Τετάρτη, Φεβρουαρίου 19, 2014

ΒΡΗΚΑΜΕ ΘΑΝΑΤΟ ΝΑ ΘΑΨΟΥΜΕ ΠΕΝΤΕ-ΕΞΙ

Την προηγούμενη φορά, άκουγα τη συνομιλία δύο συνταξιούχων. Μιλούσαν για ένα τρίτο πρόσωπο και σχολίαζαν τις φήμες που τον ήθελαν να έχει αποβιώσει. Ο ένας εκ των συνομιλητών ήταν θυμωμένος για την ανευθυνότητα και την χαιρεκακία με την οποία κάποιοι διέδιδαν τον θάνατο ενός ανθρώπου. Μάλιστα, ο"αποθανών" έχαιρε άκρας υγείας και είχε θεαθεί να περπατάει με γοργό βηματισμό στους δρόμους της πόλης.
Ακούγοντας τέτοια, οι άνθρωποι μού μοιάζουν όλο και περισσότερο με τους κατοίκους ενός μικρού χωριού που οι μόνες πληροφορίες που διακινούν είναι όσες προσλαμβάνουν από την τηλεόραση και όσες σχετίζονται με τα τελετουργικά της εκκλησίας. Ολόκληρη η κοινωνική τους ζωή δομείται γύρω από τους γάμους, τα βαφτίσια και , φυσικά, τις κηδείες. Είναι τόσο έντονη και εμφανή η στενομυαλιά και η απουσία ενδιαφερόντων που αυτό το μεγάλο κενό καλύπτεται με φανταστικούς θανάτους και κηδείες.
Το κλίμα είναι δυσμενές για τους ηλικιωμένους και τους αρρώστους. Αυτοί μοιάζουν να βρίσκονται στο στόχαστρο. Είναι σαν τους μαγνήτες που έλκουν όλη την κακία και την μοχθηρία των υπολοίπων. Αν κάποιοι από αυτούς συγκαλύπτουν τα προβλήματα υγείας είναι επειδή δεν θέλουν να αποτελούν το επίκεντρο των αρνητικών και χαιρέκακων σχολίων που τους θέλουν μια ώρα αρχύτερα στον τάφο.
Στο βιβλίο του Τολστόι "Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς" οι ζωντανοί που βιώνουν τον θάνατο ενός συνανθρώπου τους νιώθουν μια μεγάλη ανακούφιση επειδή δεν είναι αυτοί στη θέση του. Στις μέρες μας φαίνεται ότι αρκετός κόσμος βιάζεται να πεθάνει τους άλλους για να νιώσει αυτό το αίσθημα ανακούφισης. Κάτι τέτοιους ευσεβείς πόθους, να ξέρετε,  τούς αντιμετωπίζουμε με ευφυολογήματα του τύπου "Αν έρθεις στην κηδεία μου θα έρθω κι εγώ στη δική σου". Κατάλαβες ή να στο γράψω σε επιτύμβιο;

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα