Πέμπτη, Ιανουαρίου 30, 2014

ΤΣΙΠΟΥΡΑΚΙΑ ΜΕ ΜΕΖΕ

Για πόσο χρόνο μπορούμε να διατηρήσουμε μια πληροφορία στη μνήμη μας; Στο σπουδαίο αυτό ερώτημα καλούμαστε να απαντήσουμε κάθε φορά που διανύουμε περίοδο προεκλογικού αγώνα. Οι απαντήσεις μας ελάχιστα επηρεάζονται από το αν οι εκλογές είναι εθνικές ή αυτοδιοικητικές. Παντού και πάντα η ίδια ιστορία: Λίγο καιρό πριν τις εκλογές γίνονται προσλήψεις και κάποια χρονίζοντα προβλήματα, ως δια μαγείας, βρίσκουν λύση. Το κράτος μοιάζει να ξυπνάει από τον λήθαργο και παίρνει ξανά μπρος, επιδιώκοντας να αμβλύνει ,κυριολεκτικά στο παρά πέντε, τις άσχημες εντυπώσεις. Δεν μπορώ να ξέρω αν μια τέτοια πρακτική μπορεί να μειώσει τη δυσαρέσκεια του εκλογικού σώματος από την εφαρμογή μιας συγκεκριμένης πολιτικής. Ωστόσο, το γεγονός ότι τα κομματικά επιτελεία εξακολουθούν να ποντάρουν στις θετικές εντυπώσεις της τελευταίας στιγμής και στην κοντή μνήμη του κόσμου πρέπει να μας προβληματίσει.
 Έλα να σε κεράσω ένα τσιπουράκι για να θυμηθείς να με ψηφίσεις...

Δευτέρα, Ιανουαρίου 20, 2014

"ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ"(1)



Ο συγγραφέας, λέει ο Μισέλ Φάις, είναι φορέας τραυματικών εμπειριών, νάρκισσος και μοναχικός. Αυτά είναι τα πρωτογενή στοιχεία της προσωπικότητας που τον κινητοποιούν στη συγγραφή. Το ολιγόλεπτο βίντεο είναι από την περσινή διεθνή έκθεση βιβλίου εδώ στην θεσσαλονίκη. Η δημοσιογράφος Έυη Καρκίτη συντονίζει τη συζήτηση και παρουσίαση του βιβλίου του Μισέλ Φάις "Τα Κτερίσματα". Από τις ωραιότερες εκδηλώσεις της έκθεσης. Ο Μισέλ Φάις κάνει επίμονη και ουσιαστική δουλειά στο χώρο της λογοτεχνίας και συνολικά της τέχνης. Σ' ένα επόμενο ποστ, θα παρουσιαστεί όλη η εκδήλωση.

Κυριακή, Ιανουαρίου 19, 2014

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΕΡ, ΓΙΟΥΡΓΚΕΝ ΣΑΝΤΕΜΠΕΡΓΚ


Το περιοδικό "Drum" ήταν ένα περιοδικό που διακινούνταν ανάμεσα στους μαύρους της Ν.Αφρικής τη σκληρή , λόγω φυλετικών διακρίσεων, δεκαετία του 1950. Διαβάζω τη συνέντευξη που παραχώρησε ο 82χρονος λευκός φωτορεπόρτερ Γιούργκεν Σάντεμπεργκ στο Έψιλον (15/12/2013-Σπύρο Χατζηγιάννη) και θαυμάζω το θάρρος του. Με λίγα λόγια: Εγκαταλείπει το έρημο και ρημαγμένο από τους βομβαρδισμούς Βερολίνο, για να πάει σε έναν άλλο τόπο μίσους και εχθρότητας. Εκεί εντάσσεται σε μια δυνατή δημοσιογραφική ομάδα και καταγράφει με τον φωτογραφικό του φακό όλα τα δραματικά γεγονότα της δεκαετίας του 1950. Στην αρχή, συνεργάζεται με τον νοτιοαφρικανό δημοσιογράφο , Χένρι Νούμαλο. Ο Νούμαλο είναι άνθρωπος που τιμάει την δημοσιογραφική ιδιότητα. Η δημοσιογραφία γι' αυτόν, αποτελεί λειτούργημα και προσφορά στην Αλήθεια. Για να αναδείξει τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης σε φυλακή του Γιοχάνεσμπουργκ, επιδιώκει με επιτυχία τη σύλληψη και τον εγκλεισμό του σε αυτή. Δολοφονείται το 1957. Ο Σάντεμπεργκ συνεχίζει απτόητος τη δημοσιογραφική του έρευνα. Το περιοδικό γίνεται το βήμα έκφρασης των καταπιεσμένων μαύρων. Το γραφείο και ο χώρος της εργασίας τους είναι " ένα νησί ελευθερίας στον ωκεανό του απαρχάιντ". Οι εργαζόμενοι εκεί, είναι διανοούμενοι.Διαθέτουν λογοτεχνική και φιλοσοφική παιδεία. Πέρα από τα οξύτατα φυλετικά προβλήματα επιθυμούν να αναδείξουν την κουλτούρα των ομόφυλών τους. Πάντα γίνεται κάτι δημιουργικό, σε αντίθεση με την νέκρα που υπάρχει στα προάστια που κατοικούν οι λευκοί. Η ζωή των ανθρώπων του περιοδικού απειλείται καθημερινά. Ο τρόπος ζωής και εργασίας, θα πει ο Σάντεμπεργκ, συνοψίζεται στη φράση "Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος και να είσαι ένα εμφανίσιμο πτώμα"! Οι δημοσιογράφοι του περιοδικού πίνουν και καπνίζουν πολύ.Αρκετοί πεθαίνουν σε μικρές ηλικίες, σε αντίθεση με τον Νέλσον Μαντέλα που μακροημερεύει και αποτελεί σύμβολο του αγώνα. Τον Μαντέλα, ο Σαντερμπεργκ τον φωτογραφίζει για πρώτη φορά το 1951.Ο Σάντερμπεργκ, "πατέρας της φωτογραφίας στην Ν.Αφρική" αναγκάζεται μετά από τα πολλά προβλήματα με τις αστυνομικές αρχές του απαρχάιντ να εγκαταλείψει το Γιοχάνεσμπουργκ, το 1964.
Ευτυχώς, επέζησε για να αφηγείται την ριψοκίνδυνη ζωή του....

Κυριακή, Ιανουαρίου 12, 2014

Ο ΚΥΡ-ΕΥΓΕΝΗΣ ΑΚΟΥΕΙ ΡΑΔΙΟ

Στις πολυκατοικίες, πίσω από τις θωρακισμένες πόρτες ασφαλείας των διαμερισμάτων, μπορεί να κείτονται άψυχα σώματα ανθρώπων που δεν πρόκειται να αναζητήσει κανείς. Όταν η δυσοσμία από την αποσύνθεση των σωμάτων αναδύεται, τότε οι συγκάτοικοι δυσανασχετούν από τις δυσάρεστες οσμές και αναζητούν την αιτία. Τα πράγματα γίνονται πιο απάνθρωπα όταν ο νεκρός διαμένει σε μονοκατοικία. Στο διήγημα του Γιώργου Σκαμπαρδώνη, ο κυρ-Ευγένης ζει τα τελευταία χρόνια μοναχικά. Η γυναίκα του δεν βρίσκεται στη ζωή. Μοναδική παρηγοριά του ένα τρανσιστοράκι παμπάλαιο. Aπό εκεί ακούει τραγούδια, από εκεί μαθαίνει τα νέα και τις ειδήσεις. Ο κυρ-Ευγένης δεν είναι  απλός δέκτης και το τρανσιστοράκι δεν είναι ένας απλός πομπός. Ανάμεσά τους μεσολαβεί ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων.Το τρανσίστορ πότε τον ικανοποιεί και πότε του προκαλεί μεγάλη απογοήτευση. Πότε του μαλακώνει τη ψυχή με τα όμορφα νοσταλγικά τραγούδια που εκπέμπει και πότε παθαίνει βλάβη και τον εξαγριώνει.Τότε, ο κυρ-Ευγένης θέλει να το σπάσει και να το δει χίλια κομμάτια.Την τελευταία στιγμή, κάτι τον συγκρατεί και δεν το κάνει.Το τρανσίστορ είναι κάτι που τον παιδεύει χωρίς, ωστόσο, να θέλει να το αποχωριστεί και να το αντικαταστήσει μ' ένα πιο σύγχρονο.
Οι μπαταρίες από το τρανσίστορ ξεθυμαίνουν όπως ξεθυμαίνουν κι οι ψυχές των ανθρώπων. Ο κυρ-Ευγένης ξεψυχά και οι ελάχιστοι φίλοι του τον βρίσκουν παγωμένο και με το ακουστικό από το τρανσίστορ στο αυτί. Ένας από τους φίλους του τοποθετεί καινούριες μπαταρίες και βάζει το ακουστικό στο αυτί του νεκρού. Οι νεκροκομιστές παραλαμβάνουν το φέρετρο. Η κηδεία γίνεται στα πολύ βιαστικά. Ο πεθαμένος παίρνει για συντροφιά τους ήχους από το τρανσιστοράκι. Στον σταθμό που έχει επιλέξει ο φίλος του να παίζει, ακούγεται το τραγούδι "that's my baby". Αίφνης, το τρανσίστορ μετατρέπεται σε μπιμπερό ενός μωρού. Όσοι απομένουν ζωντανοί, ξαναπαίζουν μέσα τους την γέννηση του εκλιπόντος...

Κυριακή, Ιανουαρίου 05, 2014

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΩΣΤΑΚΗΣ

(Ο αγαπημένος μου Σολομών Νικρίτιν-Αποχαιρετισμός στους νεκρούς)
 
Ο Γεώργιος Κωστάκης γεννιέται στην Μόσχα το 1913. Μέχρι το 1940 δουλεύει ως οδηγός στην ελληνική πρεσβεία στην Μόσχα. Μετά, δουλεύει στο προσωπικό της καναδικής πρεσβείας. Το 1946 και στο πλαίσιο των καθηκόντων να συνοδεύει διπλωμάτες στα παλαιοπωλεία, εντυπωσιάζεται από έναν πίνακα της Όλγα Ροζάνοβα. Αυτή η εντύπωση έμελλε να είναι μοιραία και άκρως ενδιαφέρουσα για την πορεία των καλλιτεχνικών κινημάτων παγκοσμίως. Χάρη στην διαίσθηση, το γούστο, το προσωπικό όραμα και το πείσμα του Κωστάκη διασώθηκαν τα έργα των καλλιτεχνών της ρωσικής πρωτοπορίας στις αρχές του περασμένου αιώνα. Ο Κωστάκης κατάφερε να γλιτώσει αρκετά έργα από το σταλινικό καθεστώς που επιθυμούσε διακαώς να εξαφανίσει κάθε ίχνος τους. Ο Κωστάκης προσέγγιζε τους συγγενείς των καλλιτεχνών και αγόραζε τους πίνακες. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα τρομοκρατίας οι οικογένειες των καλλιτεχνών ή οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, ουσιαστικά ξφορτώνονταν τους πίνακες και ο συλλέκτης Κωστάκης ρίσκαρε. Για τους ντόπιους ο Κωστάκης ήταν ο "τρελο-έλληνας που αποκτά άχρηστα σκουπίδια". Το διαμέρισμά του από το 1960 μέχρι το 1970 ήταν ανεπίσημα μουσείο μοντέρνας τέχνης που προσέλκυε το ενδιαφέρον καλλιτεχνών, φοιτητών, συγγραφέων και διπλωματών.Ο κωστάκης έδινε και διαλέξεις- για παράδειγμα στην Νέα Υόρκη. Είμαστε ευτυχείς που το εκπληκτικό και ανυπολόγιστης αξίας αρχείο, βρίσκεται στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εδώ στην Θεσσαλονίκη. Παρεμπιπτόντως, η κόρη του συλλέκτη ζει και έχει μια πολύ καλή σχέση με το Μουσείο.

Παρασκευή, Ιανουαρίου 03, 2014

ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

Οι επιστήμονες έχουν συνείδηση του ρόλου και της υψηλής τους αποστολής. Ενώ όλος ο κόσμος γλεντοκοπάει και αναζητά την ηδονή, οι επιστήμονες απαρνιούνται τα εγκόσμια και δουλεύουν μεθοδικά και επίμονα για να βάλουν τάξη στο χάος της ζωής μας. Για να μην πολυλογώ, έχει καιρό που είχα διαβάσει για κάποιους επιστήμονες που ενδιαφέρονταν να αποτυπώσουν σ' όλη του την έκταση το πρόβλημα των ανθρώπων να σκαλίζουν την μύτη τους και να ασχολούνται με τα κακάδια τους. Ξέρετε, στο πρότυπο του επιστημονικού συλλογισμού η αρχή ξεκινάει από την υπόθεση. Σύμφωνα, λοιπόν, με την υπόθεση οι άνθρωποι αρέσκονται να σκαλίζουν τις μύτες τους και να παίζουν με τα κακάδια τους ακόμη και σε κοινόχρηστους χώρους! Φαντάζομαι πως για να το τεκμηριώσουν, προχώρησαν και στα επόμενα βήματα. Κάθισαν και παρατήρησαν έναν ικανό αριθμό ανθρώπων, έκαναν συλλογή των παρατηρήσιμων στοιχείων, έφτιαξαν γραφήματα, έκαναν στατιστική επεξεργασία των δεδομένων που συνέλεξαν και , τέλος, επιβεβαίωσαν το αληθές της υπόθεσης. Ναι, αγαπητές και αγαπητοί φίλοι! Ναι, μας αρέσει να παίζουμε με τα κακάδια μας χωρίς, ωστόσο, η κοπιώδης επιστημονική έρευνα να διευκρινίζει την αιτία που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Κρίνοντας προσωπικά, πιθανολογώ ότι το κακάδι είναι εύπλαστο και μπορεί να ζυμώνεται με τα χεράκια μας, τραγουδώντας το πασίγνωστο παιδικό ασμάτιο "πλάθω κουλουράκια/ με τα δυο χεράκια". Στα κακάδια, συνεχίζω την εμβριθή ανάλυσή μου, μπορούμε να δώσουμε διάφορα σχήματα. Συνιστάται το σχήμα των σβώλων που μπορούν να εκσφενδονίζονται και να κάνουν πιο χαρούμενο και διασκεδαστικό το παιχνίδι της δημιουργίας. Η επαφή με τα κακάδια δρα αγχολυτικά στον καταπονημένο ψυχισμό των ανθρώπων. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι Θα ακολουθήσουν και άλλες έρευνες που ίσως φτάσουν μέχρι και στην θεραπεία της κατάθλιψης!
Εσείς γλεντάτε και η επιστήμη σας δουλεύει...