Σάββατο, Φεβρουαρίου 22, 2014

ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ...ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ

Ο συγχωρεμένος φίλος μου εργαζόταν σε μέσο ενημέρωσης εδώ στη Θεσσαλονίκη και μού έλεγε για έναν δημοσιογράφο-θερμό υποστηρικτή της κουλτούρας- ότι επιζητούσε πάντα μια συνέντευξη με τον Εμμανουήλ Κριαρά για να την έχει καβάντζα σε περίπτωση που ο υπέργηρος Δάσκαλος απεβίωνε. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα περηφανευόταν ότι είχε την αποκλειστικότητα της"τελευταίας συνέντευξης" και όλο αυτό θα βαφτιζόταν ως δημοσιογραφική επιτυχία. 

Τις τελευταίες ώρες δημοσιεύεται η τελευταία συνέντευξη του Σάκη Μπουλά. Στα κανάλια μιλούν οι στενοί συνεργάτες και ο επιστήθιος φίλος του, Γιάννης Ζουγανέλης, για την γλυκύτητα, τον αυτοσαρκασμό και την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετώπισε ο Μπουλάς την αρρώστια και τη σταδιακή εξουθένωσή του. 

Υπάρχει κάτι το ενοχλητικό στην δημοσιογραφική κάλυψη τέτοιων δυσάρεστων γεγονότων. Οι δημοσιογράφοι πέφτουν με μανία και ανθρωποφαγική διάθεση στις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου προκειμένου να ανακαλύψουν και να μάς παρουσιάσουν το αληθινό πρόσωπο του νεκρού. Σαν να μάς λένε, δηλαδή, ότι ο νεκρός δεν ήταν πριν ένας ολοζώντανος άνθρωπος που τόσα χρόνια ενεργούσε και πάσχιζε να εκφράσει, όσο το δυνατόν πληρέστερα, τον λόγο της ύπαρξής του. Ίσως και γι' αυτό ο συγχωρεμένος Μπουλάς, σε μια στιγμή της συνέντευξης στον Θεοδωράκη, έλεγε με θυμό και πίκρα: "με πεθάναν τέσσερις φορές".

Μερικοί δημοσιογράφοι συντάσσουν αφιερώματα και βιογραφικά ενός αποθανόντος, προτού αυτός πεθάνει. Τρέχουν, λένε, να προλάβουν την επικαιρότητα και την "άρτια" δημοσιογραφική κάλυψη της απώλειας. Ο Λάκης Παπαδόπουλος, σε τηλεφωνική συνομιλία στην τηλεόραση, δήλωσε:"Φεύγουμε ένας ένας και δεν καταλαβαίνουμε σ' αυτή τη ζωή πόσο φθαρτοί είμαστε"! Με τέτοια λόγια, όχι μόνο πρόλαβε την επικαιρότητα αλλά την είχε προσπεράσει...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα