Κυριακή, Αυγούστου 03, 2014

MANOΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Ο Μάνος Ελευθερίου γεννήθηκε το 1938 στην Σύρο. Στις παιδικές του αναμνήσεις συγκαταλέγονται οι γυρολόγοι, οι καβγάδες ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού, οι περιπλανώμενοι θίασοι. Από τον πατέρα του δεν θυμάται σχεδόν τίποτα. Στην Αθήνα έρχεται στα δεκατέσσερα του χρόνια.

Εργάζεται σκληρά ως υπάλληλος για σαρανταπέντε χρόνια. Πολλές φορές και για να είναι συνεπής, παραβιάζει το εργασιακό ωράριο και μένει μέχρι τις δέκα το βράδυ ακόμη και τα Σάββατα. Η ομολογία της σκληρής δουλειάς έρχεται ως απάντηση σε όλους τους κακοπροαίρετους που πιστεύουν ότι έχει ζήσει μια απλή και ανάλαφρη ζωή μέσα σε στίχους. Οι εχθροί, λέει ο Ελευθερίου, έρχονται από εκεί που δεν τους περιμένεις. Τα δηλητηριασμένα βέλη που εξακοντίζουν παραμένουν για πάντα στο πληγωμένο σώμα. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φίλοι, η οικογένεια, οι τιμητικές διακρίσεις , τα 《ευχαριστώ》 του κόσμου για το σύνολο του έργου του. Αυτά, αποτελούν την περιουσία του και τον κάνουν πλούσιο. Ευτυχώς υπάρχει η γραφή. Ο Ελευθερίου έχει γράψει γύρω στα 500 τραγούδια και έχει μελοποιηθεί από σημαντικούς Έλληνες συνθέτες( Θεοδωράκης, Ανδριόπουλος, Μαρκόπουλος, Μούτσης, Μικρούτσικος). Η συνεργασία , βέβαια, δεν ήταν πάντα αυτή που επιθυμούσε. Οι συνθέτες είναι αυτοί που με τη δύναμη της μουσικής μπορούν να ομορφαίνουν ακόμη και τους άσχημους στίχους.

Ο Μάνος Ελευθερίου συνάντησε πολλές φορές τις πόρτες κλειστές. Στην κουλτούρα της οικογένειάς του ήταν να μην ανταποδίδει αυτές τις μικρόψυχες συμπεριφορές. Θα ήθελε να βρίσει ή και να χειροδικήσει απέναντι σε αυτούς που τους αποκαλεί "ανθρώπους μικρής πνοής".Είναι αυτοί που τον φέρνουν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ωστόσο, όλα γίνονται γραφή. Τα δυσάρεστα βιώματα γίνονται λέξεις όχι για να συγκαλυφθούν αλλά για να αποκαλυφθούν.

Ο Μάνος Ελευθερίου συντηρούσε τους ηλικιωμένους γονείς του και το έκανε με μεγάλη χαρά. Για κάτι τέτοιο θυσίασε πολλά από την προσωπική του ζωή χωρίς, ωστόσο, να το μετανιώσει. Ποτέ δεν μετανιώνουμε για κάτι που προσφέρουμε με την καρδιά μας.Ο ίδιος δεν απέκτησε ποτέ του παιδιά. Αποφεύγει να εμβαθύνει σε ερωτήσεις για την ερωτική του ζωή.Το ερωτικό μυθιστόρημα είναι ένα πολύ δύσκολο είδος.

Ο θάνατος των μικρών παιδιών στον πόλεμο είναι κάτι αδιανόητο για τον Ελευθερίου. Θυμώνει και εξοργίζεται.Ίσως η συλλογή ενδεικτικών και αναμνηστικών φωτογραφιών από σχολεία του παρελθόντος να τον ηρεμούν. Ωστόσο, η εικόνα των ξυπόλητων μαθητών τον αναστατώνει.

Ο Μάνος Ελευθερίου έχει δωρίσει 35 χιλιάδες βιβλία στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Σύρου.Ως μανιώδης συλλέκτης διατηρεί και πολλά άλλα σε θυρίδες.Η γενέτειρα Σύρος έχει πολλά ακόμα να πάρει από τον Μάνο Ελευθερίου.

Όσο μεγαλώνουμε, τόσο επιστρέφουμε στο παρελθόν, λέει ο Ελευθερίου. Θυμάται τον εύπορο Βιτγκενστάιν που προτίμησε τον δύσκολο δρόμο της ζωής για να παραδώσει σε όλους εμάς τους πλούσιους φιλοσοφικούς στοχασμούς του. Ο φιλόσοφος πεθαίνει σε σπίτι φίλων και αναφωνεί πως πέρασε μια εξαίσια ζωή. Ο Ελευθερίου λέει ότι ζει περισσότερο με τους πεθαμένους φίλους του. Σε ένα θεοκρατικό κράτος όπου οι ρασοφόροι διατηρούν την επιρροή τους και μπλοκάρουν την κατασκευή αποτεφρωτηρίων, ο Ελευθερίου έχει αποφασίσει να γίνει στάχτη στην γειτονική Βουλγαρία.

Δεν μπορώ να πω ότι με άφησε ασυγκίνητο η συνέντευξη που παραχώρησε στην Έλενα Κατρίτση.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα