Σάββατο, Μαΐου 17, 2014

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ-" ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ"


Είμαστε τα τραύματα που δεν θέλουμε να επουλώσουμε. Αυτά έρχονται όταν εμείς δεν το περιμένουμε-θα συμπλήρωνα ότι έρχονται όταν εμείς δεν θέλουμε να τα περιμένουμε. Ο Χάρης Βλαβιανός, συγγραφέας του βιβλίου "Το αίμα νερό", μιλάει με τον ψυχαναλυτή κ.Γεμενετζή στην παρουσίαση του βιβλίου, στη διεθνή έκθεση βιβλίου.Το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό και αναφέρεται στο προσωπικό-οικογενειακό τραύμα του Βλαβιανού από την απώλεια των δυο γονέων του. Για τον κ.Γεμενετζή, η ζωή δεν είναι μια ολότητα αλλά στιγμιότυπα ασύνδετα μεταξύ τους που αναδεικνύουν το βίωμα πιο σφαιρικά. Η εμπειρία, θα μας πει ο ψυχαναλυτής, γίνεται τραυματική όταν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να την αντιμετωπίσουμε. Βασικό χαρακτηριστικό του τραύματος είναι η διαρκής του παρουσία μέσα μας.Το τραύμα επανέρχεται και βασανίζει. Ο Βλαβιανός μέσα από το βιβλίο προσπαθεί να επεξεργαστεί με λογοτεχνικό τρόπο το πένθος της απώλειας. Συνθέτει ένα βιβλίο από στιγμιότυπα για να μπορέσει να τα δουλέψει ξεχωριστά και ανεξάρτητα. Είναι 45 ιστορίες από έναν θρυμματισμένο καθρέφτη στον οποίο "αντικρύζει τα φαντάσματα". Σε έναν θάνατο συνηθίζεται να σκεπάζονται οι καθρέφτες για να μην αντανακλούν και διασκορπίζουν τον θάνατο της ψυχής. Είναι σαν ο συγγραφέας να ξεσκεπάζει τον καθρέφτη και να μην φοβάται την αναμέτρηση.Το βιβλίο, ο Βλαβιανός το ονομάζει μυθιστόρημα. Η γραφή του βιβλίου γίνεται σε δεύτερο πρόσωπο. Ο συγγραφέας το κάνει για να διατηρήσει τις αποστάσεις από το πρωτογενές βιωματικό υλικό. Αυτό θέλει να το μετασχηματίσει σε λέξεις. Τον ενδιαφέρει ό, τι μπορεί να διασώσει με λέξεις. Τον ενδιαφέρει " η εμπειρία της εμπειρίας", δηλαδή η γλώσσα.Στην παρουσίαση του βιβλίου γίνεται σχολιασμός φωτογραφιών που απεικονίζουν τον πατέρα και την μητέρα του Βλαβιανού. Ο πατέρας ψυχρός. Οι συναντήσεις με τον γιο του είναι πολύ σύντομες. Η μητέρα με το αυτάρεσκο βλέμμα και με μια "θέρμη πίσω από την οποία κρύβεται μια ιδιοτέλεια". Οι γονείς είναι χωρισμένοι. Η μητέρα είναι σαν " ένας βούρκος που καταπίνει". Συλλαμβάνεται για παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος και φυλακίζεται. Από την φυλακή στέλνει εκατοντάδες επιστολές στον γιο της. Η φυγή του Βλαβιανού στην Αγγλία είναι "ένας στρατηγικός ελιγμός" προκειμένου να αποφύγει τον σφιχτό εναγκαλισμό της μητέρας του. Ο παππούς του είναι ένας άνθρωπος γεμάτος πάθη και εξωσυζυγικές σχέσεις και αποτελεί σημείο αναφοράς για τον συγγραφέα.
 
Το βιβλίο, θα μας πει ο Βλαβιανός, δεν είναι εξομολόγηση. Οι ανοιχτοί λογαριασμοί με τους γεννήτορές μας παραμένουν πάντα. Ο θάνατος έρχεται να δώσει ένα οριστικό τέλος σε αυτούς τους λογαριασμούς, που είναι αμφίβολο αν μπορούν να κλείσουν ποτέ. Όπως και να έχει, " η πληγή γίνεται πνεύμονας μέσω του οποίου ανασαίνουμε"...


0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα