Κυριακή, Μαρτίου 09, 2014

ΟΠΟΥ ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΙ...ΤΣΙΓΑΡΟ

Τον Ιούνιο του 2009, αν θυμάμαι καλά, η Ελλάδα θα σταματούσε το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους. Τα χρόνια που θα ακολουθούσαν, θα έδειχναν την παταγώδη αποτυχία των μέτρων και την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού να πείσει για το όφελος στην υγεία των πολιτών. Οι επιχειρηματίες που είχαν μαγαζιά θα επιθυμούσαν τη διατήρηση της προηγούμενης κατάστασης. Ο καφές, λέγανε, χρειάζεται τσιγάρο. Οι εξαρτημένοι από το τσιγάρο πελάτες, ήταν εξαρτημενοι και από τα ποτά. Το τσιγάρο πήγαινε με όλα και ο εξαρτημένος πελάτης γινόταν ο καλύτερος καταναλωτής. Λογική και αναμενόμενη, επομένως, η σφοδρή αντίδραση που θα συναντούσε η εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου.

Κάποιοι από τους επιχειρηματίες θα έτρεχαν να αλλάξουν τη διαρρύθμιση των μαγαζιών και να διαμορφώσουν ειδικά διαμορφωμένους χώρους. Σίγουρα, οι παλινωδίες του κράτους και οι δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές διαδικασίες προκαλούσαν εκνευρισμό και απογοήτευση σε όλουςτους επαγγελματίες που ήθελαν να πάνε με το γράμμα του νόμου.

Το κάπνισμα ως μια καθαρά προσωπική υπόθεση, είχε αναχθεί σε ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα. Δεκάδες εκατοντάδες ώρες Θα ξοδεύονταν σε διαξιφισμούς σε τηλεοπτικά πάνελ, σε μπόλικη αρθρογραφία και σε έναν εμφύλιο καπνιστών και μη καπνιστών.

Πέντε χρόνια μετά, το κράτος δείχνει αποφασισμένο να εφαρμόσει τον νόμο. Οι υποτονικοί έλεγχοι του παρελθόντος περνούν στο περιθώριο. Δεν έχω προσωπική αντίληψη από αυτούς τους ελέγχους, ωστόσο, κρίνω από τους ιδιοκτήτες των καφέ και την αλλαγή της στάσης τους. Τώρα, αρκετοί ενημερώνουν τους πελάτες για τα πρόστιμα που επιβάλλονται τόσο σε αυτούς που καπνίζουν όσο και στους υπευθύνους των μαγαζιών.

Στην μάχη για τον περιορισμό και την εξάλειψη του καπνίσματος από τους δημόσιους χώρους μπήκε δυναμικά και η τηλεόραση. Στις προβολές των σήριαλ οι ηθοποιοί αποφεύγουν το κάπνισμα. Οι τηλεθεατές μιμητικά πλάσματα, θα ήθελαν να αναπαράγουν τις στάσεις, συνήθειες και συμπεριφορές από τους αγαπητούς ήρωες της εικονικής πραγματικότητας.

Για μια πιο λογικευμένη χρήση του τσιγάρου, εφευρέθηκε και το ηλεκτρονικό τσιγάρο που απασχολεί στοματικά τους θεριακλήδες του καπνίσματος. Προσφάτως, διάβασα ότι στην Νέα Υόρκη θέλουν να απαγορεύσουν την χρήση ηλεκτρονικού τσιγάρου σε δημόσιους χώρους. Κάτι τέτοιο με προβλημάτισε. Το ηλεκτρονικό τσιγάρο ως υποκάταστατο του τσιγάρου, βοηθάει στην απεξάρτηση και, κυρίως, δεν επιβαρύνει την υγεία του καπνιστή. Θέλοντας να ερμηνεύσω μια τέτοια πρόθεση, αισθάνθηκα ότι αυτό που ίσως ενοχλεί είναι η πόζα του καπνιστή. Για μένα που δεν καπνίζω, το τσιγάρο είναι σύμβολο διαχείρισης του ελεύθερου χρόνου. Ένας καπνιστής, ανάβοντας και ρουφώντας τον καπνό, διεκδικεί το δικαίωμα να βιώνει τη δική του διάρκεια, την δική του αίσθηση του χρόνου. Μια τέτοια διεκδίκηση είναι ασύμβατη σε έναν διαρκώς επιταχυνόμενο κόσμο. 

Μας ζητάνε να τρέχουμε πανικόβλητοι! Κάθε άνθρωπος που κοντοστέκεται από τους απάνθρωπους ρυθμούς της ζωής, είναι επικίνδυνος διότι παρατηρεί και αισθάνεται. Για τους Αμερικανούς, θα μπορούσε να είναι ύποπτος τέλεσης τρομοκρατικών ενεργειών. Αν θεσπίσουν όριο ταχύτητας για τους πεζούς, μην απορήσετεm