Σάββατο, Αυγούστου 30, 2014

ΜΟΝΤΕΛΑ

Μια φίλη μου: "Δεν φτάνει να είναι ωραίο το ρούχο, πρέπει και εσύ να το υποστηρίζεις".Εντάξει φίλη μου! Μισή δόξα στο ρούχο και μισή σε εσένα!



Έβλεπα προηγουμένως μια σειρά κινουμένων σχεδίων στην παιδική ζώνη ενός καναλιού-αν θεωρήσουμε πως υπάρχει τέτοια. Η μαντάμ Κλισέ είναι μια φημισμένη σχεδιάστρια μόδας που με τις επιδείξεις μόδας και την κοσμική της ζωή έχει συνεπάρει τα μυαλά μικρών κοριτσιών. Πετυχαίνω τη σειρά στην στιγμή που τα μικρά κορίτσια επισκέπτονται συντεταγμένα και κάτω από τις οδηγίες της δασκάλας τους, μια επίδειξη μόδας που οργανώνει η σχεδιάστρια. Τα κορίτσια που έχουν μάθει να διαπαιδαγωγούνται με ένα καθιερωμένο ωράριο ύπνου, φαγητού και ατομικής υγιεινής, καταγοητεύονται από τον καινούριο κόσμο που παρουσιάζεται μπροστά τους. Όταν η φημισμένη σχεδιάστρια ανακοινώνει ότι θα τις χρησιμοποιήσει ως μοντέλα, ο ενθουσιασμός τους γίνεται απερίγραπτος.Τα κορίτσια ονειρεύονται τη στιγμή που θα περπατήσουν στην πασαρέλα.
Όσο πιο φημισμένη σχεδίαστρια είσαι, τόσο πιο εξεζητημένα ρούχα επιδιώκεις να προβάλλεις μέσα από τη δουλειά σου. Για την μαντάμ Κλισέ ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος! Φτιάχνει ρούχα από τυρί για να εντυπωσιάσει. Είναι η καινούρια τάση στην μόδα των ρούχων. Τα κορίτσια υποβάλλονται στην ψυχολογία των μοντέλων που θα φορέσουν κάτι μοναδικό και σπουδαίο. Τα κορίτσια πρέπει να νιώθουν περήφανα που θα συμμετέχουν σε μια επίδειξη επώνυμων ρούχων. Ωστόσο, τα ρούχα που είναι καμωμένα από τυρί είναι εύγεστα αλλά καθόλου πρακτικά. Τα ρούχα έχουν τρύπες, μυρίζουν , πιάνουν μούχλα και προσελκύουν τα ποντίκια. Όσο και αν οι μαθήτριες υποβάλλονται σε μια συγκεκριμένη ψυχολογία, δεν παύουν να διατυπώνουν τις ενστάσεις τους. Η Μαντλίν, μια από τις μαθήτριες, θέλει να λέει αυτό που νιώθει. Σε μια συνέντευξη σε έναν ραδιοφωνικό παραγωγό που προωθεί θέματα μόδας, μιλάει για την ακαταλληλότητα των ρούχων. Τα νέα μεταδίδονται αστραπιαία. Ο κόσμος που περιέβαλλε με εμπιστοσύνη την φημισμένη σχεδιάστρια αρχίζει να αναθεωρεί τη στάση του. Τα ρούχα χάνουν την αισθητική τους αξία και γίνονται ένα φαγώσιμο προϊόν. Η μαντάμ Κλισέ αισθάνεται ταπεινωμένη. Οι ανταγωνιστές της προωθούν τις δικές τους δημιουργίες και η ίδια ψάχνει να βρει τρόπο για να ανακτήσει την πρωτοκαθεδρία και να καταστεί για μια ακόμη φορά το επίκεντρο στο χώρο της μόδας.

Το κορίτσι που την έχει καταστρέψει είναι και αυτό που θα επανορθώσει. Κάποια υποτιμημένα ρούχα από πλευράς της σχεδιάστριας, θα αναβαθμιστούν καθώς φοριούνται και επιδεικνύονται από τις μαθήτριες. Η μαντάμ Κλισέ ανακτά την χαμένη της αίγλη. Όλοι συζητούν για τις καινούριες δημιουργίες και τα κορίτσια αισθάνονται περήφανα που συνέβαλλαν με το προσωπικό τους γούστο σ'αυτό. Τα κορίτσια μπορεί να ονειρεύονται να γίνουν μοντέλα αλλά, προς θεού, δεν είναι και πρόβατα...

ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ

Ώρες ώρες πιστεύω ότι δεν μπορούμε να αντιληφθούμε πού βρισκόμαστε και τι ακριβώς κάνουμε εκεί που βρισκόμαστε. Την προηγούμενη φορά, έβλεπα τους συγγενείς των αγνοουμένων που ταξίδευαν με το μοιραίο αεροπλάνο των μαλαισιανών αερογραμμών, να τρέχουν αλαφιασμένοι από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο για να ελέγξουν το βάσιμο των φημών που διακινούνταν για την τύχη των αγαπημένων τους. Σε ένα από τα στιγμιότυπα της τηλεόρασης, παρατήρησα έναν άνθρωπο να κρατάει με το ένα του χέρι έναν συγγενή για να μην καταρρεύσει και με το άλλο να κάνει χρήση του κινητού και να βιντεοσκοπεί τη συγκλονιστική στιγμή. Σαν να μας έλεγε κατάμουτρα ο συγκεκριμένος: "είμαι αλληλέγγυος μόνο και εφόσον μπορώ να κανιβαλίζω!".

ΘΕΟΣ ΕΣΩΚΛΕΙΣΤΟΣ

 (Γραμμένο τέλη του μηνός Ιουλίου)


Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα στο Ταχυδρομείο για να δώσω ένα σκασμό λεφτά( ασφαλιστικές εισφορές) για λογαριασμό φίλου. Είχα καιρό να επισκεφτώ το ταχυδρομείο. Μπαίνοντας και στα δεξιά, είδα έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο με δύο γυάλινες προθήκες. Κοίταξα μέσα σε αυτές και είδα εκθέματα προς πώληση. Στην μία προθήκη είδα βιβλία με ζώδια και κάποια συλλεκτικά κομμάτια αναγνωστικών βιβλίων. Ακόμη, υπήρχαν σελιδοδείκτες αλλά και ζωγραφιές πάνω σε μικρά τετράγωνα πλεξιγκλάς. Στην άλλη προθήκη υπήρχαν εικόνες αγίων και κομποσκοίνια. Με μια πρόχειρη ματιά, οι τιμές πώλησης κυμαίνονταν από εξήντα μέχρι ενενήντα ευρώ.

Όλη αυτή η εικόνα μέσα στο χώρο του ταχυδρομείου μού φάνηκε τελείως αταίριαστη. Μπαίνοντας, αισθανόσουν πως κάπου παραπέρα υπάρχουν κεριά να ανάψεις ή να ακούσεις και καμιά δοξολογία. Οι γυναίκες υπάλληλοι στο γκισέ των ταμείων κάλλιστα θα μπορούσαν να ήταν καλόγριες και οι ασφαλιστικές εισφορές το τάμα για μια μελλοντική σύνταξη ελέω θεού.

Φίλοι και φίλες, τα ελληνικά ταχυδρομεία φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν ότι "ο θεός είναι παντού"..


Παρασκευή, Αυγούστου 29, 2014

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΥΠΗΡΞΕ;

Οι θερινές διακοπές φτάνουν στο τέλος τους και οι άνθρωποι επιστρέφουν για να δοκιμάσουν τα όρια και τις αντοχές των όμορφων καλοκαιρινών αναμνήσεων στις αντιξοότητες των τριών υπόλοιπων εποχών. Όταν μιλάω για αντιξοότητες δεν αναφέρομαι καθόλου στις αντικειμενικές δυσκολίες αυτού που μάθαμε να αποκαλούμε " καθημερινότητα". Αντιθέτως, μιλάω για αυτό που συμβαίνει μέσα μας και έχει να κάνει με την υποκειμενική αίσθηση του βιωμένου χρόνου μας.

Επιστρέφοντας αρκετοί γνωστοί και φίλοι από πολυήμερες ή ολιγοήμερες διακοπές, όλοι, ανεξαιρέτως, μου έλεγαν πόσο γρήγορα πέρασε το καλοκαίρι. Σαν αυτό να μην υπήρξε ημερολογιακά και σαν ο χρόνος που αναλογούσε σ' αυτήν την εποχή να ψεύτισε! Σκέφτομαι ότι στον αντίποδα μιας τέτοιας αίσθησης, στέκουν ανθεκτικά και μέσα στην πλήρη ποιητική τους αλήθεια τα καβαφικά λόγια 《Δώδεκα και μισή.Πως πέρασεν η ώρα/Δώδεκα και μισή.Πως πέρασαν τα χρόνια》.

Αγαπώ τα λόγια της Ποίησης επειδή αυτά "αυλακώνουν" τον βιωμένο μου χρόνο με όλες τις στιγμές που περνούν και χάνονται οριστικά!



Τετάρτη, Αυγούστου 20, 2014

ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ



(Απόσπασμα  από ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στον τηλεοπτικό σταθμό σκάι και αναφέρεται στις εκδηλώσεις των Μεξικανών προς τιμήν των νεκρών)




Την προηγούμενη φορά, προβλήθηκε στην τηλεόραση του σκαι μια από τις πολλές εκπομπές που διαφημίζουν τα τουριστικά αξιοθέατα σε διάφορες χώρες του κόσμου. Βέβαια, αυτό που πλασσάρεται ως κάτι άξιο να δει και να ζήσει ο επισκέπτης είναι πολύ υποκειμενικό και έχει να κάνει με την προσωπικότητα και την κριτική ικανότητα αυτών που αναλαμβάνουν να μας το παρουσιάσουν.Τη συγκεκριμένη εκπομπή για την οποία μιλώ, την παρουσίαζαν δύο άντρες που μας ξεναγούσαν στην Κολομβία. Ο τρόπος παρουσίασης αυτής της χώρας είχε μεγάλο ενδιαφέρον και με έκανε να νιώσω ότι βλέπω μια άλλη, αθεάτη, πλευρά αυτής της χώρας. Ένα μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην κακή φήμη της χώρας και στους εμπόρους ναρκωτικών που έχουν διεισδύσει στο χώρο του ποδόσφαιρου προκειμένου να τον χρησιμοποιήσουν ως προκάλυμμα για τις παράνομες δραστηριότητές τους.

Στην εκπομπή βλέπουμε έναν από τους παρουσιαστές να βρίσκει και να παίρνει συνέντευξη από έναν πρώην παίκτη της εθνικής ομάδας της χώρας. Οι δυσάρεστες αναμνήσεις αναζωπυρώνονται. Ο πρώην παίκτης θυμάται την άσχημη πορεία της εθνικής ομάδας στο παγκόσμιο κύπελλο και τις απειλές που δέχονταν από τα καρτέλ των ναρκωτικών που είχαν τζογάρει και έβλεπαν να χάνουν τα χρήματά τους. Η μαφία των ναρκωτικών, συνεχίζει, δεν μένει στα λόγια. Επιστρέφοντας οι παίκτες στη χώρα τους, ο Αντρές-παίκτης που έχει βάλει αυτογκόλ και ενοχοποιείται πιο πολύ από όλους-δολοφονείται. Ο επιστήθιος φίλος και συμπαίκτης του δολοφονημένου επιλέγει να παραχωρήσει τη συνέντευξη στον τόπο της δολοφονίας. Εκεί, μοιάζει να έχει σταματήσει ο χρόνος. Εκμυστηρεύεται ότι είναι η πρώτη φορά μετά τη δολοφονία που επισκέπτεται το μέρος όπου ο φίλος του εκτελέστηκε. Οι κινήσεις μπροστά στην κάμερα είναι πολύ νευρικές. Τρίβει τα αυτιά του, κοιτάζει δεξιά και αριστερά, κομπιάζει στην αφήγηση και δακρύζει. Λέει ότι μετά την άνανδρη εκτέλεση, οι παράγοντες και οι οπαδοί κατάλαβαν ότι το ποδόσφαιρο ως κοινωνικό και αθλητικό γεγονός δεν μπορούσε να χωρέσει ανθρώπους του υποκόσμου.Φυσικά, έπρεπε να χυθεί το αίμα ενός νέου ανθρώπου για να το καταλάβουν. Κάλλιο αργά... αλλά μ' έναν άνθρωπο οριστικά νεκρό...

Δευτέρα, Αυγούστου 18, 2014

ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΟΙ

Ο έφηβος Τζακ Αντράκα είχε έναν πολύ καλό του φίλο που τον είδε να πεθαίνει από καρκίνο στο πάγκρεας.Το πένθος για τον συνομήλικο φίλο του τον σόκαρε αλλά δεν τον καθήλωσε. Ξεπερνώντας το αρχικό στάδιο του συγκλονισμού, άρχισε να μαθαίνει πληροφορίες για την θανατηφόρο ασθένεια.Η διάγνωση, διαβάζω στο ΒΗmagazino(26/5/2013) γίνεται αργά και όταν οι πιθανότητες επιβίωσης είναι της τάξης του 5,5%.Ο Τζακ Αντράκα άρχισε να διαβάζει μανιωδώς και να θυσιάζει ένα μεγάλο μέρος του ελεύθερου χρόνου στην έρευνα. Ο Αντράκα ήθελε να φτιάξει μια μέθοδο φτηνή που να επιτυγχάνει την έγκαιρη διάγνωση της νόσου. Ήταν τόσο αυστηρά προσανατολισμένος στην εργασία του που δεν σταματούσε ούτε τις αργίες και τα σαββατοκύριακα. Ο νεαρός είχε γίνει χωρίς να το πολυκαταλαβαίνει, ένας παθιασμένος ερευνητής με όραμα.

