Σάββατο, Μαΐου 03, 2014

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ;

Πρέπει να ήταν το 1975 με 1976 που παρακολουθούσα την τηλεοπτική διασκευή του " Ο Χριστός ξανασταυρώνεται". Η πλειάδα των εξαιρετικών ηθοποιών και οι περιορισμένες επιλογές που είχαμε ως τηλεθεατές, προσέλκυαν το ενδιαφέρον μας και κέντριζαν την προσοχή μας. Εφτάχρονο παιδί τότε, διαισθανόμουν ότι το έργο του Καζαντζάκη κάτι προσπαθούσε να μας πει. Το χωριό στο οποίο διαδραματίζονταν όλα τα γεγονότα ήταν τουρκοκρατούμενο. Ο Αγάς είχε στις υπηρεσίες του έναν δερματοκέφαλο Σείζη που με την χαντζάρα του φαινόταν στα μάτια μου κάτι πολύ τρομακτικό. Ο Αγάς είχε κοντά του το άκακο γιουσουφάκι που τον ψυχαγωγούσε. Προκειμένου να εξασφαλίσει σταθερότητα και να αποτρέψει μια πιθανή εξέγερση από πλευράς των καταπιεζόμενων χωρικών, ο Αγάς φρόντιζε να διατηρεί διακριτούς τίτλους σε μερικούς σαν τον παπά, τον δάσκαλο, τον Πατριαρχέα και τον τοκογλύφο γερολαδά που διέθετε οικονομική ισχύ.Αυτά ήταν τα σημαίνοντα πρόσωπα του χωριού που είχαν αγαστή συνεργασία με τον Αγά. Η κύρια αποστολή τους ήταν να εφησυχάζουν τους κατοίκους του χωριού.

Η ζωή στο χωριό αλλάζει από τη στιγμή που το γιουσουφάκι βρίσκεται δολοφονημένο. Ο Αγάς είναι απαρηγόρητος. Βρίζει θεούς και δαίμονες! Δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν. Άγνωστος ο δολοφόνος και άγνωστα τα κίνητρα της δολοφονίας. Ο Αγάς,  σε μια προσπάθεια να εξιχνιάσει το έγκλημα, στέλνει στο μπουντρούμι τα σημαίνοντα πρόσωπα του χωριού. Ο παπάς, ο δάσκαλος, ο Πατριαρχέας, ο γερολαδάς, βρίσκονται έγκλειστοι μέσα στην φυλακή. Ανάμεσά τους και ο Παναγιώταρος που παρουσιάζεται ένας άνθρωπος έρμαιο των παθών του. 

Ο Αγάς απειλεί ότι κάθε φορά θα απαγχονίζει και κάποιον  μέχρι να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος. Μοιάζει αποφασισμένος να πραγματοποιήσει τις απειλές του. Οι δημογέροντες του χωριού το γνωρίζουν αυτό. Οι μέρες μέσα στο μπουντρούμι είναι βασανιστικές. Οι άνθρωποι της εξουσίας είναι μελλοθάνατοι. Η εκτέλεση τους μπορεί να γίνει την αμέσως επόμενη στιγμή και ανάλογα με τη διάθεση και τις ορέξεις του Αγά. 

Μέσα στο μπουντρούμι η εξουσία δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Οι φορείς αυτής της εξουσίας λιγοψυχούν, χάνουν τη ψυχραιμία τους και ψάχνουν το εξιλαστήριο θύμα για να σώσουν το τομάρι τους. Ο Παναγιώταρος είναι μια βολική λύση για όλους. Είναι μέθυσος και βίαιος και θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη της δολοφονίας, ομολογώντας την πράξη αυτή. 

Την εκπομπή δεν την έχω ξαναδεί  από τότε. Θυμάμαι ότι ο Παναγιώταρος αντλούσε μεγάλη ικανοποίηση που έβλεπε τους κακόμοιρους να τον ικετεύουν να ομολογήσει. Ο διασυρμός και η ταπείνωση της εξουσίας ξεδιπλωνόταν σε πλήρη εξέλιξη. Τα σπαραξικάρδια κλάματα του γερολαδά που πεθαίνοντας θα αποχωριζόταν τις λίρες του, ήταν η μεγαλύτερη ικανοποίηση για τον Παναγιώταρο που δεν είχε τίποτα στην κατοχή του.

Τελικά, οι άνθρωποι της εξουσίας μπορούν να διατυπώνουν άκομψα φιλοσοφικές πεποιθήσεις για το επέκεινα της ζωής, να έχουν άγχη και φοβίες, να λιγοψυχούν και να γίνονται αξιολύπητοι. Κυρίως, μπορούν να αναζητούν εξιλαστήρια θύματα για να σώζουν τις δικές τους ζωές...



0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα