Τρίτη, Μαΐου 27, 2014

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ- ΕΚΑΤΟ

 


(Στην πρώτη φωτογραφία η ιδιόχειρη αφιέρωση του συγγραφέα στο βιβλίο Εκατό. Στην δεύτερη, ο συγγραφέας μαζί με τον Γιώργο Χουλιάρα).

Ο Δημήτρης Καλοκύρης σαν εμψυχωτής ρίχνει το σύνθημα. "Βγαίνεις" του λέει και εκτείθεσαι μπροστά στο κοινό που ήρθε για να παρακολουθήσει τη συζήτηση για το βιβλίο "Εκατό". Ο Γιάννης Ευσταθιάδης-γι' αυτόν ο λόγος- ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που αγωνίζεται μέσα από τα βιβλία και τις ραδιοφωνικές εκπομπές να προσφέρει παιδεία στον κόσμο. Στην 11η διεθνή έκθεση βιβλίου μιλάει για το καινούριο του βιβλίο "Εκατό". Το βιβλίο περιέχει 99 κείμενα που γράφονται σε 5, 5 μήνες. Ηθικός αυτουργός υπήρξε ο Γιώργος Κορδομενίδης που του είχε ζητήσει ένα κείμενο που να περιέχει "κάποια αναφορά του αριθμού εκατό" προκειμένου αυτό να ενταχθεί στο εκατοστό και πανηγυρικό τεύχος του περιοδικού Εντευκτήριο. Ο Γιάννης Ευσταθιάδης ενθουσιάζεται και γοητεύεται από το θέμα. Μιλάει για "μια ενδιαφέρουσα ασθένεια, από την οποία ελπίζει να αρρωστήσει ξανά". Τα 99 κείμενα δεν είναι εκατό κατόπιν προτροπής του Αχιλλέα Κυριακίδη, που ρίχνει την ιδέα το τελευταίο κείμενο να είναι γραμμένο από τον αναγνώστη. 

Τα κείμενα του βιβλίου πραγματεύονται τη φθορά, τον μαρασμό και τον θάνατο. Οι ιστορικές πληροφορίες του βιβλίου είναι απολύτως ακριβείς. Ωστόσο, όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω από διάφορα πρόσωπα είναι φανταστικά και επινοημένα από τον συγγραφέα. Το βιβλίο είναι μια μελέτη πάνω στον Θάνατο και τον Χρόνο. Ο Ευσταθιάδης αναζητά τη μνήμη που είναι λιτή και αυστηρή και αποφεύγει την νοσταλγία που οδηγεί πάντα σε ένα μελοδραματικό ύφος τις ζωές μας. Μελετά πολλά αρχεία από τους βαλκανικούς πολέμους του 1912 και 1913. Καταλήγοντας στην παρουσίαση του βιβλίου, ο Ευσταθιάδης μιλάει με συγκίνηση για τον ασκητικό τρόπο ζωής του Χριστιανόπουλου και αναθυμάται την κάρτα με τα εγκωμιαστικά λόγια που του είχε γράψει για τα "Ασπρόμαυρα"(ποιήματα του 1975 από τις εκδόσεις Ίκαρος).

Ο Γιάννης Ευσταθιάδης ευχαριστεί την εκδότρια Πόπη Γκανά-την εκδήλωση παρακολουθεί και ο Μιχάλης Γκανάς- για την τελική μορφή και έκδοση του βιβλίου.

Ο συγγραφέας διατηρούσε από το 1990 μέχρι το 2007 το ψευδώνυμο Απίκιος και έγραφε κείμενα μέσα από τα οποία αναζητούσε την "πνευματικότητα και κοινωνικότητα της τροφής". Τώρα, γνωρίζοντας το αληθινό του όνομα μπορούμε να σταθούμε...απίκο στο καινούριο του βιβλίο.

ΓΙΑ ΤΟ INTELLECTUM KAI ΠΑΛΙ

 





(Στις φωτογραφίες, ο Βίκτωρ Τσιλώνης στο περίπτερο του περιοδικού μαζί με την Σοφία. Στη δεύτερη φωτογραφία, πληροφορεί έναν επισκέπτη της Έκθεσης για την ύλη του περιοδικού. Στην τρίτη, το τελευταίο τεύχος).





ΦΩΝΕΣ, ΨΙΘΥΡΟΙ & ΣΙΩΠΕΣ ΜΙΑΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ:
Συνέντευξη με τον Βίκτωρα Τσιλώνη, αρχισυντάκτη του περιοδικού Intellectum (www.intellectum.org)
Πόσα χρόνια έχει το Intellectum παρουσία στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης;
Συμμετέχουμε αδιάλειπτα τα τελευταία έξι χρόνια. Τα πρώτα τρία χρόνια βρισκόμασταν στο περίπτερο που είχε το ΕΚΕΒΙ για τα ελληνικά περιοδικά λόγου και στοχασμού και τα επόμενα τρία τελευταία χρόνια με δικό μας περίπτερο.

Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου και οι εμπειρίες από τη συμμετοχή σας στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης;
Παρά τον βομβαρδισμό των πληροφοριών από το διαδίκτυο, το έντυπο παραμένει ζωντανό ακόμη και για γενιές, όπως αυτή των τριάντα ετών, που είναι καλά εξοικειωμένες με τον ψηφιακό κόσμο. Από αυτήν την άποψη, λοιπόν, μια έκθεση βιβλίου αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους επισκέπτες-αναγνώστες προκειμένου να έρθουν σε επαφή με νέες & παλιότερες εκδόσεις, δημιουργούς-συγγραφείς, αλλά και ποικίλες εκδηλώσεις με λογοτεχνικό, φιλοσοφικό, ιστορικό, κοινωνιολογικό και κοινωνικό εν γένει ενδιαφέρον. Επίσης, οι συγγραφείς και οι εκδότες έχουν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις για το περιεχόμενο των βιβλίων που εκδόθηκαν και απασχολούν την «κοινή γνώμη» αλλά και για τη βελτίωση των εκδόσεών τους από τυπογραφική σκοπιά. Φέτος, μετά το κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ ως ανεξάρτητου οργανισμού, ο σχεδιασμός της έκθεσης καθυστέρησε αρκετά σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την μικρότερη διαφήμιση της έκθεσης, είχε ως αναπόδραστο αποτέλεσμα φέτος τη μείωση των επισκεπτών. Σ’ αυτό βέβαια συνετέλεσε και η ταυτόχρονη διοργάνωση εκδηλώσεων στην πόλη, όπως του Παιδικού Φεστιβάλ Βιβλίου που διοργάνωσε ταυτόχρονα με την έκθεση ο Δήμος Θεσσαλονίκης, η ετήσια εκδήλωση του TEDx Θεσσαλονίκη στο Βασιλικό Θέατρο που συνέπεσε μαζί με μία από τις σημαντικότερες ημέρες της έκθεσης (Σάββατο 10 Μαΐου 2014), καθώς και η παράδοξη αποσιώπηση της διοργάνωσης της έκθεσης από τοπικούς φορείς ενημέρωσης που υποτίθεται ότι κόπτονται για τον πολιτισμό. Σίγουρα, όλα αυτά δεν βοηθούν στην στήριξη της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης που διοργανώνεται για ενδέκατη συνεχόμενη και έχει γίνει θεσμός για την πόλη μας. Το μόνο δε βέβαιο είναι ότι η Έκθεση αξίζει καλύτερης αντιμετώπισης και μεταχείρισης απ’ όλους μας.
Πάντως, ένα από τα θετικά στοιχεία της φετινής έκθεσης, υπήρξε σε πείσμα των καιρών η προβολή των εκδηλώσεων που αφορούν την ποίηση. Μπορεί οι εκδηλώσεις αυτές να έγιναν μ’ έναν αποσπασματικό τρόπο και χωρίς τη συμμετοχή όλων των προσώπων, φορέων και οργανισμών που θα μπορούσαν να εμπλακούν (λόγου χάριν το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού δεν επικοινώνησε με όλα τα περιοδικά της Θεσσαλονίκης και εξαιρετικοί νέοι ποιητές όπως –όλως ενδεικτικώς– η Κατερίνα Αγιυώτη, ο Κυριάκος Συφιλτζόγλου και ο Πέτρος Γκολίτσης δεν είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν ζωντανά το έργο τους), ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, διοργανώθηκαν με επιτυχία και συγκέντρωσαν τα βλέμματα του αναγνωστικού κοινού που επισκέφθηκε την έκθεση.

Παρ’ όλα αυτά, εσείς διοργανώσατε κάποια εκδήλωση στο πλαίσιο της Έκθεσης.Θα ήθελες να μας πεις κάτι;

Πράγματι, όπως άλλωστε κάνουμε κάθε χρόνο, το Σάββατο στις 10 Μαΐου 2014 πραγματοποιήσαμε συζήτηση για την ελευθερία της έκφρασης και τα κοινωνικά δικαιώματα με προσκεκλημένους τον δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου, τον συγγραφέα-μεταφραστή Βασίλη Λαλιώτη (γνωστό στους λογοτεχνικούς κύκλους και μετο ψευδώνυμο Γιώργος Μίχος), τον υποψήφιο πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αντώνη Μπιλίση και τον δικηγόρο – τέως αντιπρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης Παντελή Ραδίση. Η προσέλευση του κόσμου ήταν μεγάλη και η χωρητικότητα της αίθουσας αποδείχτηκε αναπόφευκτα μικρή. Στην εκδήλωση διατυπώθηκαν πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις από τους προσκεκλημένους μας σχετικά με την ελευθερία της έκφρασης και την ύπαρξη-άσκηση-προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων στη χώρα μας σήμερα και υπήρξε γόνιμος διάλογος με το κοινό που συνεχίστηκε κατόπιν και στο περίπτερο του περιοδικού. Η συζήτηση βιντεοσκοπήθηκε (θα αναρτηθεί σύντομα στο κανάλι του Intellectum στο Vimeo) και ο κόσμος προβληματίστηκε πολύ σχετικά με όσα πληροφορήθηκε για την ελευθερία της έκφρασης και την πρακτική άσκηση μερικών κεφαλαιώδους σημασίας δικαιωμάτων του.

Ποιό είναι το περιεχόμενο στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού;
Στο τελευταίο μας τεύχος που κυκλοφόρησε ειδικά για την 11η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, επικεντρωνόμαστε σε κρίσιμα ζητήματα όπως στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την εξόρυξη χρυσού στην Χαλκιδική (άρθρο του αναπληρωτή καθηγητή πυρηνικής φυσικής Χρήστου Ελευθεριάδη), την πρώτη αναλυτική κριτική του βιβλίου «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», την κοσμική ακτινοβολία του σύμπαντος (συνέντευξη με τον ερευνητή Γιώργο Βασιλειάδη), το τραυματικό «Μετά» της μεταπολίτευσης που βιώνουμε σήμερα στην εποχή της οικονομικής κατάρρευσης και των Μνημονίων, καθώς και τη σύγχρονη λογοτεχνία και ποίηση (εκτενές αφιέρωμα). Είναι αναμφίβολα το καλύτερο τεύχος που εκδώσαμε ποτέ χάρη στις εργώδεις προσπάθειες του Άκη Παπαντώνη, της Αυγής Βογιατζόγλου και της Σοφίας Σιμήτη και αξίζει να τύχει της προσοχής των σκεπτόμενων αναγνωστών, οι οποίοι θα μπορούν σύντομα να το αναζητήσουν καταρχάς σε κεντρικά βιβλιοπωλεία της Αθήνας και της8 / 8Θεσσαλονίκης, αλλά –σύντομα ελπίζουμε– όλης της Ελλάδας.

Πέμπτη, Μαΐου 22, 2014

"ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΙΝΕΙΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ"

 
 Είναι ένας άνθρωπος ρακένδυτος και αξύριστος. Ζει μόνος του. Από κοντά του απουσιάζουν άνθρωποι που θα μπορούσαν να του συμπαρασταθούν. Ζει απένταρος και χωρίς κανένα νόημα για το οποίο θα άξιζε να επιζήσει. Αποφασίζει να θέσει τέρμα στη ζωή του.Διαλέγει να πέσει στις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Η απόπειρά του είναι ανεπιτυχής. Η πλούσια και κακομαθημένη οδηγός του αυτοκινήτου τον χτυπάει αλλά δεν τον σκοτώνει. Ένα τέτοιο γεγονός φαίνεται να μην την σοκάρει. Το ανακοινώνει στον εργοστασιάρχη πατέρα της με τρόπο απλό και φυσικό. Ο πατέρας της που έχει μάθει να εκμεταλλεύεται τους εργάτες που δουλεύουν στο εργοστάσιο, ανησυχεί περισσότερο για το μέγεθος της αποζημίωσης και ελάχιστα για την υγεία του θύματος. Μαθαίνοντας ότι το θύμα είναι ένας κακόμοιρος και πειναλέος , ησυχάζει και κοιτάζει να εκμεταλλευτεί την κατάσταση. Ένας αξαθλιωμένος άνθρωπος έχει ελάχιστες απαιτήσεις και μπορεί να γίνει φτηνό εργατικό δυναμικό. Ο εργοστασιάρχης γρήγορα τον προσλαμβάνει. Ένα πλούσιο γεύμα θα είναι το κόστος της εργασίας του νεοπροσλαμβανομένου. Ωστόσο, την ικανοποίηση μιας ανάγκης την διαδέχεται μια καινούρια ανάγκη. Ο πρώην αξιολύπητος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι " τρώγοντας έρχεται η όρεξη". Μετά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έρχεται ο έρωτας. Οι προσωπικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις θεριεύουν. Ο πρώην αξιολύπητος παντρεύεται με την κόρη του εργοστασιάρχη και διεκδικεί με φανατισμό τη διεύθυνση του εργοστασίου. Δεν διστάζει να συγκρουστεί και να απαιτήσει τα περισσότερα. Απειλεί να εγκαταλείψει τον έγγαμο βίο. Διψάει για κοινωνική ανέλιξη και αναζητά πλούτο και κοινωνικής ισχύ. Καταφέρνει να γίνει κύριος του εργοστασίου. Τώρα κυκλοφορεί με αμάξι και σοφέρ. Καπνίζει πούρα, είναι πολυάσχολος και στο γραφείο περιστοιχίζεται από όμορφες κυρίες που τρέχουν με το χαρτί στο χέρι για να του πάρουν μια υπογραφή.Τα έχει όλα αλλά είναι άπληστος. Θέλει να γίνει πολιτικός για να σώσει τον κόσμο (μήπως τον εαυτό του;).

Η ταινία του αξέχαστου Δημήτρη Ψαθά τελειώνει με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις και το παραλήρημα μεγαλείου του επίδοξου πολιτευτή μπροστά σε ένα ανύπαρκτο κοινό που τον αποθεώνει...

Δευτέρα, Μαΐου 19, 2014

ΟΙ ΑΠΟΜΑΧΟΙ

Μια από τις πιο αξιολύπητες κατηγορίες εργαζομένων είναι αυτοί που βρίσκονται στο μεταίχμιο της συνταξιοδότησης τους. Εντελώς ξαφνικά και έχοντας πίσω τους έναν πολυετή εργασιακό βίο, θυμούνται όλα τα στραβά και ανάποδα και διαπιστώνουν την τεμπελιά και ανικανότητα των συναδέλφων τους.Τέτοιες καταγγελίες, όλως παραδόξως, συμβαίνουν λίγο πριν και μετά τη συνταξιοδότηση. Όσο εργάζονταν, ασκούνταν στη σιωπή και αγνοούσαν τα κακώς κείμενα του επαγγελματικού τους χώρου. Λίγο πριν τη σύνταξη θυμούνται και συκοφαντούν λες και πρέπει να πάρουν εκδίκηση για τον παροπλισμό τους από την εργασία. Είναι αυτοί οι ίδιοι που επικαλούνται την μακρόχρονη εμπειρία τους για να παρέμβουν ενεργά στη διαμόρφωση ενός καινούριου και πιο ζοφερού εργασιακού μέλλοντος για όλους τους εργαζόμενους που ακολουθούν. Ένα τσούρμο απόμαχοι της εργασίας αλλά και της ζωής, αποφασίζουν και καθορίζουν τις τύχες των εργαζομένων. Εκ του ασφαλούς, ανακαλύπτουν στρεβλώσεις, βάζουν τζίφρες και εφαρμόζουν πολιτικές που αφήνουν πίσω τους συντρίμμια. Κανονικά,  οι άνθρωποι που βρίσκονται σε θέσεις όπου λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις θα πρέπει να εχουν μπροστά τους τον εργασιακό βίο ώστε να υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους. Έχω άδικο;

Κυριακή, Μαΐου 18, 2014

ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΕΡΓΟ...

-1-

Tο σύνθημα που συντρόφευε πάντα τους ανθρώπους που δεν συμπαθούσαν την εξουσία ήταν "Αν οι εκλογές άλλαζαν τη ζωή μας θα ήταν παράνομες". Είμαι σίγουρος ότι ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος περιφρόνησε την εκλογική διαδικασία και προτίμησε να απέχει.Είναι ένας κόσμος που ξέρει ότι το παιχνίδι είναι στημένο, η μοίρα προκαθορισμένη και οι δήθεν επιλογές που έχει ο ψηφοφόρος είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε! Δεν ξέρω κατά πόσο οι εκλογές που μπορούσαν να αλλάξουν τις ζωές μας θα ήταν νόμιμες ή παράνομες, γνωρίζω ωστόσο, ότι οι εκλογές είναι η μόνη νόμιμη διαδικασία έκφρασης της βούλησης ενός κόσμου που θα στόχευε στην κατάργηση της εξουσίας και όχι στη διαιώνισή της. Όπως έχω διαβάσει και τον τελευταίο καιρό, "το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξει χέρια η εξουσία αλλά να καταργηθεί". Να καταργηθεί, δηλαδή, όλη αυτή η αλλαζονεία που κάνει τους πρόσκαιρους κατόχους αυτής της εξουσίας να συμπεριφέρονται με υβριστικό τρόπο στον κόσμο που δεν είναι μέσα στα κόλπα και στα κέντρα των αποφάσεων. Γνωρίζω πως ματαιοπονώ. Όπως είναι στην φύση της αλήθειας να μας αρρωσταίνει(Ευγένιος Αρανίτσης) έτσι είναι και στην φύση της εξουσίας να είναι αλλαζονική.


 -2-

Η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος για τη χώρα μας είναι η προεκλογική περίοδος- οι στιγμές λίγο μετά από τη διεξαγωγή της εκλογικής αναμέτρησης βεβαιώνουν του λόγου το αληθές . Προεκλογικά, οι υπηρεσίες των δήμων τρέχουν να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των πολιτών. Οι πολίτες γνωρίζοντας τη λύσσα για την άγρα ψήψων το εκμεταλλεύονται και μπορούν να αιτηθούν την ικανοποίηση ακόμη και των πιο παράλογων αιτημάτων. Λακούβες μπαλώνονται κακήν κακώς, εγκατελειμμένα αυτοκίνητα εξαφανίζονται, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί κάνουν σαν να μην υπάρχουν, χρέη και πρόστιμα διαγράφονται, συμπατριώτες μας προσλαμβάνονται σε διάφορες θέσεις και τσιμπούσια με πολυμελείς συντροφιές οργανώνονται στο πλαίσιο των δημοσίων σχέσεων. Γενικά μιλώντας, υπάρχει μια τεράστια κινητοποίηση των μηχανισμών που δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν κανέναν. Όλα αυτά πριν τις εκλογές και το οριστικό αποτέλεσμα που, πιθανόν, να αναδείξει το συσχετισμό καινούριων δυνάμεων. Μετά, αρχίζουν οι γκρίνιες! Οι ψηφοφόροι διαμαρτύρονται γιατί οι εκλεγμένοι άρχοντες τους εγκαταλείπουν στη μοίρα τους. Έχοντας γνώση από την αξία της ψήφου τους, απειλούν ότι δεν θα ξαναψηφίσουν τους εκλεγμένους.

Η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος για τους πολίτες και τους επίδοξους πολιτευτές είναι η προεκλογική. Ίσως γι' αυτό, λίγες ώρες μετά από τη διενέργεια εκλογών, μπαίνουμε στα γρήγορα και με πάθος σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο.
Ν
-3- 
Όπως συμβαίνει σε όλες τις εκλογές, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης βρίσκονται σε μια μεγάλη κινητοποίηση του δυναμικού τους. Για πολλοστή φορά, θα μάθουμε για τα αινιγματικά βλέμματα και για το χρώμα της γραβάτας του πολιτικού στελέχους που θα συνοδεύεται από μια εμβριθή σημειολογική ανάλυση της προτίμησής του. Ακόμη θα μάθουμε για τον χρόνο προσέλευσης των πολιτικών αρχηγών και θα συγκρίνουμε τον χρόνο που χρειάστηκαν αυτοί μέσα στο παραβάν. Θα ακούσουμε δηλώσεις για την ώρα του λαού που φτάνει καταϊδρωμένη και θα δούμε τη συμπαθή γιαγιά να σφίγγει από κοντά το χέρι του πολιτικού που θαυμάζει. Γενικά, θα μείνουμε καθηλωμένοι στους τηλεοπτικούς, κυρίως, δέκτες για να συλλέξουμε με ευκολία όλα αυτά τα γεγονότα που το άκρως διεισδυτικό μάτι των δημοσιογράφων θα έχει εντοπίσει. Ωστόσο, δεν μένουμε μόνο σε αυτές τις πληροφορίες και προχωράμε παραπέρα στον γολγοθά της ενημέρωσης. Για παράδειγμα, θα υπάρξουν αμέτρητα πάνελ στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Μιλάμε για κανονική παρέλαση των πολιτικών που κυριολεκτικά "ιδρώνουν τη φανέλα" για να προλάβουν να βρίσκονται εγκαίρως στα τηλεοπτικά στούντιο. Μέσα από μια τέτοια σκυταλοδρομία μπορούμε να προσδιορίσουμε χωροταξικά τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Με μια απλή παρατήρηση, σημειώνουμε τον χρόνο που εγκαταλείπει ο πολιτικός το στούντιο ενός σταθμού και πηγαίνει σ'ένα άλλο. Ο σύντομος χρόνος της μετακίνησης υποδηλώνει ότι οι δυο τηλεοπτικοί σταθμοί βρίσκονται κοντά. Άρα, ένας έμπειρος πολιτικός πρέπει να δημιουργεί εκ των προτέρων έναν δικό του χάρτη μετακίνησης. Αυτό προϋποθέτει μια σοβαρή προεργασία κατά την οποία χρειάζεται να συνεκτιμηθούν όλες οι αποστάσεις των τηλεοπτικών σταθμών και να καθοριστεί ένα πλάνο μετακίνησης που θα εξασφαλίσει την, απρόσκοπτη και χωρίς άγχος, συμμετοχή αυτού πολιτικού σε όλες τις βαθυστόχαστες αναλύσεις.

Πάρτε χαρτί και μολύβι...





Σάββατο, Μαΐου 17, 2014

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ(2)



Αντιλαμβανόμαστε μέσα από τον βίο του Κώστα Μόντη ότι ο ποιητής που έκανε περήφανους τους συμπατριώτες του στην Κύπρο, υπήρξε ένας πολυτραυματίας της ψυχής από τα αλλεπάλληλα πένθη.
Κάθομαι πρωινό της Κυριακής στο επετειακό περίπτερο που είναι αφιερωμένο στον Μόντη. Υπάρχουν ελάχιστα άτομα στο χώρο. Διαβάζω τους στίχους του και βλέπω το βίντεο στο οποίο μιλάει. Η εικόνα που προσλαμβάνω είναι η εικόνα ενός αθρώπου με σπάνια ευαισθησία και ανθρωπισμό. Συγχρωτίζεται με απλούς ανθρώπους και συνομιλεί μαζί τους. Πουθενά δεν μπορείς να διακρίνεις σνομπισμό και ελιτίστικη στάση. 

Είναι πρωινό μιας Κυριακής που γιορτάζουν οι μητέρες. Στο βίντεο βλέπω τον Μόντη να επισκέπτεται το πατρικό του σπίτι. Η συγκίνηση είναι ολοφάνερη. Αναβιώνουν τα τελευταία λόγια που του είχε απευθύνει η μητέρα του :"Αντίο γιε μου, χρυσέ μου". Ο ποιητής λυγίζει από το βάρος των οδυνηρών αναμνήσεων. Ο χώρος είναι τόσο στενόχωρος που τον εγκαταλείπει. Αναθυμάται ότι υπήρξε ο μοναδικός άντρας στην οικογένεια μετά την απώλεια των δυο του αδερφών. Κάτι τέτοιο τον φορτώνει με με ένα δυσβάσταχτο φορτίο ευθύνης.Για αυτό μιλάει συνέχεια. Λέει πως "όλοι είχαν κρεμαστεί από πάνω μου".

Στη συνέχεια του βίντεο, ο Μόντης δηλώνει ότι είναι αντίθετος με την έννοια της στράτευσης. Ο ποιητής, ο καλλιτέχνης μπορούν να στρατευτούν μόνο γύρω από μια ειδική περίπτωση και για έναν ειδικό λόγο. Κατακεραυνώνει τα κόμματα και τις ιδεολογίες.Λέει χαρακτηριστικά ότι "όποιος περπατά στα μονοπάτια τους καταστρέφεται". Ο ποιητής πρέπει να είναι κοντά στα προβλήματα του της πατρίδας του και ταυτόχρονα να μην έχει δεμένα τα χέρια του και τα...λόγια του.Διαβάζω μερικούς από τους στίχους του:

Δεν είχες τίποτα να πεις, κύριε.
Γιατί ηνώχλησες τις λέξεις;
Γιατί τις ηνώχλησες;

Και αλλού:

Μην την φοβηθείς τη ζωή
είναι πιο δειλή από εσένα
ντύσου πρόκληση
Ντύσου θάνατο

Ο Κώστας Μόντης άφησε την ομορφιά και την ευαισθησία σε αντίθεση με κάποιους άλλους που περνούν από τη ζωή και παραδίδουν στις επόμενες γενιές την καφρίλα τους!

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ(1)





Ο Κώστας Μόντης γεννιέται στην Αμμόχωστο το 1914. Ο πατέρας του είναι κυβερνητικός υπάλληλος και οι μετακομίσεις είναι αναπόφευκτες εξαιτίας της εργασίας του πατέρα του.Φοιτά στο νηπιαγωγείο Καλογερά. Έχει πέντε αδέρφια. Η παιδική και εφηβική του ζωή είναι ταραχώδης και τραγική. Ο τρίτος στη σειρά αδερφός πεθαίνει σε ηλικία 21 χρονών από φυματίωση. Τρεις εβδομάδες μετά, χάνει και τον δεύτερο αδερφό από λευχαιμία σε ηλικία των δεκαέξι ετών. Το 1926 πεθαίνει η πολυαγαπημένη του μητέρα από φυματίωση. Τέσσερα χρόνια μετά, ακολουθεί ο πατέρας του από καρκίνο. Μέσα σε διάστημα οχτώ χρόνων ο Κώστας Μόντης χάνει δυο αδέρφια και γονείς.Το 1934 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή. Πεζογραφεί, δουλεύει ως ανταποκριτής σε κυπριακή εφημερίδα και εγγράφεται στην νομική σχολή.Το 1950 συνεχίζεται το ξεκλήρισμα της οικογένειάς του. Πεθαίνει από καρκίνο η αδερφή του σε ηλικία 47 ετών. Ο θάνατος καλπάζει στην οικογένεια. Το 1954 πεθαίνει και η άλλη του αδερφή στα 42 της χρόνια. Από όλο αυτό το θανατικό διασώζεται η μεγαλύτερη αδερφή του που πεθαίνει σε ηλικία 83 ετών. 
 
 Η ποίηση για τον Μόντη γίνεται το ύστατο καταφύγιο για την έκφραση όλων αυτών των διαδοχικών απωλειών. Στην επαγγελματική του ζωή κατέχει διευθυντικές θέσεις. Βραβεύεται για το ποιητικό του έργο και ανακηρύσσεται επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής. Στις φωτογραφίες ο ειδικά διαμορφωμένος χώρος στη μνήμη του Μόντη- 11η διεθνής έκθεση βιβλίου. Θα επανέλθω για να προσθέσω και ορισμένα άλλα στοιχεία.
 

ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ-" ΤΟ ΑΙΜΑ ΝΕΡΟ"


Είμαστε τα τραύματα που δεν θέλουμε να επουλώσουμε. Αυτά έρχονται όταν εμείς δεν το περιμένουμε-θα συμπλήρωνα ότι έρχονται όταν εμείς δεν θέλουμε να τα περιμένουμε. Ο Χάρης Βλαβιανός, συγγραφέας του βιβλίου "Το αίμα νερό", μιλάει με τον ψυχαναλυτή κ.Γεμενετζή στην παρουσίαση του βιβλίου, στη διεθνή έκθεση βιβλίου.Το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό και αναφέρεται στο προσωπικό-οικογενειακό τραύμα του Βλαβιανού από την απώλεια των δυο γονέων του. Για τον κ.Γεμενετζή, η ζωή δεν είναι μια ολότητα αλλά στιγμιότυπα ασύνδετα μεταξύ τους που αναδεικνύουν το βίωμα πιο σφαιρικά. Η εμπειρία, θα μας πει ο ψυχαναλυτής, γίνεται τραυματική όταν δεν είμαστε προετοιμασμένοι να την αντιμετωπίσουμε. Βασικό χαρακτηριστικό του τραύματος είναι η διαρκής του παρουσία μέσα μας.Το τραύμα επανέρχεται και βασανίζει. Ο Βλαβιανός μέσα από το βιβλίο προσπαθεί να επεξεργαστεί με λογοτεχνικό τρόπο το πένθος της απώλειας. Συνθέτει ένα βιβλίο από στιγμιότυπα για να μπορέσει να τα δουλέψει ξεχωριστά και ανεξάρτητα. Είναι 45 ιστορίες από έναν θρυμματισμένο καθρέφτη στον οποίο "αντικρύζει τα φαντάσματα". Σε έναν θάνατο συνηθίζεται να σκεπάζονται οι καθρέφτες για να μην αντανακλούν και διασκορπίζουν τον θάνατο της ψυχής. Είναι σαν ο συγγραφέας να ξεσκεπάζει τον καθρέφτη και να μην φοβάται την αναμέτρηση.Το βιβλίο, ο Βλαβιανός το ονομάζει μυθιστόρημα. Η γραφή του βιβλίου γίνεται σε δεύτερο πρόσωπο. Ο συγγραφέας το κάνει για να διατηρήσει τις αποστάσεις από το πρωτογενές βιωματικό υλικό. Αυτό θέλει να το μετασχηματίσει σε λέξεις. Τον ενδιαφέρει ό, τι μπορεί να διασώσει με λέξεις. Τον ενδιαφέρει " η εμπειρία της εμπειρίας", δηλαδή η γλώσσα.Στην παρουσίαση του βιβλίου γίνεται σχολιασμός φωτογραφιών που απεικονίζουν τον πατέρα και την μητέρα του Βλαβιανού. Ο πατέρας ψυχρός. Οι συναντήσεις με τον γιο του είναι πολύ σύντομες. Η μητέρα με το αυτάρεσκο βλέμμα και με μια "θέρμη πίσω από την οποία κρύβεται μια ιδιοτέλεια". Οι γονείς είναι χωρισμένοι. Η μητέρα είναι σαν " ένας βούρκος που καταπίνει". Συλλαμβάνεται για παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος και φυλακίζεται. Από την φυλακή στέλνει εκατοντάδες επιστολές στον γιο της. Η φυγή του Βλαβιανού στην Αγγλία είναι "ένας στρατηγικός ελιγμός" προκειμένου να αποφύγει τον σφιχτό εναγκαλισμό της μητέρας του. Ο παππούς του είναι ένας άνθρωπος γεμάτος πάθη και εξωσυζυγικές σχέσεις και αποτελεί σημείο αναφοράς για τον συγγραφέα.
 
Το βιβλίο, θα μας πει ο Βλαβιανός, δεν είναι εξομολόγηση. Οι ανοιχτοί λογαριασμοί με τους γεννήτορές μας παραμένουν πάντα. Ο θάνατος έρχεται να δώσει ένα οριστικό τέλος σε αυτούς τους λογαριασμούς, που είναι αμφίβολο αν μπορούν να κλείσουν ποτέ. Όπως και να έχει, " η πληγή γίνεται πνεύμονας μέσω του οποίου ανασαίνουμε"...


ΧΛΟΗ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΕΛΗ-"ΚΛΙΝΙΚΑ ΑΠΩΝ"




Το ακροατήριο που παρακολουθούσε την χθεσινή παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Κλινικά απών" ήταν ,ως επί το πλείστον, γυναίκες. Βλέποντας την Χλόη Κουτσουμπέλη, φέρνω πάντα στο μυαλό μου την εικόνα ενός ανθρώπου με αθωώτητα και ισορροπία. Με αυτήν την ποιητική συλλογή, η Χλόη Κουτσουμπέλη ολοκληρώνει τον κύκλο εφτά ποιητικών συλλογών και νιώθει ότι από εδώ και πέρα δεν μπορεί να γράψει ποίηση παρά μόνο μικρά πεζά που δεν μπορεί να κατατάξει κάπου. Απευθυνόμενη σε έναν κύριο από το ακροατήριο, η Χλόη Κουτσουμπέλη λέει ότι τα ποιήματά της γράφονται με διεύθυνση από την καρδιά στο νου, υιοθετώντας μια θέση αντίθετη απ' αυτήν που υποστήριζε ο Σολωμός. Η ποιητική της συλλογή περιλαμβάνει 35 ποιήματα τα πιο αντιπροσωπευτικά σε μια διάρκεια δυο χρόνων. Οι άνθρωποι, θα μας πει η κ.Κουτσουμπέλη, δεν έχουν μάθει να δημιουργούν σχέσεις. Τα τραύματα παραμένουν στους αιώνες και από το υπαρξιακό κενό δεν ξέφυγε κανείς μας...
Υ.Γ Για το βιβλίο μίλησαν ο Παναγιώτης Γούτας και η Βικτώρια Καπλάνη-Σάββατο 10 Μαίου.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΩΡΑΙΤΗ





Η Κατερίνα Μωραίτη είναι η συγγραφέας του βιβλίου "Πες το δυνατά" από τις εκδόσεις Οσελότος. Η Κατερίνα-αμέσως αισθάνεσαι μια οικειότητα μαζί της- αφηγείται μέσα από το βιβλίο την εμπειρία με τον μεταστατικό της καρκίνο στα κόκαλα. Ο γιατρός που της το είχε ανακοινώσει την διάγνωση δεν της άφηνε και πολλά περιθώρια να επιζήσει. Για την ακρίβεια, της είχε ξεκόψει με κάθε βεβαιότητα ότι δεν θα μπορέσει να νικήσει τον καρκίνο. Όλα αυτά πριν πέντε χρόνια. Με πίκρα και οργή αναθυμάται τη συνάντηση που είχε με τον συγκεκριμένο γιατρό στους διαδρόμους του νοσοκομείου μετά από 3, 5 χρόνια. Ο γιατρός την αναγνώρισε και το μόνο που κατάφερε να πει ήταν μια άθλια και προσβλητική ερώτηση του στυλ "κορίτσι μου ζεις;".Η Κατερίνα Μωραίτη μας μιλάει για τα καρκινικά ανενεργά κύτταρα που υπάρχουν σε όλους μας και που, σε κάποια στιγμή, ενεργοποιούνται σε μερικούς. Η ίδια νοσεί μετά από μια προσπάθεια εξωσωματικής σύλληψης με ορμονοθεραπεία. Αν το γνώριζε, μας λέει, δεν θα το έκανε ποτέ της αυτό. Σε ένα άλλο σημείο της συζήτησης μιλάει για τα πεσμένα από τις χημειοθεραπείες μαλλιά και τη ρατσιστική αντιμετώπιση που είχε από τον υπόλοιπο κόσμο. Μάλιστα, κάποιοι προέτρεπαν να μην την αγγίζουν γιατί έχει το "έξω από εδώ". Επίσης, μας μίλησε για την απόρριψη όλων των αιτημάτων υιοθεσίας που υποβάλλουν καρκινοπαθείς.Πέντε χρόνια μετά, η Κατερίνα είναι αισιόδοξη γιατί έχει βρει έναν γιατρό ογκολόγο που την παρακολουθεί. Ο γιατρός της έχει ζητήσει να ακούει μόνο αυτόν και τον εαυτό της. Η Κατερίνα τον εμπιστεύεται.Καταλήγει: Για τον καρκίνο υπάρχουν φάρμακα που αναχαιτίζουν τις επιπλοκές του αλλά για τον φόβο δεν υπάρχει κανένα.Η βιβλιοπαρουσίαση της Κατερίνας Μωραίτη ήταν από τις συγκινητικότερες της έκθεσης. Κρίμα που έγινε στην ακατάλληλη ώρα του σημερινού κυρικάτικου πρωινού.

ΓΕΩΡΓΙΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ-ΜΟΥΣΑΣ ΑΓΓΙΓΜΑ



 (Στην φωτογραφία, η Γεωργία Παπαδάκη στην άκρη δεξιά)

Στο βιβλίο "Μούσας Άγγιγμα" ανθολογούνται 48 ποιητές που έζησαν και έγραψαν σε διάρκεια δεκατριών αιώνων. Για το βιβλίο της Γεωργίας Παπαδάκη, μιλάει ο επίκουρος καθηγητής του τμήματος Φιλολογίαςτου A.Π.Θ., Βαγγέλης Αλεξίου. Αν" το μεγάλο βιβλίο ισούται με το μεγάλο κακό" τότε και το μεγάλο βιβλίο θα ήταν ικανό για το μεγάλο καλό τόσο για τη συγγραφέα όσο και, για τους αναγνώστες του βιβλίου.Για την Γεωργία Παπαδάκη, η ενασχόληση με τον πλούτο της αρχαιοελληνικής ποίησης αποτελεί "το λυτρωτικό της καταφύγιο στον παραλογισμό της ζωής".Το βιβλίο διακρίνεται για " τον διάχυτο λυρισμό και την φιλολογική ακρίβεια στην μετάφραση"-παρατίθενται μαζί αρχαίο κείμενο και μετάφραση. Επιπλέον, ο αναγνώστης μπορεί να κατατοπιστεί κάνοντας χρήση υποβοηθητικών σημειώσεων. Η ποίηση για τον Βαγγέλη Αλεξίου είναι η Απάντηση σε μια εποχή που οι άνθρωποι καταδυναστεύονται από το πνεύμα των θετικιστικών επιστημών. Η ποίηση προβάλλει το ανθρωπιστικό ιδεώδες και τις οικουμενικές ανθρώπινες αξίες. Στον Ησίοδο-θα μας πει ο Αλεξίου- εμφανίζεται για πρώτη φορά η φωνή του εργαζόμενου. Το ηρωικό ιδεώδες, η φρενίτιδα των ερωτικών παθών, ο μισογυνισμός κάποιων ποιητών της Αρχαιότητας, οι πολιτικές-κοινωνικές συγκρούσεις, το θέμα της απώλειας για το οποίο δεν μπορεί να δοθεί μια ικανοποιητική απάντηση, είναι διαχρονικά ζητήματα που αναδεικνύονται μέσα από την ανθολόγηση των ποιητών και των ποιημάτων τους. Στην φετινή έκθεση, παρεμπιπτόντως, βλέπω αρκετές εκδηλώσεις για την Ποίηση.

Σάββατο, Μαΐου 03, 2014

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΞΑΝΑΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ;

Πρέπει να ήταν το 1975 με 1976 που παρακολουθούσα την τηλεοπτική διασκευή του " Ο Χριστός ξανασταυρώνεται". Η πλειάδα των εξαιρετικών ηθοποιών και οι περιορισμένες επιλογές που είχαμε ως τηλεθεατές, προσέλκυαν το ενδιαφέρον μας και κέντριζαν την προσοχή μας. Εφτάχρονο παιδί τότε, διαισθανόμουν ότι το έργο του Καζαντζάκη κάτι προσπαθούσε να μας πει. Το χωριό στο οποίο διαδραματίζονταν όλα τα γεγονότα ήταν τουρκοκρατούμενο. Ο Αγάς είχε στις υπηρεσίες του έναν δερματοκέφαλο Σείζη που με την χαντζάρα του φαινόταν στα μάτια μου κάτι πολύ τρομακτικό. Ο Αγάς είχε κοντά του το άκακο γιουσουφάκι που τον ψυχαγωγούσε. Προκειμένου να εξασφαλίσει σταθερότητα και να αποτρέψει μια πιθανή εξέγερση από πλευράς των καταπιεζόμενων χωρικών, ο Αγάς φρόντιζε να διατηρεί διακριτούς τίτλους σε μερικούς σαν τον παπά, τον δάσκαλο, τον Πατριαρχέα και τον τοκογλύφο γερολαδά που διέθετε οικονομική ισχύ.Αυτά ήταν τα σημαίνοντα πρόσωπα του χωριού που είχαν αγαστή συνεργασία με τον Αγά. Η κύρια αποστολή τους ήταν να εφησυχάζουν τους κατοίκους του χωριού.

Η ζωή στο χωριό αλλάζει από τη στιγμή που το γιουσουφάκι βρίσκεται δολοφονημένο. Ο Αγάς είναι απαρηγόρητος. Βρίζει θεούς και δαίμονες! Δεν μπορεί να εμπιστευτεί κανέναν. Άγνωστος ο δολοφόνος και άγνωστα τα κίνητρα της δολοφονίας. Ο Αγάς,  σε μια προσπάθεια να εξιχνιάσει το έγκλημα, στέλνει στο μπουντρούμι τα σημαίνοντα πρόσωπα του χωριού. Ο παπάς, ο δάσκαλος, ο Πατριαρχέας, ο γερολαδάς, βρίσκονται έγκλειστοι μέσα στην φυλακή. Ανάμεσά τους και ο Παναγιώταρος που παρουσιάζεται ένας άνθρωπος έρμαιο των παθών του. 

Ο Αγάς απειλεί ότι κάθε φορά θα απαγχονίζει και κάποιον  μέχρι να αποκαλυφθεί ο δολοφόνος. Μοιάζει αποφασισμένος να πραγματοποιήσει τις απειλές του. Οι δημογέροντες του χωριού το γνωρίζουν αυτό. Οι μέρες μέσα στο μπουντρούμι είναι βασανιστικές. Οι άνθρωποι της εξουσίας είναι μελλοθάνατοι. Η εκτέλεση τους μπορεί να γίνει την αμέσως επόμενη στιγμή και ανάλογα με τη διάθεση και τις ορέξεις του Αγά. 

Μέσα στο μπουντρούμι η εξουσία δείχνει το αληθινό της πρόσωπο. Οι φορείς αυτής της εξουσίας λιγοψυχούν, χάνουν τη ψυχραιμία τους και ψάχνουν το εξιλαστήριο θύμα για να σώσουν το τομάρι τους. Ο Παναγιώταρος είναι μια βολική λύση για όλους. Είναι μέθυσος και βίαιος και θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη της δολοφονίας, ομολογώντας την πράξη αυτή. 

Την εκπομπή δεν την έχω ξαναδεί  από τότε. Θυμάμαι ότι ο Παναγιώταρος αντλούσε μεγάλη ικανοποίηση που έβλεπε τους κακόμοιρους να τον ικετεύουν να ομολογήσει. Ο διασυρμός και η ταπείνωση της εξουσίας ξεδιπλωνόταν σε πλήρη εξέλιξη. Τα σπαραξικάρδια κλάματα του γερολαδά που πεθαίνοντας θα αποχωριζόταν τις λίρες του, ήταν η μεγαλύτερη ικανοποίηση για τον Παναγιώταρο που δεν είχε τίποτα στην κατοχή του.

Τελικά, οι άνθρωποι της εξουσίας μπορούν να διατυπώνουν άκομψα φιλοσοφικές πεποιθήσεις για το επέκεινα της ζωής, να έχουν άγχη και φοβίες, να λιγοψυχούν και να γίνονται αξιολύπητοι. Κυρίως, μπορούν να αναζητούν εξιλαστήρια θύματα για να σώζουν τις δικές τους ζωές...



Πέμπτη, Μαΐου 01, 2014

ΓΙΑ ΤΙΣ ΛΑΪΚΕΣ ΑΓΟΡΕΣ

Όλοι οι περαστικοί είναι εν δυνάμει καταναλωτές των κουλουριών του.Κάθε πρωί, ο κουλουρτζής φωνάζει για τα γευστικά κουλούρια του. Κάθε πρωί, με κρύο, ζέστη, βροχή και αέρα, ο κόσμος του βάζει παρουσία. Κάθε απουσία του γίνεται αμέσως εμφανής. Κάποιοι από τους περαστικούς είναι σταθεροί πελάτες. Κάποιοι άλλοι προσπερνούν αδιάφορα και κάποιοι άλλοι είναι ζήτημα χρόνου να αγοράσουν από τα κουλούρια του. Όλοι μα όλοι, συγκινούνται από τη σταθερή του παρουσία στο χώρο και τον χρόνο. Η συγκίνηση είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Ο πελάτης πρέπει πρώτα να συγκινηθεί για να καταναλώσει. Γι ' αυτόν, ο κουλουρτζής είναι ένα σταθερό σημείο αναφοράς στον χρόνο και τον χώρο. Μιλάμε, βεβαίως, για σταθερότητα και όχι για βόλεμα όπως ανοήτως θα σπεύσουν κάποιοι να πουν.

Όταν οι παραγωγοί και οι έμποροι των λαϊκών αγορών διαμαρτύρονται και αναγάγουν σε μείζον θέμα το ζήτημα των θέσεων, έχουν δίκιο. Μπορεί να μην αποτελούν μέρος του στεγασμένου εμπορίου, ωστόσο, καταβάλλουν ενοίκιο για τις θέσεις που καταλαμβάνουν. Αυτό, φαίνεται να το αγνοεί ο υπουργός ανάπτυξης που τις τελευταίες μέρες μιλάει στις εκπομπές της τηλεόρασης και αδυνατεί να κατανοήσει τον λόγο της απεργίας.

Όλες οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες γίνονται στο όνομα της διαφάνειας και της εξυγίανσης.Για να επιδιωχθεί το λαϊκό έρεισμα σε αυτές τις μεταρριθμίσεις θα πρέπει ο επαγγελματικός χώρος να δυσφημιστεί. Αν δεν υπάρχουν προβλήματα, παρανομίες και παράτυπες διαδικασίες, αυτά χρειάζεται να επινοηθούν ώστε να δικαιολογηθεί η παρέμβαση του κράτους. Σύμφωνα με τον υπουργό και υφυπουργό ανάπτυξης, υπάρχουν καταγγελίες για ανθρώπους που πληρώνουν για να καταλάβουν θέσεις που θεωρούνται καλές. Ας αναλύσουμε λίγο αυτό το επιχείρημα και ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε: Ο απλός πολίτης σκέφτεται ότι αφού υπάρχουν καταγγελίες θα πρέπει να επέμβουν οι αρμόδιοι που θα ζητήσουν τη συνδρομή της δικαιοσύνης για την πλήρη διελεύκανση των υποθέσεων. Αντ' αυτού, βλέπουμε πως οι καταγγελίες μένουν μετέωρες σαν να μην πρέπει κανείς να ασχοληθεί σοβαρά με αυτές. Οι καταγγελίες και η οσμή σκανδάλων είναι αναγκαία κακά ώστε να υπερτονιστεί ο δίκαιος χαρακτήρας των αλλαγών που προωθεί η καθεστωτική εξουσία. Ο ανύποπτος και ανενημέρωτος πολίτης δεν μαθαίνει τίποτα για την αναποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών. Οι υπαινιγμοί και οι ανέλεγκτες καταγγελίες, εξάλλου, επηρεάζουν και επιδρούν καλύτερα σε πολίτες που έχουν διαπαιδαγωγηθεί με τα χρόνια να είναι καχύποπτοι. Οι πολίτες σκέφτονται: αφού η κυβέρνηση κάνει στοχευμένη παρέμβαση στις λαϊκές αγορές κάτι ύποπτο συμβαίνει. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί ότι μπορεί να μην συμβαίνει τίποτα, παρεκτός από κάποιες μεμονωμένες καταγγελίες που μπορούν να διερευνηθούν χωρίς να αλλάξει το υφιστάμενο καθεστώς. Και ενώ οι λαϊκές αγορές λειτουργούν χωρίς διενέξεις και διαπληκτισμούς από μέρους των επαγγελματιών, έρχεται το υπουργείο να δει εκτεταμένη διαφθορά, μαφία και παθογένειες. Αυτό έχει σαν συνέπεια, ο κόσμος να αρχίζει να προβληματίζεται για το δίκαιο ή το άδικο της παρέμβασης. Η συζήτηση γίνεται για αυτό και σε μια στιγμή που τους αδικημένους που τάχα εξεγείρονται πάμε να τους βρούμε με τα κιάλια- η καθολική συμμετοχή στην απεργία πιστοποιεί και επιβεβαιώνει το παραπάνω.

Συνεχίζοντας το υπουργείο και προσπαθώντας να επιβάλλει την εξουσία του, προτείνει τις κληρώσεις ως μεθοδολογικό εργαλείο για τη κατάληψη των θέσεων. Ο υφυπουργός κάνει λόγο για "πατρίκιους και πληβείους" και για επιτήδειους που λυμαίνονται το χώρο των λαϊκών και εξασφαλίζουν πάντα μια προνομιούχα θέση.Τι είναι, ωστόσο, προνομιούχα θέση; Ας υποθέσουμε ότι είναι μια θέση από την οποία περνάει ο περισσότερος κόσμος. Ας πούμε ότι σε αυτήν τη θέση ο πωλητής πουλάει προϊόντα που δεν έχουν οι υπόλοιποι γύρω του. Προνομιούχα είναι η θέση, ας πούμε, όπου τον χειμώνα έχει ζέστη και το καλοκαίρι δροσιά. Εκεί όπου ο ο πωλητής μπορεί να έχει δίπλα το αυτοκίνητό του ώστε να αποφεύγει το φόρτωμα-ξεφόρτωμα. Μια καλή θέση, υποθέτουμε, είναι και αυτή που βρίσκεται ανάμεσα σε ευσυνείδητους επαγγελματίες που σέβονται τους πελάτες τους και αποτελούν " κράχτες" για τους άλλους που διαθέτουν λιγότερη πελατεία και που κοντά σε αυτούς μπορούν να την αυξήσουν. Επίσης, είναι σωστό ότι η λαϊκή αγορά λειτουργεί καλύτερα και πιο αποδοτικά όταν οι παραγωγοί και οι έμποροι αναμιγνύονται. Η επιμονή και η αδιάλλακτη στάση του υπουργείου για τη διάκριση τους και η επιχειρηματολογία που τη συνοδεύει, είναι διάτρητη. Το λέω αυτό επειδή ο οποισδήποτε επισκέπτης μπορεί να καταλάβει και να διακρίνει τους παραγωγούς από τους εμπόρους με βάση τις καρτέλες στις οποίες αναγράφεται η κατηγορία στην οποία είναι ενταγμένοι. Η επιμονή στην γκετοποίηση προωθεί την ομοιομορφία της αγοράς και συγκεντρώνει σε έναν χώρο πωλητές που πουλάνε ορισμένα είδη προϊόντων. Οι καταναλωτές θέλουν την ποικιλομορφία στους πάγκους των λαϊκών αγορών και οι πωλητές χρειάζεται να διατηρούν τις "αποστάσεις ασφαλείας"από τους συναδέλφους που διαθέτουν τα ίδια, προς πώληση, προϊόντα.

Το υπουργείο δείχνει ανένδοτο. Σε μια αγορά αυτορρυθμιζόμενη, έρχεται να ρυθμίσει αυτό που είναι ήδη ρυθμισμένο. Αφού δεν έχει συγκεκριμένα σχέδια και πλάνα που λαμβάνουν υπόψη τους κανόνες της αγοράς-βάλτε εδώ και τους άγραφους που έχουν μεγαλύτερη ισχύ- τα ρίχνει όλα στην τύχη. Η λοταρία είναι αυτή που θα αποκαταστήσει την νομιμότητα και τη δικαιοσύνη. Ωστόσο, αν ένας επαγγελματίας αλλάζει συνεχώς θέση χάνει την πελατεία του που με τόσο μόχθο κατάφερε να προσελκύσει. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμονας για να καταλάβει ότι το μεταβατικό στάδιο για να κερδίσει κάποιος καινούριους πελάτες είναι καταστροφικό για τα εισοδήματά του. Επίσης, προκύπτει και ένα άλλο ερώτημα εδώ: πώς ένας επαγγελματίας είναι σίγουρο ότι θα έχει την εύνοια της τύχης; Υπάρχει κάποιος που μπορεί να εγγυηθεί ότι ένας παραγωγός ή έμπορας θα καταλάβει "καλή" θέση; Η κλήρωση, όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση της οργανωμένης πολιτείας. Εκτός και αν η πολιτεία απαντήσει επισήμως ότι " αν έχεις τύχη, διάβαινε"...