Σάββατο, Απριλίου 19, 2014

ΞΑΝΑΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΖΩΗ...

Μια γυναίκα κλαίει σπαρακτικά για το παιδί της που αγνοείται στην ναυτική τραγωδία στην Ν.Κορέα. Εκμυστηρεύεται ότι το παιδί της δεν ήθελε να ταξιδέψει και κατόπιν δικών της παραινέσεων το κάνει. Οι τύψεις θα την συνοδεύουν για το υπόλοιπο της ζωής της. Μια άλλη γυναίκα επιτίθεται σε έναν αστυνομικό. Οι γονείς ουρλιάζουν και περιμένουν από τους δύτες και τους διασώστες να φέρουν τα παιδιά τους πίσω και ζωντανά. Ο πόνος και η αγωνία έχουν φτάσει στο κατακόρυφο. Οι λυγμοί και οι συγγνώμες του πλοιοκτήτη, η ανανδρία του καπετάνιου που εγκατέλειψε το πλοίο και άφησε αβοήθητα και στη τραγική τους μοίρα μαθητές και μαθήτριες, όλα οξύνουν το συλλογικό τραύμα από το οποίο θα αργήσει να συνέλθει η κοινή γνώμη. Ο υποδιευθυντής του Λυκείου ανήκει στους διασωθέντες. Διαμένει κοντά στους συγγενείς των μαθητών και ζει για κάποιες ώρες το δράμα τους. Αισθάνεται τρομερές τύψεις που αυτός ζει. Με την γραβάτα του απαγχονίζεται πάνω σ' ένα δέντρο. Πιστεύοντας ότι οι άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν και μετά τον θάνατο, αφήνει ένα σημείωμα στο οποίο αναφέρει ότι στην άλλη ζωή θα ξαναγίνει ο δάσκαλος των παιδιών που έχουν χαθεί στα ρεύματα της θάλασσας.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα