Δευτέρα, Φεβρουαρίου 03, 2014

Ο ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΠΥΛΟΥ

Έγραφα και παλιά ότι εχει ιδιαίτερη σημασία να παραμένει αναλλοίωτος ο χώρος της παιδικής μας ηλικίας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία για έναν ενήλικο να επιστρέφει σ' αυτόν τον τόπο και να ξαναζωντανεύει τις παιδικές του μνήμες. Βλέπω ένα παλιό περιοδικό "ΕΠΙΛΟΓΕΣ" της εφημερίδας ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και σταματώ σε ένα ρεπορτάζ της Φωφώ Μπόνιου για τον μικρόκοσμο του Μονόπυλου. Το Μονόπυλο, διαβάζω, βρίσκεται πιο πάνω από το Νεστόριο. Αν πηγαίναμε εκεί, θα βλέπαμε ένα έρημο βοσκοτόπι.Το 1943 οι Γερμανοί το είχαν καταστρέψει ολοσχερώς. Κάποιος κάτοικος του χωριού, ο Θεοχάρης Γκέρος, αποφασίζει να ξαναζωντανέψει το χωριό για χάρη του μικρού του γιου.Το δημοτικό σχολείο, η εκκλησία, το πατρικό σπίτι και ένα πλήθος παραδοσιακών εργαλείων της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής γίνονται μικρογραφίες που σίγουρα συναρπάζουν το μικρό γιο. Για τον Θεοχάρη Γκέρο, οι κατασκευές γίνονται έργο ζωής. Βλέπω τις φωτογραφίες του ρεπορτάζ από την Κατερίνα Βάκια και πραγματικά μένω εντυπωσιασμένος. Αλέτρια, κόσκινα, φτυάρια, ρόκες, ανέμη, στάνη, τσοπάνηδες, γιδοπρόβατα, εργαλεία επεξεργασίας γάλακτος, όλα συνθέτουν ένα μουσείο μινιατούρα. Ο Γκέρος, γεννημένος το 1927-αν ζει σήμερα θα είναι 87 χρονών- αναζήτησε κρατικούς φορείς, δήμους και ιδρύματα για να παραδώσ ει αυτό το αριστουργηματικό εργόχειρο. Δυστυχώς, κανένας δεν είχε ενδιαφερθεί.Τότε, έλεγε ο Γκέρος , " τον γέλασαν".
Ο μικρόκοσμος του Μονόπυλου μου έδειξε δύο πράγματα: το πένθος του θεοχάρη Γκέρου για το κατεστραμμένο χωριό του έγινε η κινητήρια δύναμη δημιουργίας για το μουσείο μινιατούρα. Δεύτερον, κοντά στον μικρόκοσμο του Μονόπυλου υπάρχει και ο μικρόκοσμος των ανθρώπων που έχουν κανονικές διαστάσεις...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα