Πέμπτη, Μαΐου 01, 2014

ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΑΪΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ

Όλοι οι περαστικοί είναι εν δυνάμει καταναλωτές των κουλουριών του.Κάθε πρωί, ο κουλουρτζής φωνάζει για τα γευστικά κουλούρια του. Κάθε πρωί, με κρύο, ζέστη, βροχή και αέρα, ο κόσμος του βάζει παρουσία. Κάθε απουσία του γίνεται αμέσως εμφανής. Κάποιοι από τους περαστικούς είναι σταθεροί πελάτες. Κάποιοι άλλοι προσπερνούν αδιάφορα και κάποιοι άλλοι είναι ζήτημα χρόνου να αγοράσουν από τα κουλούρια του. Όλοι μα όλοι, συγκινούνται από τη σταθερή του παρουσία στο χώρο και τον χρόνο. Η συγκίνηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Ο πελάτης πρέπει πρώτα να συγκινηθεί για να καταναλώσει. Γι ' αυτόν, ο κουλουρτζής είναι ένα σταθερό σημείο αναφοράς στον χρόνο και τον χώρο. Μιλάμε, βεβαίως, για σταθερότητα και όχι για βόλεμα όπως ανοήτως θα σπεύσουν κάποιοι να πουν.

Όταν οι παραγωγοί και οι έμποροι των λαϊκών αγορών διαμαρτύρονται και αναγάγουν σε μείζον θέμα το ζήτημα των θέσεων, έχουν δίκιο. Μπορεί να μην αποτελούν μέρος του στεγασμένου εμπορίου, ωστόσο, καταβάλλουν ενοίκιο για τις θέσεις που καταλαμβάνουν. Αυτό, φαίνεται να το αγνοεί ο υπουργός ανάπτυξης που τις τελευταίες μέρες μιλάει στις εκπομπές της τηλεόρασης και αδυνατεί να κατανοήσει τον λόγο της απεργίας.

Όλες οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες γίνονται στο όνομα της διαφάνειας και της εξυγίανσης.Για να επιδιωχθεί το λαϊκό έρεισμα σε αυτές τις μεταρριθμίσεις θα πρέπει ο επαγγελματικός χώρος να δυσφημιστεί. Αν δεν υπάρχουν προβλήματα, παρανομίες και παράτυπες διαδικασίες, αυτά χρειάζεται να επινοηθούν ώστε να δικαιολογηθεί η παρέμβαση του κράτους. Σύμφωνα με τον υπουργό και υφυπουργό ανάπτυξης, υπάρχουν καταγγελίες για ανθρώπους που πληρώνουν για να καταλάβουν θέσεις που θεωρούνται καλές. Ας αναλύσουμε λίγο αυτό το επιχείρημα και ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε: Ο απλός πολίτης σκέφτεται ότι αφού υπάρχουν καταγγελίες θα πρέπει να επέμβουν οι αρμόδιοι που θα ζητήσουν τη συνδρομή της δικαιοσύνης για την πλήρη διελεύκανση των υποθέσεων. Αντ' αυτού, βλέπουμε πως οι καταγγελίες μένουν μετέωρες σαν να μην πρέπει κανείς να ασχοληθεί σοβαρά με αυτές. Οι καταγγελίες και η οσμή σκανδάλων είναι αναγκαία κακά ώστε να υπερτονιστεί ο δίκαιος χαρακτήρας των αλλαγών που προωθεί η καθεστωτική εξουσία. Ο ανύποπτος και ανενημέρωτος πολίτης δεν μαθαίνει τίποτα για την αναποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι υπαινιγμοί και οι ανέλεγκτες καταγγελίες, εξάλλου, επηρεάζουν και επιδρούν καλύτερα σε πολίτες που έχουν διαπαιδαγωγηθεί με τα χρόνια να είναι καχύποπτοι. Οι πολίτες σκέφτονται: αφού η κυβέρνηση κάνει στοχευμένη παρέμβαση στις λαϊκές αγορές κάτι ύποπτο συμβαίνει. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί ότι μπορεί να μην συμβαίνει τίποτα, παρεκτός από κάποιες μεμονωμένες καταγγελίες που μπορούν να διερευνηθούν χωρίς να αλλάξει το υφιστάμενο καθεστώς. Και ενώ οι λαϊκές αγορές λειτουργούν χωρίς διενέξεις και διαπληκτισμούς από μέρους των επαγγελματιών, έρχεται το υπουργείο να δει εκτεταμένη διαφθορά, μαφία και παθογένειες. Αυτό έχει σαν συνέπεια, ο κόσμος να αρχίζει να προβληματίζεται για το δίκαιο ή το άδικο της παρέμβασης. Η συζήτηση γίνεται για αυτό και σε μια στιγμή που τους αδικημένους που τάχα εξεγείρονται πάμε να τους βρούμε με τα κιάλια- η καθολική συμμετοχή στην απεργία πιστοποιεί και επιβεβαιώνει το παραπάνω.

Συνεχίζοντας το υπουργείο και προσπαθώντας να επιβάλλει την εξουσία του, προτείνει τις κληρώσεις ως μεθοδολογικό εργαλείο για τη κατάληψη των θέσεων. Ο υφυπουργός κάνει λόγο για "πατρίκιους και πληβείους" και για επιτήδειους που λυμαίνονται το χώρο των λαϊκών και εξασφαλίζουν πάντα μια προνομιούχα θέση.Τι είναι, ωστόσο, προνομιούχα θέση; Ας υποθέσουμε ότι είναι μια θέση από την οποία περνάει ο περισσότερος κόσμος. Ας πούμε ότι σε αυτήν τη θέση ο πωλητής πουλάει προϊόντα που δεν έχουν οι υπόλοιποι γύρω του. Προνομιούχα είναι η θέση, ας πούμε, όπου τον χειμώνα έχει ζέστη και το καλοκαίρι δροσιά. Εκεί όπου ο ο πωλητής μπορεί να έχει δίπλα το αυτοκίνητό του ώστε να αποφεύγει το φόρτωμα-ξεφόρτωμα. Μια καλή θέση, υποθέτουμε, είναι και αυτή που βρίσκεται ανάμεσα σε ευσυνείδητους επαγγελματίες που σέβονται τους πελάτες τους και αποτελούν " κράχτες" για τους άλλους που διαθέτουν λιγότερη πελατεία και που κοντά σε αυτούς μπορούν να την αυξήσουν. Επίσης, είναι σωστό ότι η λαϊκή αγορά λειτουργεί καλύτερα και πιο αποδοτικά όταν οι παραγωγοί και οι έμποροι αναμιγνύονται. Η επιμονή και η αδιάλλακτη στάση του υπουργείου για τη διάκριση τους και η επιχειρηματολογία που τη συνοδεύει, είναι διάτρητη. Το λέω αυτό επειδή ο οποισδήποτε επισκέπτης μπορεί να καταλάβει και να διακρίνει τους παραγωγούς από τους εμπόρους με βάση τις καρτέλες στις οποίες αναγράφεται η κατηγορία στην οποία είναι ενταγμένοι. Η επιμονή στην γκετοποίηση προωθεί την ομοιομορφία της αγοράς και συγκεντρώνει σε έναν χώρο πωλητές που πουλάνε ορισμένα είδη προϊόντων. Οι καταναλωτές θέλουν την ποικιλομορφία στους πάγκους των λαϊκών αγορών και οι πωλητές χρειάζεται να διατηρούν τις "αποστάσεις ασφαλείας"από τους συναδέλφους που διαθέτουν τα ίδια, προς πώληση, προϊόντα.

Το υπουργείο δείχνει ανένδοτο. Σε μια αγορά αυτορρυθμιζόμενη, έρχεται να ρυθμίσει αυτό που είναι ήδη ρυθμισμένο. Αφού δεν έχει συγκεκριμένα σχέδια και πλάνα που λαμβάνουν υπόψη τους κανόνες της αγοράς-βάλτε εδώ και τους άγραφους που έχουν μεγαλύτερη ισχύ- τα ρίχνει όλα στην τύχη. Η λοταρία είναι αυτή που θα αποκαταστήσει την νομιμότητα και τη δικαιοσύνη. Ωστόσο, αν ένας επαγγελματίας αλλάζει συνεχώς θέση χάνει την πελατεία του που με τόσο μόχθο κατάφερε να προσελκύσει. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμονας για να καταλάβει ότι το μεταβατικό στάδιο για να κερδίσει κάποιος καινούριους πελάτες είναι καταστροφικό για τα εισοδήματά του. Επίσης, προκύπτει και ένα άλλο ερώτημα εδώ: πώς ένας επαγγελματίας είναι σίγουρο ότι θα έχει την εύνοια της τύχης; Υπάρχει κάποιος που μπορεί να εγγυηθεί ότι ένας παραγωγός ή έμπορας θα καταλάβει "καλή" θέση; Η κλήρωση, όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση της οργανωμένης πολιτείας. Εκτός και αν η πολιτεία απαντήσει επισήμως ότι " αν έχεις τύχη, διάβαινε"...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα