Κυριακή, Μαρτίου 29, 2015

Η ΥΠΑΡΞΗ ΩΣ ΜΑΛΑΚΟΜΠΟΥΚΩΜΑ

Στον απολογισμό της ζωής του ο κακόμοιρος μικροαστός αναζητά τα παλάτια που έφτιαξε στην άμμο. Έχει καμιά εβδομάδα που άθελά μου άκουσα τη στιχομυθία δυο ανθρώπων που σχολίαζαν έναν τρίτο που διαθέτει μια καλή επιχείρηση αλλά δεν έχει παιδιά.Ο ένας από αυτούς, ο πιο μοχθηρός, είχε βγάλει το πόρισμα ότι ο άτεκνος επιχειρηματίας δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα στη ζωή του  αφού δεν έχει παιδιά. Να σημειωθεί ότι η χολή και το μίσος ξεχύνονταν  από το στόμα ενός ανθρώπου που έχει γίνει παππούς και  απολαμβάνει(τρόπος του λέγειν) τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Στο παλιό βιβλίο του Άρθουρ Τζανόφ(εκδόσεις Μπουκουμάνης) με τίτλο "Το παιδί και ο Ψυχικός του Κόσμος" διαβάζω ότι ο σπουδαιότερος λόγος για την απόκτηση παιδιών είναι η αδυναμία του ανθρώπου να αντιμετωπίσει την οριστικότητα του θανάτου. Νομίζω ότι αν είχαμε αναπτύξει έναν μεγαλύτερο βαθμό συνειδητότητας θα μπορούσαμε να αντικρίσουμε τον τρόμο από την βίαιη ανακοπή της ύπαρξής μας. Ακόμη, θα συνειδητοποιούσαμε ότι ο πανικόβλητος άνθρωπος καταφεύγει στην αναπαραγωγή του προτύπου του προκειμένου να κατακτήσει την αθανασία του μέσω των παιδιών. Οι άνθρωποι-τελεία και παύλα- επιθυμούν τα αντίγραφά τους να διαιωνίζονται στο άπειρο επειδή έχουν πεισθεί ότι αυτός είναι μοναδικός τρόπος για να επιζήσουν τα γονίδιά τους στην αιωνιότητα.Ο αληθινός λόγος που  ο θάνατος ενός παιδιού βιώνεται από τους γονείς ως ένα ανυπέρβλητο τραύμα που δεν συγκρίνεται με τίποτε άλλο είναι ότι καταφέρνει ένα καίριο πλήγμα σε όλη αυτή την μυθολογία της ζωής μετά τον θάνατο.Πώς στα αλήθεια να επιζήσει κάποιος όταν χάνει τους απογόνους που θα του εξασφάλιζαν μια συνέχεια;

Τι έκανε, λοιπόν, στη ζωή του ο επιχειρηματίας; Δεν έκανε τίποτα αφού δεν έχει παιδιά.Ο μπουμπούνας παππούς που αστράφτει και βροντά τις μικροαστικές του αντιλήψεις δεν μπορεί να καταλάβει την διαφορετική πορεία των συνανθρώπων του. Μέσα του υπάρχει τόση πίκρα και ανηδονία μιας ζωής που δεν έζησε, που για να ισορροπήσει πρέπει να στάζει δηλητήριο στις συναναστροφές του. Αχ βρε παππού, κρίμα να πεθαίνεις ως μαλακομπούκωμα!
.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα