας περιουσιολόγιο. Το περιουσιολόγιο μας είναι το συμβολικό κεφάλαιο το οποίο δεν γνωρίζει ούτε κέρδη ούτε ζημιές και παραμένει σταθερά εκτός των νόμων της αγοράς! Μια τέτοια περιουσία κανείς και ποτέ δεν μπορεί να υφαρπάξει επειδή αυτό που λείπει οριστικά είναι αδύνατον να κλαπεί. Ο μόνος που θα μπορούσε να το επανακτήσει και να το θέσει σε κυκλοφορία  είμαστε εμείς και κανείς άλλος !

Τρίτη, Ιανουαρίου 08, 2013

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ


 (ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ)
Χτες είχα την ονομαστική μου γιορτή και θα έπρεπε να με θυμηθούν εχθροί και φίλοι! Χτες θα έπρεπε να υπάρχει το αδιαχώρητο στην καταγραφή ευχών στις ηλεκτρονικές μου σελίδες. Φεισμπουκάκια, μπλόγκερς, τουιτεράδες και λοιπές ομάδες του διαδικτυακού ντουνιά θα έπρεπε να με βομβαρδίζουν με ευχές. Να μην μου αρκεί  μια εβδομάδα για να απαντήσω στον τεράστιο όγκο των ευχετήριων μηνυμάτων από τις ηλεκτρονικές μου διευθύνσεις! Μιλάω για τσουνάμι ευχών. Όχι κοινότυπες ευχές  "χρόνια πολλά", αλλά "ο θεός να μας αφαιρεί χρόνια και να τα δίνει σε εσένα!". Όπως καταλάβατε, θέλω τα χρόνια σας μπροστά μου και όχι πίσω σας. Όπου αρπάζω τα χρόνια σας, το κάνω και δεν πρόκειται να σας τα επιστρέψω! Ό,τι έκλεψα, έκλεψα! Παρακάτω, ένα βίντεο που πιστοποιεί κλοπή 42 λεπτών από τον πολύτιμο χρόνο σας.



Στο βίντεο ο Γιώργος Αλισάνογλου συνομιλεί με τον συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη στην περσινή διεθνή έκθεση βιβλίου, εδώ στη Θεσσαλονίκη. Στηρίξτε μικρούς εκδοτικούς οίκους που παράγουν πολιτισμό και σκέψη. Ένας τέτοιος εκδοτικός οίκος είναι και το "ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ". Η προτροπή μου απευθύνεται τόσο στο αναγνωστικό κοινό όσο και σε καταξιωμένους λογοτέχνες που δηλώνουν εμπράκτως τη συμπαράστασή τους! Παραθέτω και μια συνέντευξη του Γιώργου Αλισάνογλου στον Σπύρο Αραβανή -δημοσιευμένη στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 23/10/2010:

Ποιητής, μεταφραστής, με σπουδές στην Κοινωνιολογία και στις Διεθνείς Σχέσεις ο τριανταπεντάχρονος Γιώργος Αλισάνογλου είναι ο άνθρωπος πίσω από τις εκδόσεις-βιβλιοπωλείο ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, που εδρεύουν από το 2005 στη Θεσσαλονίκη και που έχουν αρχίσει να συσπειρώνουν τη νέα λογοτεχνική γενιά της συμπρωτεύουσας - και όχι μόνο.
Πρόσφατα μάλιστα επανέκδωσε και ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας, το προφητικό, ήδη από το 1979, βιβλίο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πεθαίνω σαν χώρα»... 

ΣΠΥΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ: Τι συμβολίζει το όνομα των εκδόσεων-βιβλιοπωλείου σας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΙΣΑΝΟΓΛΟΥ: Στην πραγματικότητα, συμβολίζει τον αγαπημένο μου συγγραφέα Τζέιμς Τζόις, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Το περιβόητο βιβλίο του Οδυσσέας εκδόθηκε το 1920 από τη Σίλβια Μπιτς, την ιδιοκτήτρια του αγγλόφωνου βιβλιοπωλείου Shakespeare and Company στο Παρίσι - που ήδη μετρούσε ζωή είκοσι χρόνων. Οταν, λοιπόν, το επισκέφθηκα για πρώτη φορά, πέρα από το ότι γνώριζα όλη την ιστορία και το ποιοι διάσημοι συγγραφείς και καλλιτέχνες της εποχής είχαν περάσει από 'κεί, σκέφτηκα ότι κάπως έτσι φανταζόμουν ένα ιδανικό βιβλιοπωλείο: φτιαγμένο από ξύλο και άρωμα καλού βιβλίου. Που θα δίνει «στέγη» με διάφορους τρόπους (διαδραστικές παρουσιάσεις βιβλίων, ποιητικά πάρτι, σεμινάρια για τη λογοτεχνία) σε νέους (αλλά και σε παλαιότερους) ποιητές, συγγραφείς και αναγνώστες της Θεσσαλονίκης. Εξ ου, λοιπόν, και το όνομα. 

Σπ. Α.: Από τα ξύλινα ράφια του έχετε αποκλείσει τους «ξύλινους» εμπορικούς τίτλους. Τι «κόστος» έχει αυτό ως προς την επιβίωσή του; 

Γ. Α.: Το ίδιο «κόστος» ακριβώς που έχει και ο αυτιστικός αναγνώστης ενός κακού βιβλίου, ο οποίος ουδόλως μας ενδιαφέρει. 

Σπ. Α.: Πώς επιλέγετε, λοιπόν, τους συγγραφείς που εκδίδετε; 

Γ. Α.: Η διαίσθηση και η μικρή μου πείρα ως αναγνώστη με βοηθούν να καταλάβω, σχετικά εύκολα, αν ένα κείμενο υπηρετεί με σεβασμό κάποιους κανόνες σε επίπεδο γραφής και ύφους. Τότε, συζητάμε για μια επικείμενη έκδοση. Στην επιλογή της ξενόγλωσσης λογοτεχνίας λειτουργούμε καθαρά με κριτήρια προσωπικών επιλογών. Κάποιο αξιόλογο βιβλίο, για παράδειγμα, που θα θέλαμε να προτείνουμε σε φίλους-αναγνώστες και δεν υπάρχει ίσως μεταφρασμένο στα ελληνικά. Χαρακτηριστικά σάς αναφέρω τη Γαλάζια ψύχωση του σπουδαίου αυστριακού ποιητή Γκέοργκ Τρακλ σε μετάφραση από τα γερμανικά της Ιωάννας Αβραμίδου που εκδώσαμε πρόσφατα, αλλά και το δοκίμιο του φιλοσόφου Ζαν Μποφρέ Χαίλντερλιν και Σοφοκλής, σε μετάφραση από τα γαλλικά της ίδιας. Από ποιητικές συλλογές ενδεικτικά αναφέρω την ποιητική αυτο-ανθολογία Υποπτος φυγής του Σωτήρη Παστάκα, σε δίγλωσση έκδοση (μετάφραση στα αγγλικά Γιάννης Γκούμας), Τα Γυμνά Μάτια του Θανάση Τριαρίδη, τα διηγήματα της Βούλας Χατζή, Γκιργκιαλέισον, αλλά και τις ποιητικές συλλογές των νεοτέρων Πέτρου Γκολίτση, Κωνσταντίνου Ποζουκίδη, Απόστολου Κωτούλα, Νίκου Βουτυρόπουλου κ.ά. 

Σπ. Α.: Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Δημητριάδη;

Γ. Α.: «Γνωριζόμαστε» ήδη αρκετό καιρό. Από σχετικά μικρή ηλικία γνώριζα και παρακολουθούσα το έργο του. Λατρεύω τα κείμενά του. Οδηγούν τη λογοτεχνία και κατ' επέκταση τη γλώσσα πέρα από το μοντερνιστικό παράδειγμα. Βαθιά μέσα μου, ήξερα ότι θα έρθει κάποτε η στιγμή που θα τον συναντήσω. Τα πράγματα ήρθαν από μόνα τους. Τώρα μας συνδέει μια βαθιά φιλία. Ο Δημητριάδης «ευθύνεται» ίσως για τη δημιουργία των εκδόσεών μας. Μας είχε εμπιστευτεί τη μετάφρασή του στον Μακμπέθ του Σαίξπηρ και έτσι τυπώσαμε το πρώτο βιβλίο του ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ. Αυτό φαντάζομαι ήταν το καλύτερο δυνατό ξεκίνημα για μας. Δεν είχαμε παρά να συνεχίσουμε. Ακολούθησαν -μεταξύ άλλων- η Εκπνοή και φυσικά το Πεθαίνω σαν Χώρα, επιμελημένο από τον «μετρ» Αιμίλιο Καλιακάτσο. 

Σπ. Α.: Με δυο λόγια, η σημερινή «λογοτεχνική πλευρά» της Θεσσαλονίκης;

Γ. Α.: Βιώνει τη βραδύτητα που βιώνει όλη η Ελλάδα. Από την άλλη, συμβαίνει κάτι καλό σποραδικά, υπάρχουν κάποια δείγματα νέων ποιητών, πεζογράφων αλλά και αναγνωστών που δείχνουν να δέχονται και να εκπέμπουν κάποια σήματα. Συναντώ νέα παιδιά που θέλουν και προσπαθούν να βγουν απ' τον εαυτό τους, ψάχνουν χώρους αυτο-έκφρασης και συν-ομιλίας. Κι αυτό το βλέπω καθημερινά να συμβαίνει στον χώρο του βιβλιοπωλείου και σε άλλα αντίστοιχα μέρη, φυσικά. Είναι ωραία εποχή για λογοτεχνία, αρκεί να αποκτήσουμε μια σχέση με τα πράγματα εντελώς αντίστροφη από αυτήν που έχουμε υιοθετήσει ώς σήμερα. Να διεκδικήσουμε ξανά το δικαίωμά μας στον πολιτισμό. *

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΙΟΝΙ

Nα, έπεσε το πρώτο χιόνι του χειμώνα. Δεν σας κοροϊδεύουμε! Νάτο! Το έχουμε συλλάβει με την τηλεοπτική κάμερα! Για εσάς, τους φανατικούς τηλεθεατές ανεβαίνουμε στα όρη και στα άγρια βουνά για να είμαστε στην "καρδιά" των γεγονότων! Να, μόλις τώρα βλέπουμε τις χιονονιφάδες να στροβιλίζονται στον αέρα. Το θέαμα είναι εντυπωσιακό! Θα προσπαθήσουμε με την κάμερα να πλησιάσουμε τις χιονονιφάδες και να τις ρωτήσουμε πως αισθάνονται που πέφτουν από τόσο ψηλά. Όπως καταλαβαίνετε, το ρεπορτάζ γίνεται κάτω από αντίξοες συνθήκες...τώρα, τώρα μας επιτίθενται κάποια παιδιά με χιονόμπαλες. Ο χιονοπόλεμος έχει ξεκινήσει! θα πρέπει να διακόψουμε για να βρούμε ένα πιο ασφαλές καταφύγιο! Για οτιδήποτε έκτακτο θα σας ενημερώσουμε, διακόπτοντας την ροή του τηλεοπτικού προγράμματος...  

Κυριακή, Ιανουαρίου 06, 2013

ΕΛΛΗ ΠΑΠΑΕΜΜΑΝΟΥΗΛ


'Ελλη Παπαεμμανουήλ*, βιολόγος ερευνήτρια. Την βλέπω να μιλάει στην τηλεόραση της ΝΕΤ. Είναι όμορφη και χαίρεσαι να την ακούς! Ακολουθεί ακαδημαϊκή καριέρα σε πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Μιλάει για το πεδίο της έρευνας που είναι άκρως ανταγωνιστικό και απαιτεί "αυτοθυσία, σωματική και ψυχική αφοσίωση". Στις επιδιώξεις της 'Ελλης Παπαεμμανουήλ  είναι η δημιουργία μιας ερευνητικής ομάδας που θα καθοδηγεί αυτή.

Πάντα επιστρέφει στην αγαπημένη της Αθήνα. Μπορεί να διαμένει στο εξωτερικό αλλά φροντίζει να διατηρεί την επαφή και τη σχέση με την πατρογονική της εστία. Καθώς προσγειώνεται με το αεροπλάνο, αντικρίζει τα αναμμένα φώτα της πόλης. Αυτή η εικόνα είναι η αγαπημένη της. Είναι η εικόνα της υποδοχής αλλά και του αποχαιρετισμού. Όταν έρχεται στην Αθήνα δεν παραλείπει να κάνει βόλτα στον Υμηττό. Από την ανατολική πλευρά του λεκανοπεδίου βλέπει το ηλιοβασίλεμα. Εκεί ονειρευόταν έφηβη το μέλλον της. Την ακούω να λέει  για τα όνειρα που αλλάζουν και για τον Υμηττό που μένει ίδιος και απαράλλαχτος. Μού αρέσει έτσι όπως το θέτει!

Η Έλλη Παπαεμμανουήλ πιστεύει στον εαυτό της και δεν δειλιάζει! Ακόμη και όταν είχε αποτύχει στις πανελλαδικές εξετάσεις δεν το έβαλε κάτω και έφυγε να σπουδάσει στο εξωτερικό. Προτού φύγει, θα συναντούσε έναν καθηγητή της που θα την αποθάρρυνε να σπουδάσει:"Έλλη δεν κάνεις για βιολόγος! Καλύτερα να βρεις μια εργασία για να ζήσεις". Η Έλλη πιθανόν να πείσμωσε πιο πολύ. Η απαξιωτική και άκρως αντιπαιδαγωγική στάση του καθηγητή της δεν την πτόησαν! Ίσως και να λειτούργησαν μέσα της ως ισχυρό κίνητρο για να αποδείξει την αξία της. Συμπέρασμα: Μην φοβάστε όλους αυτούς που σας αμφισβητούν. Κάνουν καλό στην εξέλιξή σας! Η δύναμη της απόδειξης μπορεί να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα...



*Ερευνητές του Sanger Institute, του Τμήματος Αιματολογίας του Πανεπιστημίου του Cambridge και του Τμήματος Αιματολογίας του Νοσοκομείου Addenbrooke αποκάλυψαν τη σχέση γονιδίου με τον καρκίνο του αίματος και την παρουσίασαν στο Πανευρωπαϊκο Συνέδριο της Στοκχόλμης. Πίσω από αυτήν εξαιρετική ανακάλυψη βρίσκεται μια Ελληνίδα γενετίστρια- βιολόγος, η Δρ. Έλλη Παπαεμμανουήλ, που ως επικεφαλής ερευνητικής ομάδας είχε ανακαλύψει το γονίδιο που προκαλεί την παιδική λευχαιμία. (Πηγή: Ιστοσελίδα YGEIANEWS.GR

ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Στην ανασκόπηση των κυριότερων αθλητικών γεγονότων της χρονιάς που πέρασε, βλέπω τα κυριότερα στιγμιότυπα από τον ποδοσφαιρικό αγώνα της Μπάγιερ με την Τσέλσι. Τη στιγμή που η Μπάγιερ κερδίζει πέναλτι, η κάμερα στρέφεται στους Άγγλους οπαδούς της Τσέλσι και αποτυπώνει την αγωνία τους για την τελική έκβαση του πέναλτι. Σε πρώτο πλάνο διακρίνεται ένας οπαδός να προσεύχεται για να μην ευστοχήσει ο Γερμανός ποδοσφαιριστής. Ο οπαδός επικαλείται τον θεό και του ζητάει να παρέμβει και να ικανοποιήσει την επιθυμία του. Αν η επιθυμία του εισακουστεί, τότε αυτό θα ενδυναμώσει την πίστη του Άγγλου για την ύπαρξη ενός θεού που μπορεί να ανταμείβει όλους αυτούς που τον πιστεύουν! Σε αντίθετη περίπτωση, ο οπαδός δεν θα φτάσει στο σημείο να αμφισβητήσει την ύπαρξη του θεού αλλά θα τα ρίξει όλα στην Μοίρα. Ο Γερμανός παίκτης, σκέφτεται ο οπαδός, ευστοχεί στο πέναλτι επειδή το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον!

Στις καλές στιγμές που συνάδουν με τις επιθυμίες μας υπάρχει ο Θεός. Στις κακές και ανάποδες, η Μοίρα. Αν ο θεός και η Μοίρα αγωνιζόντουσαν σε μια μεταξύ τους αναμέτρηση, θα έβγαιναν ισόπαλοι…

Τρίτη, Ιανουαρίου 01, 2013

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ


(Τρεις πυκνογραμμένες σελίδες και μισή, οι χειρόγραφες σημειώσεις μου για την τανία που παρακολούθησα σήμερα στη ΕΤ1)

Σπανίως ενημερώνομαι από τα έντυπα για το τηλεοπτικό πρόγραμμα της τρέχουσας εβδομάδας. Όποτε συναντώ μια όμορφη ταινία, το κάνω εντελώς τυχαία! Τις απογευματινές ώρες σήμερα, κάθισα και παρακολούθησα το υπόλοιπο μιας γαλλικής ταινίας. Η ταινία είχε για πρωταγωνιστές παιδιά και ήταν μεταγλωττισμένη. Αν κατάλαβα καλά, ο μικρός Νικόλας  βίωνε το άγχος και την ανασφάλεια από τον ερχομό ενός μωρού στην οικογένεια. Ωστόσο, το βίωμα αυτό ήταν πραγματικό αλλά δεν αφορούσε ένα πραγματικό γεγονός! Όλα αυτά το παιδί τα φαντάζεται και σίγουρα είναι αποτέλεσμα μιας μεγάλης παρανόησης. Πραγματικό ή φανταστικό το πρόβλημα, το παιδί το μοιράζεται με τους άλλους συμμαθητές του. Αυτοί συμμερίζονται το άγχος και την αγωνία του και θέλουν να τον βοηθήσουν. Όλα βασίζονται σε μια παρανόηση που είναι αρκετή για να ξεκινήσει η πλοκή της ιστορίας!

Το σχολείο στο οποίο φοιτούν τα παιδιά έχει αυστηρές αρχές διαπαιδαγώγησης. Η δασκάλα που κάνει μάθημα στα παιδιά είναι συμπαθητική στα μάτια τους. Ωστόσο, χρειάζεται να λείψει για μερικές μέρες από το σχολείο. Αντικαθίσταται από μια άλλη δασκάλα που φημίζεται για την αυταρχικότητά της αλλά και για την εμμονή της να διδάσκει το μάθημα  της γεωγραφίας που αφορά τα ποτάμια της Γαλλίας. Τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό και προετοιμάζονται καταλλήλως για τις πιθανές ερωτήσεις. Κατά την διάρκεια της διδασκαλίας όλα γίνονται όπως τα προβλέπουν οι μικροί μαθητές. Η δασκάλα είναι τόσο στρυφνή και απόλυτη που καταφέρνει να τιμωρήσει τον πιο πειθαρχημένο και καλό μαθητή της τάξης- το μοναδικό παιδί με γυαλιά! Ο υπερβάλλων ζήλος της για τον απόλυτο έλεγχο της τάξης την κάνει μισητή στον υποδειγματικό μαθητή που ονειρεύεται την εκδίκησή του. Μια σοκολάτα ληγμένη ως δώρο στην δασκάλα είναι η εκδίκηση του μαθητή. Την επόμενη μέρα η αυστηρή δασκάλα απουσιάζει. Ο μαθητής συνδέει την απουσία της με την ληγμένη σοκολάτα και τον ζώνουν οι ενοχές. Ωστόσο, η δασκάλα δεν παθαίνει τροφική δηλητηρίαση αλλά αρρωσταίνει από γρίπη. Η καρδιά του παιδιού πηγαίνει στη θέση της! Χωρίς διαθέσιμες δασκάλες για αντικατάσταση, ο διευθυντής του σχολείου διαλέγει τον πρώτο μαθητή της τάξης για να αναλάβει τον ρόλο του δασκάλου. Αυτός παίρνει στα σοβαρά τον ρόλο του και ζητάει από τους άλλους συμμαθητές του να κάνουν ασκήσεις αριθμητικής. Τα υπόλοιπα παιδιά τον αποδοκιμάζουν και κάποιος του επιτίθεται και τον ρίχνει από την έδρα επευφημούμενος από τους συμμαθητές του!

Εκτός σχολείου ένα άτυπο δίκτυο αλληλεγγύης αναπτύσσεται. Τα παιδιά ψάχνουν να βρουν τρόπο για να βοηθήσουν τον συμμαθητή τους να απαλλαγεί από το ανεπιθύμητο μωρό το οποίο δεν έχει γεννηθεί ακόμη. Μια λύση που σκέφτονται είναι να το απαγάγουν! Κάτι τέτοιο δεν μπορούν να κάνουν από μόνα τους. Την απαγωγή πρέπει να την κάνει ένας ενήλικος και δη ένας γκάνγκστερ! Για να τον βρουν πηγαίνουν και στέκονται έξω από τη φυλακή. Εκείνη τη στιγμή αποφυλακίζεται ένας κακοποιός. Του φωνάζουν να έρθει κοντά του αλλά δεν προλαβαίνει. Ένα αυτοκίνητο περνάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και οι επιβάτες τον γαζώνουν με σφαίρες και τον σκοτώνουν. Τα παιδιά αποχωρούν τρομαγμένα. Η πρώτη τους απόπειρα να βρουν έναν γκάνγκστερ αποτυγχάνει. Ωστόσο, δεν απογοητεύονται και συνεχίζουν την προσπάθεια. Είναι τόση η αφέλειά τους που κοιτάζουν να τον ανακαλύψουν μέσα από τον τηλεφωνικό κατάλογο. Αντί για γκάνγκστερ βρίσκουν έναν που έχει γκαράζ επιδιόρθωσης αυτοκινήτων και επικοινωνούν μαζί του! Οι παρανοήσεις δίνουν και παίρνουν! Κανείς από τους συνομιλητές δεν καταλαβαίνει τον λόγο της επικοινωνίας! Τα παιδιά μιλούν υπαινικτικά για ένα μωρό και ο ιδιοκτήτης του συνεργείου τούς ορίζει την τιμή των 500 φράγκων για να κάνει τη δουλειά! Τα παιδιά τα βρίσκουν σκούρα! Πρέπει πάση θυσία να εξευρεθεί το παραπάνω ποσό. Δεν εργάζονται για να αμείβονται. Κάποιος έχει τη φαεινή ιδέα να παίξουν στον τζόγο! Στο σχολείο δοκιμάζουν μια ρουλέτα αλλά την εντοπίζει ο επιτηρητής δάσκαλος και την κατάσχει. Μια μεγάλη εχθρότητα αναπτύσσεται μεταξύ δασκάλων και μαθητών. Ένας μαθητής συλλαμβάνεται επαυτοφώρω να γράφει υβριστικά συνθήματα εναντίον των δασκάλων. Στο γραφείο του διευθυντή γίνεται σύσκεψη για το είδος της ποινής που θα επιβληθεί στον μαθητή για την υβριστική και ανάρμοστη συμπεριφορά του.

Ο χώρος του σχολείου είναι αφιλόξενος για τα σχέδια των παιδιών. Πρέπει να δράσουν εκτός του σχολικού περιβάλλοντος. Έξω, εξαπατούν μια γιαγιά που την πείθουν να παίξει μαζί τους ρουλέτα. Η γιαγιά κερδίζει και απαιτεί τα κέρδη της. Τα παιδιά μην έχοντας τίποτα να της δώσουν, το βάζουν στα πόδια!

Η εξεύρεση του χρηματικού ποσού των 500 φράγκων είναι μια δύσκολη υπόθεση. Τα παιδιά χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο. Επηρεασμένα από την ιστορία του Οβελίξ και του μαγικού φίλτρου, σκαρφίζονται κάτι ανάλογο. Σε ένα μεγάλο καζάνι ανακατεύουν διάφορα υλικά και παρασκευάζουν έναν ζωμό που διαφημίζουν ότι είναι μαγικός. Η κατάποση αυτού του ζωμού κάνει τους ανθρώπους δυνατούς και άτρωτους! Για του λόγου το ασφαλές γίνονται και δοκιμές. Αυτός που πίνει πηγαίνει και δοκιμάζει τη δύναμή του στην ανατροπή ενός εγκαταλελειμμένου και σκουριασμένου λεωφορείου. Για να πετύχει το κόλπο, η μία πλευρά του λεωφορείου είναι γεμάτη με μεγάλα σακιά και πέτρες που την βαραίνουν και ευνοούν την εύκολη ανατροπή του. Το παιδί που έχει πιει πηγαίνει και σηκώνει το λεωφορείο. Το λεωφορείο ανατρέπεται στα πλάγια και το παιδί νιώθει ένας μικρός θεός! Όλοι πείθονται για τις μαγικές ιδιότητες του σκευάσματος. Πουλιέται στα 5 φράγκα. Το νέο διαδίδεται γρήγορα και από στόμα σε στόμα. Ουρές παιδιών στέκονται υπομονετικά για να πληρώσουν και να παραλάβουν το μαγικό σκεύασμα που θα τους κάνει παντοδύναμους! Τα παιδιά καταφέρνουν να μαζέψουν 530 φράγκα, λεφτά που υπερκαλύπτουν το αναγκαίο ποσό. Στο μεταξύ η απάτη αποκαλύπτεται! Ένα παιδί που έχει πιει το σκεύασμα εμφανίζει εξανθήματα και ο πατέρας του καταδιώκει τα παιδιά χωρίς ωστόσο να μπορέσει να τα πιάσει!

Η ζωή στο σχολείο συνεχίζεται κανονικά. Η δασκάλα επιστρέφει κανονικά στα μαθήματά της αλλά βρίσκεται εν αναμονή της επίσκεψης του επιθεωρητή. Έχει άγχος γι’ αυτήν την επίσκεψη και απειλεί τους μαθητές της να μην τολμήσουν να την εκθέσουν με γέλια και φασαρίες. Ο επιθεωρητής καταφτάνει και για να αξιολογήσει την εργασία της δασκάλας επιλέγει τυχαία τον πιο αδύναμο και αφηρημένο μαθητή. Ο μαθητής ερωτάται για την ονομασία του ποταμού που διασχίζει το Παρίσι και καθυστερεί στην απάντηση. Ωστόσο, απαντάει σωστά και βγάζει ασπροπρόσωπη την δασκάλα του! Η απάντησή του είναι ανέλπιστη και οι συμμαθητές του ζητωκραυγάζουν!

Τα παιδιά με τα κοντά παντελονάκια έχουν εκπληρώσει μόνο το πρώτο μέρος του σχεδίου τους. Έχουν συγκεντρώσει τα 500 φράγκα. Επικοινωνούν ξανά με τον ιδιοκτήτη του συνεργείου και του λένε πως διαθέτουν το ποσό που τους έχει ζητήσει. Ωστόσο, πάλι υπάρχουν οι παρανοήσεις! Άλλα καταλαβαίνουν τα παιδιά και άλλα ο τεχνικός του συνεργείου, που ζητάει τώρα να έρθουν με το αυτοκίνητο για να γίνει η «δουλειά»! Καινούρια βάσανα λοιπόν για τα παιδιά που πρέπει γρήγορα να βρουν αυτοκίνητο. Αναγκάζονται να κλέψουν. Στο δρόμο οδηγούν επικίνδυνα. Από καθαρή τύχη δεν τρακάρουν με άλλα αυτοκίνητα και δεν τραυματίζουν πεζούς. Τελικά, η τρελή κούρσα του αμαξιού σταματά! Τα παιδιά ανακουφισμένα βγαίνουν έξω από το αυτοκίνητο για να ηρεμήσουν από την υπερένταση. Εκείνη τη στιγμή περνάει από δίπλα τους το παιδί για το οποίο γίνεται όλη η προσπάθεια. Τους ανακοινώνει την αλλαγή της στάσης του. Τώρα, το μωρό που θα έρθει είναι ευπρόσδεκτο. Θα του μάθει να παίζει και θα το διατάζει. Ένα αδερφάκι δεν είναι κακό και απειλητικό. Τα υπόλοιπα παιδιά που τον ακούν μένουν έκπληκτα! Αναλογίζονται τις προσπάθειες που έκαναν και τους κινδύνους που πέρασαν και ανακουφίζονται! Οι ενέργειές τους πρέπει να σταματήσουν άμεσα. Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίζουν.

