Σάββατο, Ιουνίου 29, 2013

ΣΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ...

Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα να αγοράσω κάποια πράγματα από ένα κατάστημα ένδυσης. Το μαγαζί το είχα επισκεφτεί κι άλλες φορές και τώρα μου έμοιαζε πιο άδειο από ποτέ σε εμπορεύματα. Ο καταστηματάρχης αφού πήρα αυτά που ήθελα, δεν άργησε να μου μιλήσει για τις ολέθριες συνέπειες της οικονομικής κρίσης αλλά και για την αδυναμία του κόσμου να αναπτύξει την κριτική του σκέψη και να αξιολογήσει σωστά όλους αυτούς που διαλέγει να τον εκπροσωπήσουν. Κουβέντα στην κουβέντα καταλήξαμε ότι η προσωπική μας ευθύνη ως πολίτες αυτής της χώρας θα πρέπει να αναδεικνύεται και να μην συγκαλύπτεται. Για να μην αποχωρήσω με απορίες, μού ανέφερε την περίπτωση ενός πελάτη του που είχε αγοράσει μια μπλούζα και σε διάστημα μιας εβδομάδας την επέστρεψε στο μαγαζί με το αιτιολογικό ότι σε μια έξοδό του είχε διαπιστώσει ότι και κάποιος άλλος φορούσε μια παρόμοια μπλούζα! Ακούγοντάς το, μπορεί να γελάμε και να νιώθουμε κατάπληκτοι, ωστόσο, είμαστε υποχρεωμένοι να το αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα και να εξάγουμε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα. Μια πρώτη διαπίστωση έχει να κάνει με την κατοχή της μπλούζας η οποία δεν αμφισβητείται από κανέναν. Ο αγοραστής είναι ο ιδιοκτήτης που έχει διαθέσει τα λεφτά του σε ένα ρούχο της αρεσκείας του και είναι απολύτως ευχαριστημένος από την ποιότητά του. Ωστόσο, μεσολαβεί μια ολόκληρη εβδομάδα και ο αγοραστής αντιλαμβάνεται ότι και κάποιος άλλος έχει μια ολόϊδια μπλούζα με αυτόν! Κάτι τέτοιο βιώνεται ως μια συμφορά!!! Το δικαίωμα να πρωτοτυπεί επιδεικνύοντας τα ρούχα του, παύει να υφίσταται. Ο αγοραστής, βλέπουμε, δεν αρκείται μόνο στην κατοχή αλλά ήδη έχει επενδύσει συμβολικά στο ρούχο που φοράει. Γι' αυτόν, το ρούχο είναι κάτι που τον κάνει να ξεχωρίζει και να διακρίνεται μέσα στο πλήθος. Αυτή η απλοϊκή και αφελής στάση που θέλει τους ανθρώπους να ξεχωρίζουν με βάση τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά εκπορεύεται, όπως θα έλεγε και ο Κωστής Παπαγιώργης, από μια δεξιά ιδεολογία. Ακόμη φαίνεται ότι η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας και της περιουσίας υπερτερεί της κοινής χρήσης των αγαθών. Επίσης, οι άνθρωποι μοιάζουν να ανθίστανται στην ομοιομορφία ευελπιστώντας στην μοναδικότητα όλων αυτών που κατέχουν και ,τέλος, η λατρεία στην ιεραρχία αντιστοιχεί στην μεγάλη ανάγκη των ανθρώπων να είναι κάτι ανώτερο και διακριτό από όλους τους άλλους.

Στις επόμενες εκλογές, οι πρώτοι 100 ξεγυμνωμένοι που θα περιμένουν καρτερικά έξω από τα εκλογικά κέντρα  για να ψηφίσουν, θα αποτελούν την κρίσιμη μάζα που θα ανεβάσει ή θα κατεβάσει κυβερνήσεις. Παρακαλούνται τα άτομα που θα αναλάβουν τα exit polls να φορούν ομοιόμορφα μπλουζάκια...

Πέμπτη, Ιουνίου 27, 2013

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ!

Η μητέρα ενός φίλου μου διατηρεί το δωμάτιο άθικτο μετά τον ξαφνικό θάνατο του άντρα της. Ξέρω κι άλλους ανθρώπους που διατηρούν τα αντικείμενα του αγαπημένου εκλιπόντα/εκλιπούσας στο ίδιο ακριβώς σημείο που υπήρχαν και πριν την απώλεια. Κάθε παρέμβαση και τροποποίηση του χώρου συνιστά ιεροσυλία! Όλα πρέπει να είναι στην θέση τους, όπως ακριβώς ήταν και όταν ζούσε ο αποθανών/αποθανούσα. Είναι σαν αυτοί που ζούνε  να θέλουν να σκηνοθετήσουν το πάγωμα του χρόνου. Ο συμβατικός χρόνος πρέπει να ακινητοποιηθεί και να εγγυηθεί το αμετάβλητο και την σταθερότητα. Τίποτα δεν άλλαξε, αλλά ωστόσο όλα μεταβάλλονται! Ο χρόνος μετά τον θάνατο δεν θα είναι ο ίδιος με τον χρόνο πριν την απώλεια. Στο γήπεδο της Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ αυτό είναι πιο έκδηλο από οπουδήποτε αλλού! Στην ανατολική κερκίδα του γηπέδου υπάρχει το ρολόι που έχει σταματήσει ακριβώς στις 3:04 τα ξημερώματα. Αυτή είναι η ώρα κατά την οποία στις 6 φεβρουαρίου 1958 σκοτώθηκαν οκτώ παίκτες της ομάδας σε αεροπορικό δυστύχημα. Όσοι επέζησαν από την τραγωδία έκαναν μεγάλη προσπάθεια για να συνεχίσουν τη ζωή τους και να αποκτήσουν έναν ρυθμό στον χρόνο τον ύστερο της τραγωδίας!

Τρίτη, Ιουνίου 25, 2013

ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ

( Αρχιτέκτονας, διακοσμητής, εκπαιδευτικός και συγγραφέας, Φρανκ Λόιντ Ράιτ-φωτογραφία από Βικιπαίδεια)
Η Μάμα Τσένι γίνεται η μοιραία γυναίκα. Εξαιτίας της ο αρχιτέκτονας Φρανκ Λόιντ Ράιτ* εγκαταλείπει τη σύζυγο και τα έξι παιδιά του. Το ερωτικό του πάθος βιώνεται ολοκληρωτικά. Η γυναίκα του αρνείται να τού δώσει διαζύγιο και αυτός συζεί με την καινούρια σύντροφο. Σε ένα ταξίδι για επαγγελματικούς λόγους, μαθαίνει ότι ένας ψυχοπαθής βάζει φωτιά στο σπίτι στο οποίο διαμένει η σύντροφος με τα δυο της παιδιά-παρεμπιπτόντως κι αυτή είναι μια παντρεμένη που αποφασίζει να χωρίσει και να ζήσει με τον Ράιτ. Το άγγελμα της είδησης δεν είναι ό,τι το καλύτερο. Ο Ράιτ μαθαίνει πως έχουν απανθρακωθεί όλοι! Είναι τόση και τέτοια η ένταση των αλλεπάλληλων καταθλιπτικών επεισοδίων που ο Ράιτ αφιερώνεται για χρόνια στην κατασκευή του υπερπολυτελούς Imperial Hotel στο Τόκυο. Μέσα από το παραπάνω γεγονός και για μια ακόμη φορά, επιβεβαιώνεται η σχέση της βαριάς κατάθλιψης με την εργασιομανία! Έτσι, το Υπουργείο Ανάπτυξης που προσπαθεί να νομιμοποιήσει στην συνείδηση των εργαζομένων την πρόταση για δουλειά 52 Κυριακές τον χρόνο, ενδεχομένως, οραματίζεται έναν καινούριο τύπο μανιακού που θα ζει και θα πεθαίνει μόνο για να εργάζεται. Τι να σου κάνω που στον καινούριο ανασχηματισμό δεν έγινε πρόβλεψη  και για ένα Υπουργείο της Κατάθλιψης... 

*Στοιχεία για την βιογραφία του Ράιτ πήρα από ένα παλιότερο κείμενο του Δημήτρη Ρηγόπουλου στο "Κ" της Καθημερινής.

Τετάρτη, Ιουνίου 19, 2013

ΣΟΥΠΕΡ ΤΡΟΦΕΣ!

To διάβαζα την προηγούμενη φορά: "Yπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ". Σαν να λέμε, δηλαδή, ότι οι έννοιες " φαγητό" και "φάρμακο" είναι πολύ κοντά η μία στην άλλη και θα μπορούσαν να είναι το ένα και το αυτό. "Τρώγοντας θεραπεύεσαι και θεραπεύεσαι τρώγοντας" θα μπορούσε να ακούγεται ως σλόγκαν. Κάποτε διάβαζα για 20 εκατομμύρια χημικές ουσίες που υπάρχουν μέσα στα φαγητά. Ακόμη και αν ξέραμε τις συνέπειες χρήσης μιας ουσίας δεν θα μπορούσαμε να μάθουμε ποτέ για τους άπειρους συσχετισμούς και τις αλληλεπιδράσεις τους μέσα στο σώμα μας. Υπολογίζεται πως ένας άνθρωπος λαμβάνει 5 κιλά συντηρητικά μέσω των τροφίμων που καταναλώνει! Αν εξακολουθούμε να καταναλώνουμε απερίσκεπτα είναι επειδή οι καρκινογόνες ουσίες τρελλαίνουν αργά και σταθερά τα κύτταρά μας! Αν υπήρχαν ακαριαία περιπτώσεις καρκινογεννέσεων θα μπορούσαν να αναζητηθούν ευθύνες και να γίνουν άμεσα διακοπές πώλησης των επικίνδυνων προϊόντων. Ενώ τώρα; Τώρα, κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι ακριβώς τον αρρωσταίνει σε βάθος χρόνου. Μια τέτοια αδυναμία μελλοντικής γνώσης είναι το διαρκές πλεονέκτημα ενός συστήματος που στοχεύει στη συγχώνευση τροφίμων και φαρμάκων. Πιστεύω ότι σε λίγα χρόνια οι τροφές θα πωλούνται και ως φάρμακα και θα κατακλύζουν την αγορά.
Σούπερ Γκούφυ, την φιστικιά και τα μάτια σου...

Κυριακή, Ιουνίου 09, 2013

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΘΙΝΟΥΠΟΛΗ


Ένα παιδάκι παίρνει μια χούφτα ψιλό χαλίκι αναμεμειγμένο με άμμο και "λούζει" το κεφάλι του μικρότερου αδελφού του. Παραπέρα, δύο παιδιά παλεύουν και δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους  καθώς κυλιούνται κάτω. Ένας πατέρας πιάνει τα χέρια του δύστροπου παιδιού του και τού τα κουνάει. Το παιδί-μαριονέτα εξακολουθεί να δείχνει τη δυσαρέσκειά του! Μερικά παιδιά κρατάνε στα χέρια τους κυπελάκια με τηγανητές πατάτες και ψημένο καλαμπόκι. Μια κυρία ψάχνει πανικόβλητη το παιδί της που χάθηκε στους χώρους της Παραθινούπολης. Ένα παιδί με μια τσουγκράνα φτιάχνει με ενθουσιασμό δρομάκια στα χαλίκια. Σε λίγο παίζει με έναν συνομήλικο του με αυτοκινητάκια. Τα δύο παιδιά σταματάνε το παιχνίδι για να απολαύσουν την θέα του αεροπλάνου που μόλις προσγειώνεται στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Κάποιοι γονείς βοηθούν τα παιδιά τους στο σταντ της παιδαγωγικής ομάδας "Καρφίτσες ". Αλλού, τα παιδιά ακούνε αφηγήσεις παραμυθιών και αλλού ασκούνται στην χαρτοκοπτική και την επικόλληση πολύχρωμων χαρτονιών. Κάνοντας μια μικρή βόλτα στο χώρο βλέπω την παρουσία των Ελλήνων προσκόπων που σίγουρα έχουν κάνει την καλή τους πράξη ανήμερα της 8ης Ιουνίου 2013. Σε ένα άλλο σταντ βλέπω φιλοζωϊκά και οικολογικά μηνύματα και το τμήμα κόμικς και σκίτσου του Δήμου Καλαμαριάς.

Τα καλύτερα η Παραθινούπολη τα κράταγε για το τέλος. Η συναυλία του Σταύρου Παπασταύρου με τον μουσικό Φώτη Μυλωνά, την Άλκηστις Ραπτοπούλου και τον Σωκράτη Γανιάρη στα τύμπανα με κράτησαν καθηλωμένο για πάνω από μια ώρα! Η αμεσότητα του Παπασταύρου στην επικοινωνία του με τα παιδιά, οι γοητευτικές αφηγήσεις, τα απίθανα ηχοχρώματα της μπάντας δεν τα συναντάμε συχνά! Στο cd επανέκδοση- η αρχική έκδοση ήταν στις 26 Μαρτίου 1986- ο Σταύρος Παπασταύρου διατυπώνει τον προβληματισμό του σχετικά με την έννοια της παιδικής λογοτεχνίας, μιλάει για την αιώνια ηλικία της παιδικότητας  που είναι ασύμβατη με την βιολογική ηλικία των ανθρώπων και ισχυρίζεται ότι συνεργάστηκε με τον Ευγένιο Τριβιζά για να γράψει "τραγούδια για το παιδί μέσα σε κάθε άνθρωπο".  Πράγματι, οι μουσικές και ο τρόπος παρουσίασης των ιστοριών στόχευσαν με την μεγαλύτερη ευαισθησία τις παιδικές ψυχές. Θερμά συγχαρητήρια στον αληθινό δημιουργό Σταύρο Παπασταύρου και στους συνεργάτες του!

Σάββατο, Ιουνίου 08, 2013

"ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΌ ΤΑ ΞΕΝΑ"

 
 
 
(Παρουσίαση του βιβλίου "Παιδιά του τόπου μας που έρχονται από τα ξένα" της Marie Rose Moro. H παρουσίαση του βιβλίου έγινε στο Φιλολογικό Καφενείο, στο πλαίσιο της 10ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου εδώ στη Θεσσαλονίκη. Ομιλητές της εκδήλωσης ο καθηγητής παιδοψυχιατρικής ΑΠΘ  Γρηγόρης Αμπατζόγλου και ο καθηγητής ψυχιατρικής παιδιού και εφήβου, Νίκος Ζηλίκης. Στο βίντεο 52 λεπτών παραλείπονται -η αυτονομία της μπαταρίας της βιντεοκάμερας δεν μου έκανε την χάρη- τα καταληκτικά 2 λεπτά του Γρηγόρη Αμπατζόγλου).  

"ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΟ ΜΕ ΦΥΛΛΑ ΛΕΜΟΝΙΑΣ"






Οι σελίδες τυπώθηκαν σε χαρτί old mill 130 γραμμαρίων. Οι σελίδες του βιβλίου μόλις δεκατέσσερις. Το κόστος αγοράς του τα δυο ευρώ. Είναι ένα ανάλαφρο βιβλιαράκι τσέπης που μπορεί να διαβαστεί από τον αναγνώστη του μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Όλα σε αυτό το βιβλίο μας κάνουν να φιλοσοφήσουμε πάνω στο ελάχιστο και μας ξαναθυμίζουν "τα ακριβά αρώματα που είναι φυλαγμένα σε μικρά μπουκαλάκια"! Διαβάζοντας τις σελίδες προσπαθώ να θυμηθώ αρώματα από λεμονανθούς και φύλλα λεμονιάς! Ο συγγραφέας Αλέξανδρος Ίσαρης περιηγείται για επαγγελματικούς λόγους στο νησί της Τήνου και γίνεται αυτόπτης μάρτυρας της ομορφιάς. Η ομορφιά είναι ανυπέρβλητη και πρέπει να πεθάνει για να παραμείνει ανθεκτική στον ψυχισμό του συγγραφέα. Στο "ωραιότερο νεκροταφείο των Κυκλάδων" ο Ίσαρης ενταφιάζει όλα τα νοήματα της πολυκύμαντης, βιωμένης ζωής του. Το χορταριασμένο κενοτάφιο που ανακαλύπτει ο συγγραφέας  θα γίνει μελλοντικά  ο τόπος ανάπαυσης όλων των "ήχων της ζωής"...   

Τετάρτη, Ιουνίου 05, 2013

ΤΑΞΙΜ

Η πλατεία Ταξίμ είναι αστυνομοκρατούμενη. Πάρα πολλοί αστυνομικοί είναι ακροβολισμένοι σε διάφορα σημεία της πολυσύχναστης πλατείας. Οι αστυνομικοί με στολές δεν θα έλεγα πως είναι πολλοί. Οι κρυφοί συγχρωτίζονται με τον κόσμο και δεν δίνουν στόχο! Η πλατεία με τα ξενοδοχεία της είναι το σημείο αναφοράς για τους επισκέπτες και τουρίστες της Κωνσταντινούπολης και αυτό σίγουρα αποτελεί έναν σοβαρό λόγο για την διακριτική παρουσία της αστυνομίας.

Το καλοκαίρι του 2010 περπατούσαμε σε ένα πλακόστρωτο δίπλα στην πλατεία και πέρασε από δίπλα μας ένα μηχανάκι που το οδηγούσε ένας άμυαλος έφηβος. Ο νεαρός έκανε επικίνδυνους ελιγμούς και έτρεχε με ταχύτητα. Στο λίγο διάστημα που πρόλαβα να τον παρατηρήσω, τον είδα να προσπερνάει ξυστά από δύο παρέες που κινούνταν  αμέριμνα. Αν δεν χτύπησε κάποιον, αυτό ήταν στα αλήθεια από καθαρή τύχη. Την ώρα που ο νεαρός οδηγούσε επικίνδυνα το μηχανάκι δεν είδα κάποιον να επεμβαίνει για να προλάβει κάποιο, ενδεχομένως, δυσάρεστο γεγονός. Κάτι τέτοιο με παραξένεψε επειδή συνέβη σε έναν χώρο που ήταν φίσκα στους αστυνομικούς! Προχωρώντας παρακάτω, η απορία μου θα λυνόταν: Τρία άτομα με πολιτικά τον είχαν κυκλώσει και τού μιλούσαν με ηρεμία. Λίγο μετά, ο νεαρός έμπαινε σε βανάκι της αστυνομίας και το μηχανάκι το έπαιρνε ένα γερανοφόρο όχημα της αστυνομίας. Η αστυνομία, όπως βλέπετε, είχε δράσει με επαγγελματικό τρόπο. Όλα θα έπρεπε να γίνουν με μυστικότητα και η ζωή των τουριστών δεν θα έπρεπε να διαταραχτεί με τίποτα! Το μειονέκτημα μιας τέτοιας δράσης ήταν η έλλειψη πρόληψης. Σε τι να ωφελούσε άραγε η  καταστολή αν συνέβαινε κάποιο ατύχημα; 

Διαβάζω αυτές τις μέρες ότι μετά τα επεισόδια υπάρχουν τουρίστες που ενώ προγραμμάτιζαν να επισκεφτούν την Κωνσταντινούπολη  ματαιώνουν τις κρατήσεις. Ακόμη, η αστυνομία μετά το ρεσιτάλ αγριότητας και σκληρής αντιπαράθεσης με τους διαδηλωτές έσπευσε να αποσυρθεί διακριτικά από τον χώρο της πλατείας. Οι διαδηλωτές δείχνουν ενθουσιασμό με την υποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων. Ορισμένοι περιφέρουν τις ασπίδες που έχουν απαλλοτριώσει σε μια σφοδρή σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής. Ο κόσμος δηλώνει περήφανος πως "ανακατέλαβε την πλατεία"!

Κάποια στιγμή τα επεισόδια θα σταματήσουν και η ζωή θα επανέλθει σε αυτό που ονομάζουμε "κανονικοί ρυθμοί". Ο κόσμος θα ακούσει για "πλήγμα στον τουρισμό", για "πλιατσικολόγους, αλήτες και αναρχικούς" και η αστυνομία θα αρχίσει τις προσαγωγές και τις συλλήψεις σε χρόνο που θα επιλέξει αυτή. Η ιδέα της εξέγερσης είναι μια λάμψη που ξεθωριάζει καθώς αντιπαρατίθεται με τις έννοιες του κράτους και της έννομης τάξης...