Κυριακή, Νοεμβρίου 24, 2013

"ΠΑΝΤΟΥ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ"-4η ΜΠΙΕΝΑΛΕ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ(2)


Πίνακες (λάδι σε καμβά) του Μίλτου Μανέτα που εργάζεται στην Ρώμη και την Νέα Υόρκη. Τα χέρια των ενηλίκων και των παιδιών είναι μονίμως απασχολημένα. Τα χέρια υπάρχουν για να τρώμε, να αγκαλιάζουμε, να πληκτρολογούμε στον φορητό υπολογιστή και στο κινητό τηλέφωνο.

Επτακάναλη εγκατάσταση βίντεο από την ομάδα DESERTMER COLLECTIVE που δημιουργήθηκε το 2008. Δημοσιογράφοι και αρχιτέκτονες επισκέπτονται ερημονήσια στην Μεσόγειο. Αν δεν κάνω λάθος, στην Ελλάδα επισκέπτονται σαράντα νησιά. Διαβάζω: "Λόγω της μεγάλης ποικιλομορφίας τα νησιά δεν μπορούν να ενταχθούν σε ομοιογενή σύνολα και κατηγοριοποιήσεις". Μιλάμε πάντα για τα ακατοίκητα νησιά!

Η MARINA ABRAMOVIC-γεννημένη στο Βελιγράδι το 1946- συμμετέχει με βιντεοπροβολή. Στον σκοτεινό θάλαμο βλέπουμε απόσπασμα διάρκειας 3,34 λεπτών  από την ταινία μεγάλου μήκους "Ιστορίες για τα ανθρώπινα δικαιώματα". Παιδιά στην τρυφερή τους ηλικία παίζουν πόλεμο. Πυροβολούν και σκοτώνονται. Ακόμη και στα κρεβάτια τους είναι οπλισμένα και σκέφτονται τον πόλεμο! Οι αιχμάλωτοι πολέμου εκτελούνται! Ελικόπτερα παιχνίδια στροβιλίζονται μέσα στον ασφυκτικά περιορισμένο χώρο του δωματίου. Στο τέλος του βίντεο τα παιδιά που είναι ντυμένα με στρατιωτικές στολές, εναποθέτουν τα όπλα τους σε έναν οπλοβαστό. Ακολουθεί η τελετουργική καύση των όπλων. Τα παιδιά είναι ανήμπορα σε έναν κόσμο ενηλίκων που αποφασίζει αν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν!

ΜARIE BOVO από Ισπανία(1967). Φωτογραφίες έγχρωμες από ταράτσες στην Μασσαλία. Ταράτσες γεμάτες μπάζα αλλά με δορυφορικά πιάτα για λήψη δορυφορικού σήματος. Φωτογραφίες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους (πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ).


DRISCILLA TEA(1983). Λάδι σε καμβά. Το ΕΓΩ μόνο του στον πάνω πίνακα.Το ΕΓΩ στον κάτω πίνακα και μέσα στον αφηρημένο χώρο.

Φωτογραφία από τον Γιώργη Γερόλυμπο (γεννημένος το 1973). Το αγαπημένο μου θέμα: η ομίχλη στην παραλία της Θεσσαλονίκης.


Βίντεο διάρκειας 5,50 λεπτών από τον Αλγερινό MOHAMED BOUROUISSA (γεννημένος το 1978). Μέσα σε ένα τεράστιο νομισματοκοπείο, τα νομίσματα χαράζονται και είναι έτοιμα προς χρήση. Ακούγοντας ήχους από ραπ μουσική, ο θεατής του βίντεο θα πρέπει να αναλογιστεί πάνω στη δύναμη και την αποθέωση του χρήματος που οδηγεί στην παρακμή της κοινωνίας. Τα πλούσια και πολυτελή αντικείμενα συνθλίβονται από την ελεύθερη πτώση των κερμάτινων νομισμάτων.


Την δεκαετία του 1980, ο φόβος ενός επικείμενου πολέμου με την Αμερική έκανε τους Κουβανούς να φτιάξουν τούνελ που διατηρούνται μέχρι και σήμερα. Στην έκθεση βλέπουμε έγχρωμες φωτογραφίες από ομάδα κουβανών καλλιτεχνών.

DEANNA MAGANIAS (Αμερική). Πεντελικό μάρμαρο προορισμένο να στηθεί στην έκθεση ως στήλη. Ο χώρος δεν επέτρεψε κάτι τέτοιο!


Ένα μουσείο μέσα σε ένα μουσείο. Φιλότεχνοι και καλλιτέχνες Παλαιστίνιοι παρευρίσκονται σε εγκαίνια και ανταλλάσσουν απόψεις για την Τέχνη. Η Τέχνη είναι παρηγοριά για τους βασανισμένους λαούς!

SEULT LABOTE από Ελβετία με ελληνική καταγωγή(1959). Φωτογραφίες από κοινότητα Πομάκων στην Ξάνθη. Πομάκοι που απασχολούνται με τα καπνά. Σε μερικές φωτογραφίες αποτυπώνεται η εγκατάλειψη των εργοστασίων.



Ο KHALED JARRAR -γεννημένος το 1976 στην Παλαιστίνη- συμμετέχει στην έκθεση με δύο βιντεοπροβολές και μια εγκατάσταση με έγχρωμες φωτογραφίες. Στο πρώτο βίντεο διάρκειας 4 λεπτών με τίτλο "Εγώ ο στρατιώτης" (2010) παρακολουθούμε από ψηλά στρατιώτες με μωβ μπερεδάκια να εκτελούν παραγγέλματα και να κάνουν μεταβολές. Στο δεύτερο βίντεο με τίτλο "Πειθήνιος Στρατιώτης" (2012) ο επικεφαλής φωτογραφίζει τους στρατιώτες που κτυπάνε προσοχή μπροστά του. Οι φωτογραφίες των στρατιωτών παρατίθενται  στην εγκατάσταση του καλλιτέχνη.


Βασίλης Μπαλάσκας(1983) από Θεσσαλονίκη."Υπάρχει μέλλον και ο κάθε άνθρωπος πρέπει να αγωνιστεί για το κοινό καλό".



ΜΑRCELLO MALOBERTI(1966) με τίτλο "Τσίρκο". Περφόρμανς και εγκατάσταση. Σε προηγούμενη έκθεση, ο καλλιτέχνης είχε τοποθετήσει τέσσερα κατεστραμμένα αυτοκίνητα που φώτιζαν με τους προβολείς τους ενώ ένας ντι-τζέι έπαιζε μουσική.
Φωτογραφίζομαι σ' ένα από αυτά τα καθρεφτάκια.

Απόστολος Γεωργίου, γεννημένος στη Θεσσαλονίκη.Τα θέματα με τα οποία απασχολείται είναι  υπαρξιακής τάξης: Η σύγχυση του ανθρώπου, η αποξένωση και η απομόνωση. Ο άνθρωπος μέσα από τους πίνακες του παρουσιάζεται "άγχρωμος, ψυχρός και κενός". Οι πίνακες του ισορροπούν ανάμεσα στην "σάτυρα και την τραγωδία". 


RAED YASSIN, καλλιτέχνης από το Λίβανο. Στην έκθεση βλέπουμε δέκα πορσελάνινα βάζα ζωγραφισμένα με το χέρι. Ο καλλιτέχνης έχει σχεδιάσει σκηνές από μάχες. Αυτά τα σχέδια δόθηκαν σε εργαστήριο στην Κίνα προκειμένου να αποτυπωθούν πάνω σε βάζα κινεζικής πορσελάνης. Ο καλλιτέχνης ήταν παρών στο εργαστήριο.

Ο IVAN DETROVIC(1973, Βελιγράδι). Ο τίτλος των ασπρόμαυρων φωτογραφιών του είναι "Υποδειγματικές φωτογραφίες"

PHILP RANTZER(1956, Ρουμανία).Ζει και εργάζεται στο Τελ Αβίβ. Συμμετέχει στην έκθεση με το παραπάνω έργο.






Στο ξύλινο δάπεδο στο οποίο είναι τοποθετημένο το γλυπτό, οι επισκέπτες της έκθεσης μπορούν να γράφουν τα δικά τους μηνύματα.

Κυριακή, Νοεμβρίου 17, 2013

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΟ ΒΑΦΟΠΟΥΛΕΙΟ

Τον εισαγωγικό λόγο, τον τρόπο παρουσίασης και την  αποφώνηση τα είχε αναλάβει η παιδαγωγός και σχολική σύμβουλος, Κατερίνα Λαλιώτη. Η προσέλευση στην χθεσινή εκδήλωση για την πρώτη ποιητική συλλογή της Πειραιώτισσας, Έφης Καγξίδου, ήταν πέραν κάθε προσδοκίας. Το θεατράκι στο Βαφοπούλειο ήταν ασφυκτικά γεμάτο.
Στην  απαγγελία των ποιημάτων ήταν η Λίνα Σπεντζάρη, ο Γιάννης Φωτίου, ο Ζαχαρίας Προδρόμου και η Έφη Καγξίδου. Ανάμεσα στις απαγγελίες των ποιημάτων ακουγόταν μουσική από το σχήμα The maya of two (Λυδία Κοκκόρια στο φλάουτο και Γιώργος Γούσσιος στην κλασσική κιθάρα). Τα ποιήματα της Καγξίδου είναι μια "νοσταλγία στα σοκάκια της ιστορίας" και μια αναζήτηση αξιών που εκπορεύονται από την θρησκευτική και αρχαιοελληνική παράδοση και απειλούνται διαρκώς με έκπτωση. Η Ιφιγένεια και ο Προμηθέας είναι σύμβολα προσφοράς και θυσίας. Ο Διογένης ψάχνει με το λυχνάρι του τον άνθρωπο και τον βρίσκει στον εσταυρωμένο Χριστό. Ο σοφός Σωκράτης, η πτήση του Ίκαρου, η Σμύρνη του 1922, ο θησαυρός του Πόντου, η Μαύρη θάλασσα ανήκουν στην θεματολογία του έργου της. Παράλληλα με τις εθνικές μας περιπέτειες σε βάθος χρόνου, την προσήλωση στην θρησκευτική παράδοση, την νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες και την πίστη στον θεσμό της οικογένειας, υπάρχει και η μελαγχολία ενός διαφυγόντος χρόνου ως μήτρα από την οποία ξεπηδούν διαρκώς ερωτήματα υπαρξιακής φύσης.
Το αξιακό σύστημα που υπερασπίζεται η Έφη Καγξίδου μέσα από τα ποιήματά της, φαίνεται να βρίσκει απήχηση σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Αυτό κατάλαβα χτες...

Παρασκευή, Νοεμβρίου 15, 2013

ΑΡΧΕΙΟΘΕΤΗΣΗ

Ήταν καλοκαίρι. Η Θεσσαλονίκη είχε την εικόνα μιας ψιλοέρημης πόλης που διέσχιζα με την μηχανή. Στην Σταυρούπολη, προπορευόταν ένα αυτοκίνητο με μια οικογένεια τσιγγάνων. Δεν θα τούς παρατηρούσα αν δεν άκουγα από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου την γυναίκα με τα τρία της παιδιά να ουρλιάζουν. Ο άντρας οδηγός προσπαθούσε να την καθησυχάσει αλλά αυτή ωρυόταν και χτυπούσε με τα χέρια της το τιμόνι. Βλέποντας αυτό το συμβάν, σκέφτηκα ότι το μένος αυτής της γυναίκας θα μπορούσε απολύτως να δικαιολογηθεί από μια πιθανή χειροδικία του άντρα της. Ένας άλλος οδηγός που είχε δει ακριβώς το γεγονός, ενημέρωσε τους δικυκλιστές της ομάδας ΔΙΑΣ που εκείνη τη στιγμή περνούσαν τυχαία από τον συγκεκριμένο δρόμο. Αμέσως, οι αστυνομικοί έκαναν σήμα στον οδηγό να σταματήσει. Απομακρυνόμενος, φαντάστηκα τη πιθανή εξέλιξη: Η γυναίκα θα απαντούσε αρνητικά στην ερώτηση των αστυνομικών για το αν έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού από τον άντρα της και σίγουρα θα επεδίωκε να υποβαθμίσει το γεγονός. Θα μιλούσε  για ένα συνηθισμένο καβγαδάκι που έχουν όλα τα παντρεμένα ζευγάρια και θα καθιστούσε υλικό αρχειοθέτησης ακόμη ένα επεισόδιο ενδοοικογενειακής βίας.

Κυριακή, Νοεμβρίου 10, 2013

"ΠΑΝΤΟΥ ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ"-4η ΜΠΙΕΝΑΛΕ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ(1)

 

Η Αθηναία Μαρία Παπαδημητρίου γεννημένη το 1957-να και μια γυναίκα που δηλώνει χωρίς φόβο και πάθος την ηλικία της- ζει και εργάζεται στον Βόλο και χρησιμοποιεί στην εργασία της  χιλιάδες μικρά κομματάκια σπασμένων γυαλιών που δημιουργούν μια κυκλική διάταξη. Μέσα στον κύκλο γέρνει η βάρκα που στηρίζεται από πίσω σε παιλοκαιρισμένα χοντρά ξύλα.

H Marta dell' Angelo, γεννημένη στην Ιταλία, μας παρουσιάζει τον πίνακα ζωγραφικής-λάδι σε καμβά- όπου απεικονίζονται πολλοί λουόμενοι σε ένα ασφυκτικό περιβάλλον από την δραματική έλλειψη του προσωπικού χώρου.

Το δωματιάκι της έκθεσης στο οποίο γίνεται η προβολή του βίντεο που έχει δημιουργήσει η καλλιτεχνική ομάδα CLAIRE FONTAINE. Η ομάδα  προέρχεται από το Παρίσι.


Στο βίντεο παρουσιάζονται οι χώρες της Ισπανίας, της Ιταλίας και της Ελλάδας να απιεκονίζονται σε χάρτη. Ένα από τα μέλη της ομάδας τα πυρπολεί. Η Μεσόγειος φλέγεται! Παντού αποκαϊδια και πυκνοί καπνοί!

Η Liliana Moro-γεννημένη στο Μιλάνο το 1961- εμφανίζεται στην έκθεση με τα πέντε μπρούντζινα αγάλματα σκύλων. Σκύλοι που δείχνουν απειλητικά τα δόντια τους και που έχουν μάθει να τα μπήγουν όταν παλεύουν για την ισχύ και την επιβεβαίωση της κυριαρχίας.

Ιστιοσανίδες στη σειρά-JOHN ARMLEDER από Γενεύη- με υλικά, χρώμα, ύφασμα, ρητίνη  και αφρό πολυουρεθάνης.

Ο αληθινός χρόνος των ανθρώπων είναι ο χρόνος των ανυπόμονων νηπίων που ζητάνε τα ΠΑΝΤΑ στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ! Άραγε δεν υπάρχει παρόν;


Η Ιρανή PARASTOY FOROUHAR με το δωμάτιο του συγγραφέα. Λεπτεπίλεπτα σχέδια!


ΜAYA BAJEVIC, 1967, Σεράγεβο. Ο τίτλος του βίντεο VERTIGO (Ίλιγγος). Υπάρχει μια ταχύτατη εναλλαγή των εικόνων από δύο οθόνες- δίπλα υπάρχει και μια άλλη μικρότερη. Όλα σου δίνουν την αίσθηση της περιστροφής. Σκοτεινοί και ψυχροί διάδρομοι. Κακοσυντηρημένο κτίριο σαν ίδρυμα. Σοβάδες που κρέμονται! Στο βίντεο εμφανίζονται δύο τρεις άνθρωποι που μοιάζουν να είναι ψυχικά διαταραγμένοι. 

Μπρούντζος με μαύρη πλατίνα από την Αιγύπτια GHARA AMER(1963). 








Από JORDI COLOMER(1962, Βαρκελώνη) που εμφανίζεται με την επτακάναλη εγκατάσταση βίντεο. Τι κατάλαβα; Μια ομάδα σαν περιφερόμενος θίασος θεάτρου προσφέρει παράσταση στην μέση του πουθενά. Ο αέρας φυσά δυνατά. Μια γυμνόστηθη και καλλίγραμη γυναίκα ίσως να αποτελεί το δέλεαρ! Σε αυτό το ερημικό τοπίο που κάποιος παίζει με την κιθάρα και δύο γυναίκες τον παρακολουθούν αδιάφορες και καθιστές, περνάει ένα κοπάδι με πρόβατα. Η ξύλινη κατασκευή είναι εκδοτήριο εισιτηρίων για κάποιους ανθρώπους που επισκέπτονται ξαφνικά τον χώρο. Ο τίτλος της εγκατάστασης είναι...απαγορευτικός για το τραγούδι.


Πίνακες του Μυτιληνιού Βασίλη Ζωγράφου. Άνθρωποι αποκαμωμένοι από μια ολοένα και πιο απαιτητική ζωή. Άνθρωποι που ισορροπούν οριακά!

H INCI EVINER από την Τουρκία. Σε ένα βίντεο διάρκειας 3,28 εμφανίζονται γυναίκες πάνω στον χάρτη της Ευρώπης να προσεύχονται, να κουλουριάζονται, να σκάβουν, να χορεύουν και να είναι ξαπλωμένες. Η σωματική έκφραση είναι πανταχού παρούσα. Οι φωνές των γυναικών σμίγουν σε τραγούδια ελευθερίας. Ο τίτλος του βίντεο είναι "Ροές κοριτσιών στην Ευρώπη"





ZINEB SEDIRA (1963, Παρίσι). Εμφανίζεται με μια σειρά πέντε έγχρωμων φωτογραφιών με τίτλο, "Ο Θάνατος ενός ταξιδιού".




DAN και LIA PERJOVSCHI γεννημένοι και οι δύο το 1961 στην Ρουμανία. Στην έκθεση τούς βλέπουμε με μια εγκατάσταση στον χώρο και μια τοιχογραφία. Σχέδια με μαρκαδόρους, μολύβια, εικόνες από το διάστημα, μάσκα νοσοκομείου, ομπρέλα, είδη καθημερινής χρήσης συνθέτουν το Μουσείο των δύο καλλιτεχνών. Αυτό που μου άρεσε πολύ ήταν οι πάρα πολλές λέξεις που ξεκινούσαν από το κέντρο και με φυγόκεντρο τάση κατευθύνονταν στην περιφέρεια των χαρτιών (μου άρεσε αυτό επειδή μου θυμίζει και την φορά που έχουν οι ζωγραφιές των νηπίων).     
(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)