Οι κόποι του φάνηκε πως δεν πήγαν χαμένοι. Ήδη δημιούργησε έναν " απλό αισθητήρα από χαρτί , περίπου στο μέγεθος εκείνου που κυκλοφορεί για την μέτρηση του σακχάρου στο αίμα και προμηθεύονται οι διαβητικοί, που ανιχνεύει τον καρκίνο στο πάγκρεας".Στον ευγενή αγώνα για να σώσει τις ζωές των συναθρώπων του, ο Αντράκα είχε την αμέριστη συμπαράσταση των γονιών του. Ο νεαρός που έβαλε τα γυαλιά σε πολλούς, ακολούθησε το ένστικτο και γαντζώθηκε απερίσπαστος γύρω από μια ιδέα και έναν σκοπό. Υπήρξε, θα μπορούσαμε να πούμε, η περίπτωση μιας επιτυχούς περάτωσης πένθους.

Δευτέρα, Αυγούστου 04, 2014

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ



                                      -1-
Ο πύραυλος άκουσα, έσκασε όχι πάνω στο αεροπλάνο αλλά δίπλα. Αυτό είχε σαν συνέπεια να εκτιναχτούν κάποιοι δύσμοιροι επιβάτες από το αεροπλάνο, που κόπηκε σε δύο ή περισσότερα κομμάτια. Ένας επιβάτης προσγειώθηκε στην στέγη ενός σπιτιού. Στην σελίδα 117 από τον "Μύθο του Σισύφου" ο Άλμπερ Καμύ γράφει: 《Στο τέλος μιας ζωής, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται πως χρειάστηκαν χρόνια για να σιγουρευτεί για μία μόνο αλήθεια. Αλλά μία μόνο, αν είναι σαφής, φτάνει για να καθοδηγήσει μια ζωή》.

Το παράλογο θα ήταν μια αλήθεια σαφέστατη και ακριβής που μας καθοδηγεί. Συμφωνείτε;
                                     -2-
Μια μονογονεϊκή οικογένεια ετοιμάζεται να ταξιδέψει με το μοιραίο αεροπλάνο που καταρρίφθηκε. Μάνα και γιος ποζάρουν χαρούμενοι για ένα ταξίδι που έμελλε να είναι το τελευταίο. Ένας άλλος επιβάτης, φωτογραφίζει το αεροπλάνο για να υπάρχει ως αποδεικτικό στοιχείο σε περίπτωση εξαφάνισης. Τις τελευταίες μέρες μαθαίνουμε προσωπικά στοιχεία από τη ζωή των θυμάτων και τους προορισμούς τους. Όλα νοηματοδούνται μετά την απώλεια διαφορετικά. Οι τελευταίες στιγμές που αποθανατίζονται σε φωτογραφίες, οι αφηγήσεις αυτών που τούς ήξεραν, όλα χαρακτηρίζονται ως Ντοκουμέντα.

Να το μάθημα ζωής για τους επιζώντες. Η ζωή μας να παρουσιάζεται ως ντοκουμέντο.Να την ζούμε, δηλαδή, ως τεκμήριο της ύπαρξής μας στην κόψη της ανυπαρξίας μας. Πόσοι το αντέχουμε αυτό;



Κυριακή, Αυγούστου 03, 2014

MANOΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Ο Μάνος Ελευθερίου γεννήθηκε το 1938 στην Σύρο. Στις παιδικές του αναμνήσεις συγκαταλέγονται οι γυρολόγοι, οι καβγάδες ανάμεσα στους κατοίκους του νησιού, οι περιπλανώμενοι θίασοι. Από τον πατέρα του δεν θυμάται σχεδόν τίποτα. Στην Αθήνα έρχεται στα δεκατέσσερα του χρόνια.

Εργάζεται σκληρά ως υπάλληλος για σαρανταπέντε χρόνια. Πολλές φορές και για να είναι συνεπής, παραβιάζει το εργασιακό ωράριο και μένει μέχρι τις δέκα το βράδυ ακόμη και τα Σάββατα. Η ομολογία της σκληρής δουλειάς έρχεται ως απάντηση σε όλους τους κακοπροαίρετους που πιστεύουν ότι έχει ζήσει μια απλή και ανάλαφρη ζωή μέσα σε στίχους. Οι εχθροί, λέει ο Ελευθερίου, έρχονται από εκεί που δεν τους περιμένεις. Τα δηλητηριασμένα βέλη που εξακοντίζουν παραμένουν για πάντα στο πληγωμένο σώμα. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φίλοι, η οικογένεια, οι τιμητικές διακρίσεις , τα 《ευχαριστώ》 του κόσμου για το σύνολο του έργου του. Αυτά, αποτελούν την περιουσία του και τον κάνουν πλούσιο. Ευτυχώς υπάρχει η γραφή. Ο Ελευθερίου έχει γράψει γύρω στα 500 τραγούδια και έχει μελοποιηθεί από σημαντικούς Έλληνες συνθέτες( Θεοδωράκης, Ανδριόπουλος, Μαρκόπουλος, Μούτσης, Μικρούτσικος). Η συνεργασία , βέβαια, δεν ήταν πάντα αυτή που επιθυμούσε. Οι συνθέτες είναι αυτοί που με τη δύναμη της μουσικής μπορούν να ομορφαίνουν ακόμη και τους άσχημους στίχους.

Ο Μάνος Ελευθερίου συνάντησε πολλές φορές τις πόρτες κλειστές. Στην κουλτούρα της οικογένειάς του ήταν να μην ανταποδίδει αυτές τις μικρόψυχες συμπεριφορές. Θα ήθελε να βρίσει ή και να χειροδικήσει απέναντι σε αυτούς που τους αποκαλεί "ανθρώπους μικρής πνοής".Είναι αυτοί που τον φέρνουν στα πρόθυρα της αυτοκτονίας. Ωστόσο, όλα γίνονται γραφή. Τα δυσάρεστα βιώματα γίνονται λέξεις όχι για να συγκαλυφθούν αλλά για να αποκαλυφθούν.

Ο Μάνος Ελευθερίου συντηρούσε τους ηλικιωμένους γονείς του και το έκανε με μεγάλη χαρά. Για κάτι τέτοιο θυσίασε πολλά από την προσωπική του ζωή χωρίς, ωστόσο, να το μετανιώσει. Ποτέ δεν μετανιώνουμε για κάτι που προσφέρουμε με την καρδιά μας.Ο ίδιος δεν απέκτησε ποτέ του παιδιά. Αποφεύγει να εμβαθύνει σε ερωτήσεις για την ερωτική του ζωή.Το ερωτικό μυθιστόρημα είναι ένα πολύ δύσκολο είδος.

Ο θάνατος των μικρών παιδιών στον πόλεμο είναι κάτι αδιανόητο για τον Ελευθερίου. Θυμώνει και εξοργίζεται.Ίσως η συλλογή ενδεικτικών και αναμνηστικών φωτογραφιών από σχολεία του παρελθόντος να τον ηρεμούν. Ωστόσο, η εικόνα των ξυπόλητων μαθητών τον αναστατώνει.

Ο Μάνος Ελευθερίου έχει δωρίσει 35 χιλιάδες βιβλία στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Σύρου.Ως μανιώδης συλλέκτης διατηρεί και πολλά άλλα σε θυρίδες.Η γενέτειρα Σύρος έχει πολλά ακόμα να πάρει από τον Μάνο Ελευθερίου.

Όσο μεγαλώνουμε, τόσο επιστρέφουμε στο παρελθόν, λέει ο Ελευθερίου. Θυμάται τον εύπορο Βιτγκενστάιν που προτίμησε τον δύσκολο δρόμο της ζωής για να παραδώσει σε όλους εμάς τους πλούσιους φιλοσοφικούς στοχασμούς του. Ο φιλόσοφος πεθαίνει σε σπίτι φίλων και αναφωνεί πως πέρασε μια εξαίσια ζωή. Ο Ελευθερίου λέει ότι ζει περισσότερο με τους πεθαμένους φίλους του. Σε ένα θεοκρατικό κράτος όπου οι ρασοφόροι διατηρούν την επιρροή τους και μπλοκάρουν την κατασκευή αποτεφρωτηρίων, ο Ελευθερίου έχει αποφασίσει να γίνει στάχτη στην γειτονική Βουλγαρία.

Δεν μπορώ να πω ότι με άφησε ασυγκίνητο η συνέντευξη που παραχώρησε στην Έλενα Κατρίτση.