Ο Νικόλας φαίνεται να αγνοεί τον αγώνα των συμμαθητών του! Επιστρέφει στο σπίτι του και ζητάει από τους γονείς του, μια φαντασμένη μητέρα που της αρέσει να κάνει επίδειξη πνεύματος και έναν μετριοπαθή πατέρα, να του κάνουν ένα αδερφάκι. Οι γονείς διασκεδάζουν με την επιθυμία του. Το δείπνο που γίνεται μετά, εξελίσσεται σε μια βραδιά με γέλια και χαρές. Το παιδί αποκοιμιέται χαρούμενο χωρίς να παίρνει σίγουρη απάντηση γι' αυτό που ζητάει. Λίγο καιρό μετά και επιστρέφοντας από το σχολείο, η μητέρα τού ανακοινώνει το χαρμόσυνο γεγονός της εγκυμοσύνης της. Η επιθυμία του πραγματοποιείται! Το αγόρι αδημονεί. Συνεχώς ρωτάει για το χρόνο που θα γεννηθεί το αδερφάκι του. Ωστόσο, αλλιώς τα φανταζόταν κι αλλιώς συμβαίνει. Το μωρό που γεννιέται είναι κορίτσι και όχι αγόρι. Είναι κοριτσάκι με «κόκκινο και ζαρωμένο δέρμα που όλο ρεύεται». Είναι τόση η απογοήτευση του αγοριού που λέει πως θα προτιμούσε έναν σκύλο αντί για το μωρό! Αν κάτι φαίνεται να τον καθησυχάζει είναι η ανάμνηση από όσα είχε γράψει σε μια έκθεση στο σχολείο με θέμα, «Τι θα θέλατε να γίνετε όταν μεγαλώσετε;». Η απάντηση που έδινε συνοπτικά ο Νικόλας σε εκείνη την έκθεση ήταν «Να κάνω τους ανθρώπους να γελούν». Στους ανθρώπους, σίγουρα, περιλαμβάνεται κι η νεογέννητη αδελφούλα του!

Μια πολύ γλυκιά ταινία! Εκ των υστέρων διάβασα στο τηελοπτικό πρόγραμμα της ΕΤ1 τα εξής:


Ο μικρός Νικόλας είναι ένα αθώο, χαριτωμένο αγόρι που ζει με την οικογένεια και τους φίλους του και περνάει τόσο καλά που δεν θέλει τίποτα να αλλάξει στη ζωή του. Έλα όμως που πάντα κάτι αλλάζει! Στην πρώτη του κινηματογραφική περιπέτεια, ο μικρός Νικόλας έχει να αντιμετωπίσει μια τεράστια πρόκληση: νομίζει πως πρόκειται να αποκτήσει αδελφάκι! Όσο προσπαθεί να πείσει τους γονείς του ότι είναι μοναδικός, τόσο μπλέκει σε γκάφες και αταξίες. Γι’ αυτό αλλάζει τακτική και ζητάει τη βοήθεια της παρέας του. Το αποτέλεσμα; Ξεκαρδιστικά απρόοπτα και το απόλυτο χάος! Μια μεγάλη έκπληξη όμως τον περιμένει…


Διάρκεια: 91'
Παραγωγή:Γαλλίας
Παίζουν: Μαξίμ Γκοντάρ, Βενσάν Κλοντ, Βαλερί Λεμερσιέ, Καντ Μεράντ
Σκηνοθέτης: Λορέν Τιράρ